ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΕΡΓΟ ΘΕΑΤΕΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟ

Κάθε καλοκαίρι το ίδιο έργο.

Φωτιές.

Εκκενώσεις.

Καπνός.

Στάχτη.

Καμένα σπίτια.

Καμένα δάση.

Ζώα που τρέχουν πανικόβλητα να σωθούν και άλλα που δεν προλαβαίνουν.

Και μετά… υποσχέσεις.

«Θα ενισχύσουμε την Πολιτική Προστασία».

«Θα αποκτήσουμε νέα πυροσβεστικά αεροσκάφη».

«Θα είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι».

Μέχρι το 2030, όμως, πόσα δάση θα έχουν απομείνει για να προστατευθούν;

Γιατί ένα πράγμα είναι βέβαιο:

Ένα δάσος που κάηκε, δεν ξαναγίνεται δάσος με μια ανακοίνωση και μια φωτογραφία, μπροστά από ένα καινούργιο πυροσβεστικό αεροπλάνο.

Και μέσα σε όλα αυτά, παραμένει ένα τεράστιο ερώτημα, που η κοινωνία δικαιούται να θέτει:

Τι συμβαίνει στις καμένες εκτάσεις μετά τη φωτιά;

Ποιος αποφασίζει για το μέλλον τους;

Ποιες χρήσεις γης επιτρέπονται;

Ποιοι σχεδιασμοί ακολουθούν;

Και ποιος εγγυάται ότι η καταστροφή της φύσης, δεν θα γίνει ποτέ άλλοθι για νέες επιχειρηματικές εγκαταστάσεις;

Δεν λέμε ότι κάθε φωτιά γίνεται για έναν συγκεκριμένο σκοπό.

Λέμε κάτι πολύ απλούστερο:

Η φύση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως οικόπεδο, μετά την καταστροφή της.

Κάθε φορά που καίγεται ένα δάσος, δεν χάνονται μόνο δέντρα.

Καίγονται φωλιές.

Καταστρέφονται καταφύγια.

Χάνονται έντομα, πουλιά, ερπετά, θηλαστικά.

Καταστρέφονται οικοσυστήματα, που χρειάστηκαν δεκαετίες, ή και αιώνες για να δημιουργηθούν.

Και μαζί τους, καίγεται ένα κομμάτι της δικής μας ύπαρξης.

Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι έξω από τη φύση.

Είναι μέρος της.

Κάθε φορά που απαξιώνεται με τόσο βλάσφημο τρόπο η Δημιουργία στο σύνολό της, απαξιώνεται τελικά και ο ίδιος ο άνθρωπος.

Και το πιο τρομακτικό είναι, ότι έχουμε αρχίσει να συνηθίζουμε την καταστροφή.

Να βλέπουμε τις φλόγες στις οθόνες μας και να αλλάζουμε κανάλι.

Να βλέπουμε ζώα να καίγονται και να λέμε «τι κρίμα».

Να βλέπουμε ανθρώπους να εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και να θεωρούμε τις εκκενώσεις… κανονικότητα.

Δεν είναι κανονικότητα.

Δεν είναι φυσιολογικό να ζούμε κάθε Αύγουστο με τον φόβο της φωτιάς.

Δεν είναι φυσιολογικό να χάνονται ζώα μέσα στις φλόγες, επειδή δεν υπήρξε σχέδιο διάσωσής τους.

Δεν είναι φυσιολογικό να χάνονται δάση και μαζί τους η ζωή που φιλοξενούσαν.

Δεν είναι φυσιολογικό να ακούμε για «αναδασώσεις», αφού πρώτα έχει χαθεί ένας ολόκληρος κόσμος.

Και δεν είναι φυσιολογικό να αισθανόμαστε ότι μας σκοτώνουν σιγά, σιγά, αλλά μεθοδικά, αφαιρώντας μας κάθε χρόνο λίγο ακόμη από το οξυγόνο, τη γη, το νερό, τα δάση, τα ζώα και τελικά την ίδια μας την ασφάλεια.

Δεν ζητάμε θαύματα.

Ζητάμε πρόληψη.

Ζητάμε προστασία.

Ζητάμε διαφάνεια.

Ζητάμε λογοδοσία.

Ζητάμε πραγματικό σχέδιο, για ανθρώπους, ζώα και οικοσυστήματα.

Γιατί τα δάση δεν είναι «καύσιμη ύλη».

Τα ζώα δεν είναι παράπλευρες απώλειες.

Οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί εκκένωσης.

Και η Ελλάδα δεν είναι μια χώρα, που πρέπει κάθε χρόνο να παρακολουθεί τη δική της φύση να γίνεται στάχτη.

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ.

Δεν θέλουμε πυροσβεστικά αεροπλάνα, για να φωτογραφιζόμαστε δίπλα τους μετά την καταστροφή.

ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΑΣΗ, ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΟΥΜΕ.

ΘΕΛΟΥΜΕ ΖΩΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ.

ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΟΥΜΕ.

ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ.

Γιατί όταν καίγεται η φύση, δεν καίγεται μόνο το δάσος.

Καίγεται το μέλλον μας.

Και ας μην ξεχνάμε κάτι ακόμη:

Πίσω από κάθε πυρκαγιά, υπάρχει μια αλυσίδα ζωής, που δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ όπως ήταν.

Το δέντρο που κάηκε, δεν ήταν απλώς ξύλο.

Ήταν σκιά, οξυγόνο, φωλιά, τροφή, καταφύγιο.

Το ζώο που χάθηκε, δεν ήταν «μία ακόμη απώλεια».

Ήταν μια μοναδική ζωή, ένας κρίκος ενός οικοσυστήματος, που τώρα αποδυναμώνεται.

Και όταν τελειώσουν οι κάμερες, όταν φύγουν τα συνεργεία, όταν σβήσουν οι τελευταίες φλόγες, τότε αρχίζει η άλλη μάχη:

Η μάχη για να μην ξεχαστεί η καταστροφή.

Να μην ξεχαστεί ποιος υπέφερε.

Να μην ξεχαστούν τα ζώα, που δεν μπόρεσαν να φύγουν.

Να μην ξεχαστούν οι άνθρωποι, που έχασαν το σπίτι τους.

Να μην ξεχαστεί ούτε ένα δέντρο.

Γιατί η στάχτη, δεν πρέπει να γίνει κουβέρτα λήθης.

Πρέπει να γίνει απόδειξη, ότι αποτύχαμε να προστατεύσουμε, αυτό που μας εμπιστεύτηκε η ίδια η ζωή.

Και εμείς θα συνεχίσουμε να ρωτάμε:

ΠΟΙΟΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΗ ΦΥΣΗ, ΠΡΙΝ ΚΑΕΙ;

ΠΟΙΟΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΑ ΖΩΑ, ΠΡΙΝ ΓΙΝΟΥΝ ΣΤΑΧΤΗ;

ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΛΟΓΟΔΟΤΗΣΕΙ, ΓΙΑ ΟΣΑ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΣΩΘΕΙ;

Γιατί η πρόληψη δεν είναι πολυτέλεια.

Είναι υποχρέωση.

Και η προστασία της ζωής, δεν μπορεί να αρχίζει όταν πλέον όλα έχουν καεί.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ