Σιωπή πάνω στα ερείπια

Υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις μοιάζουν φτωχές.

Στιγμές που ακόμη και η σιωπή φωνάζει πιο δυνατά από κάθε κραυγή.

Η εικόνα αυτή δεν αποτυπώνει μόνο τα συντρίμμια μιας πόλης.

Αποτυπώνει τα συντρίμμια μιας ολόκληρης ζωής.

Τα χαμένα όνειρα, τα σπίτια που έγιναν σκόνη, τις οικογένειες που χωρίστηκαν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, τα παιδιά που ξύπνησαν σε έναν κόσμο, όπου τίποτα δεν είναι πια όπως πριν.

Γονατισμένα παιδιά προσεύχονται ανάμεσα στα χαλάσματα.

Δεν ζητούν παιχνίδια.

Δεν ζητούν δώρα.

Δεν ζητούν πλούτη.

Ζητούν αυτό που κάθε άνθρωπος θεωρεί αυτονόητο, μέχρι να το χάσει:

Να ζήσουν οι άνθρωποί τους.

Να επιστρέψουν όσοι δεν γύρισαν ποτέ.

Να σταματήσει ο πόνος.

Δίπλα τους, ένας σκύλος και μικρά γατάκια, στέκονται σιωπηλά.

Δεν γνωρίζουν από σύνορα, πολιτική, ή εθνικότητες.

Γνωρίζουν μόνο την απώλεια.

Περιμένουν εκείνους που τα φρόντιζαν.

Αναζητούν γνώριμες φωνές, που δεν θα ακουστούν ξανά.

Ψάχνουν μέσα στα χαλάσματα, εκείνον που τους χάιδευε, που τους έδινε λίγο νερό, λίγο φαγητό, λίγη αγάπη.

Γιατί οι καταστροφές δεν κάνουν διακρίσεις.

Δεν ξεχωρίζουν ανθρώπους, από ζώα.

Δεν ξεχωρίζουν παιδιά, από ηλικιωμένους.

Δεν ξεχωρίζουν πλούσιους από φτωχούς.

Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, όλα όσα χτίστηκαν με κόπο μιας ζωής, μπορούν να γίνουν στάχτη και πέτρες.

Κάθε σεισμός αφήνει πίσω του αριθμούς.

Τόσοι νεκροί.

Τόσοι τραυματίες.

Τόσοι αγνοούμενοι.

Όμως, κανένας αριθμός δεν μπορεί να περιγράψει την ανθρώπινη τραγωδία.

Πίσω από κάθε αριθμό, υπάρχει ένα πρόσωπο.

Ένα παιδί, που δεν θα γελάσει ξανά.

Μια μητέρα, που δεν θα αγκαλιάσει ποτέ το παιδί της.

Ένας πατέρας, που δεν θα επιστρέψει στο σπίτι.

Ένας ηλικιωμένος, που έζησε μια ολόκληρη ζωή, για να δει το σπίτι του να καταρρέει μπροστά στα μάτια του.

Και μαζί τους, αμέτρητα ζώα.

Σκύλοι, που περιμένουν ακόμη στην είσοδο ενός σπιτιού που δεν υπάρχει.

Γάτες, που περιφέρονται στα ερείπια, αναζητώντας μια γνώριμη μυρωδιά.

Πουλιά, που έχασαν τις φωλιές τους.

Άλογα, κατσίκες, αγελάδες και κάθε πλάσμα, που βρέθηκε στο πέρασμα της καταστροφής.

Ο πόνος δεν έχει γλώσσα.

Δεν έχει φυλή.

Δεν έχει χρώμα.

Δεν έχει θρησκεία.

Δεν έχει σύνορα.

Ο πόνος είναι κοινός.

Η απώλεια είναι κοινή.

Τα δάκρυα όλων έχουν την ίδια γεύση.

Οι εικόνες αυτές μας υπενθυμίζουν, πόσο εύθραυστη είναι η ζωή.

Πόσο μικροί είμαστε, απέναντι στη δύναμη της φύσης.

Πόσο μάταιες μοιάζουν πολλές φορές οι διαφωνίες, τα μίση και οι διαχωρισμοί, που δημιουργούμε μεταξύ μας.

Όταν η γη σείεται, δεν ρωτά ποιος είσαι.

Δεν εξετάζει τις πολιτικές σου πεποιθήσεις.

Δεν εξετάζει τη θρησκεία σου.

Δεν εξετάζει την οικονομική σου κατάσταση.

Μας θυμίζει ότι είμαστε όλοι άνθρωποι.

Και ότι όλα μπορούν να αλλάξουν, μέσα σε μια στιγμή.

Μέσα στις πιο σκοτεινές ώρες, όμως, γεννιέται και η ελπίδα.

Εκεί όπου άλλοι βλέπουν ερείπια, κάποιοι άλλοι ψάχνουν επιζώντες.

Διασώστες, που δεν σταματούν ούτε λεπτό.

Εθελοντές, που αφήνουν τις οικογένειές τους, για να σώσουν άγνωστους ανθρώπους.

Γιατροί που εργάζονται ασταμάτητα.

Πυροσβέστες που σκάβουν με γυμνά χέρια.

Άνθρωποι που μοιράζονται το τελευταίο μπουκάλι νερό.

Άγνωστοι που γίνονται οικογένεια μέσα στον πόνο.

Και δίπλα τους, σκύλοι έρευνας και διάσωσης, που ψάχνουν ακούραστα, κάτω από τόνους μπετόν, ακολουθώντας μια αχνή μυρωδιά ζωής.

Αυτή είναι η άλλη πλευρά της ανθρωπότητας.

Η πλευρά της αλληλεγγύης.

Η πλευρά της συμπόνιας.

Η πλευρά που μας θυμίζει ότι, ακόμη και μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, υπάρχει πάντα κάποιος που κρατά ένα μικρό φως αναμμένο.

Ας μην ξεχνάμε ποτέ, ότι οι άνθρωποι που χτυπήθηκαν από μια τέτοια τραγωδία, δεν χρειάζονται μόνο τη συμπόνια μας για λίγες ημέρες.

Χρειάζονται τη στήριξή μας για μήνες.

Για χρόνια.

Θα χρειαστούν νέα σπίτια.

Νέα σχολεία.

Νέα νοσοκομεία.

Θα χρειαστούν ψυχολογική υποστήριξη.

Θα χρειαστούν την αίσθηση, ότι ο κόσμος δεν τους εγκατέλειψε, όταν έσβησαν τα φώτα της δημοσιότητας.

Το ίδιο ισχύει και για τα ζώα.

Χρειάζονται τροφή.

Νερό.

Κτηνιατρική φροντίδα.

Προσωρινή φιλοξενία.

Αγάπη.

Χρειάζονται ανθρώπους που θα τα προστατεύσουν, όταν όλα γύρω τους έχουν χαθεί.

Η πραγματική ανθρωπιά φαίνεται στις πιο δύσκολες στιγμές.

Φαίνεται όταν απλώνεις το χέρι, σε κάποιον που δεν γνωρίζεις.

Όταν σώζεις ένα παιδί.

Όταν μεταφέρεις έναν ηλικιωμένο.

Όταν βγάζεις έναν σκύλο, ή μια γάτα, ζωντανά από τα χαλάσματα.

Όταν μοιράζεσαι το λίγο που έχεις.

Γιατί η ζωή δεν μετριέται με όσα αποκτήσαμε.

Μετριέται με όσα προσφέραμε.

Μετριέται με τις ζωές που αγγίξαμε.

Μετριέται με τις καρδιές που παρηγορήσαμε.

Ας σταθούμε με σεβασμό, απέναντι σε κάθε άνθρωπο που χάθηκε.

Απέναντι σε κάθε παιδί, που δεν πρόλαβε να μεγαλώσει.

Σε κάθε οικογένεια, που βυθίστηκε στο πένθος.

Σε κάθε ζώο, που χάθηκε αβοήθητο, ή συνεχίζει να περιπλανιέται, αναζητώντας εκείνους που δεν θα επιστρέψουν.

Ας γίνει η μνήμη τους μια υπενθύμιση, ότι η ζωή είναι πολύτιμη.

Ότι η αλληλεγγύη δεν πρέπει να εμφανίζεται μόνο όταν συμβαίνει μια τραγωδία.

Ότι η συμπόνια δεν πρέπει να γνωρίζει σύνορα.

Και ότι κάθε φορά που ένας άνθρωπος, ή ένα ζώο υποφέρει, ολόκληρη η ανθρωπότητα γίνεται λίγο φτωχότερη.

Ας κρατήσουμε μέσα μας αυτή την εικόνα, όχι μόνο ως μια σκηνή καταστροφής, αλλά ως μια υπενθύμιση της ευθύνης που έχουμε ο ένας απέναντι στον άλλον.

Να προστατεύουμε τη ζωή, να στεκόμαστε δίπλα στους αδύναμους, να μην ξεχνάμε ποτέ όσους χάθηκαν και να εργαζόμαστε, ώστε οι επόμενες γενιές να μεγαλώσουν σε έναν κόσμο, όπου η αλληλεγγύη θα είναι πιο δυνατή από τον φόβο, η αγάπη πιο ισχυρή από την καταστροφή και η ελπίδα πιο ανθεκτική από κάθε ερείπιο.

Αιωνία η μνήμη όλων των θυμάτων.

Οι σκέψεις μας βρίσκονται με τους επιζώντες, τις οικογένειές τους και με κάθε αθώο πλάσμα, που επλήγη από αυτή την ανείπωτη τραγωδία.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ