Σιδηροδρομική τραγωδία στα Τέμπη – Τρία Χρόνια Μετά- Στη μνήμη κάθε Ζωής

Άγγελε μου…

Αν κατέβεις προς τη γη, έλα να σταθείς για λίγο δίπλα μας.

Έλα να μας ψιθυρίσεις, πώς γιατρεύεται μια καρδιά που αιμορραγεί.

Πώς αντέχεται η απουσία.

Πώς συνεχίζεται η ζωή, όταν ο χρόνος σταμάτησε εκείνο το βράδυ.

Τρία χρόνια πέρασαν, από τη νύχτα που η Ελλάδα βυθίστηκε στο πένθος.

Τρία χρόνια από τότε που αθώα, αγγελικά παιδιά – και μαζί τους άνθρωποι κάθε ηλικίας, αλλά και ζωακια – χάθηκαν άδικα στα Τέμπη.

Τρία χρόνια γεμάτα δάκρυα, αναπάντητα «γιατί», και μια πληγή που δεν κλείνει.

Δεν ξεχνιούνται.

Δεν πρέπει να ξεχαστούν.

Η μνήμη τους δεν είναι απλώς υποχρέωση.

Είναι ιερό καθήκον.

Είναι η φωνή που απαιτεί αλήθεια.

Είναι η κραυγή για Δικαιοσύνη.

Είναι η υπόσχεση, ότι καμία ζωή δεν θα θεωρηθεί «παράπλευρη απώλεια».

Το ΚΙΝΗΜΑ στέκεται με σεβασμό και βαθιά συγκίνηση δίπλα σε όλους τους γονείς, στους συγγενείς, στους αδελφούς και στις αδελφές, που κουβαλούν έναν σταυρό αβάσταχτο.

Καμία λέξη δεν μπορεί να απαλύνει τον πόνο τους.

Μα η κοινωνία οφείλει να μην τους αφήσει μόνους.

Σκύβουμε το κεφάλι, μπροστά στη μνήμη των παιδιών και των ζώων.

Αγκαλιάζουμε συμβολικά κάθε μητέρα και κάθε πατέρα, που ξυπνά και κοιμάται με το ίδιο αναπάντητο ερώτημα.

Και δηλώνουμε:

Η δικαίωση της μνήμης τους είναι ευθύνη Όλων μας.

Η Αλήθεια, δεν έχει ημερομηνία λήξης.

Η Ευθύνη, δεν παραγράφεται στη συνείδηση.

Ας γίνει η θλίψη μας Δύναμη.

Ας γίνει η μνήμη τους Φως.

Ας γίνει η επέτειος, όχι μόνο ημέρα πένθους, αλλά ημέρα υπόσχεσης.

Για να μην ξαναζήσει καμία οικογένεια τέτοιο σκοτάδι.

Για να μη χαθεί ξανά κανένα παιδί, κανένα ζώο, από αδιαφορία, αμέλεια, ή εγκληματικά λάθη.

Σήμερα, τρία χρόνια μετά, δεν σωπαίνουμε.

Θυμόμαστε.

Απαιτούμε.

Στεκόμαστε ενωμένοι.

🕯️ Στη μνήμη τους.

Με σεβασμό.

Με αξιοπρέπεια.

Με αγάπη.

Στην επέτειο των τριών χρόνων, η σκέψη μας δεν στέκεται μόνο στους ανθρώπους που χάθηκαν.

Σκύβει με σεβασμό και σε εκείνες τις σιωπηλές, αθώες ψυχές —

Τα ζωάκια που κάηκαν ζωντανά, μέσα στα βαγόνια, ή χάθηκαν έξω από αυτά, μέσα στο χάος, στη φωτιά και στον πανικό.

Γιατί ο πόνος δεν κάνει διακρίσεις.

Ο φόβος δεν ξεχωρίζει είδος.

Η φλόγα δεν ρωτά αν έχεις φωνή, για να ζητήσεις βοήθεια.

Κάποια από αυτά ήταν δεσποζόμενα ζώα, που ταξίδευαν δίπλα στους ανθρώπους τους.

Άλλα βρέθηκαν στο σημείο, παγιδευμένα σε μια τραγωδία που δεν δημιούργησαν.

Κανένα τους δεν έφταιγε.

Κανένα τους δεν είχε επιλογή.

Τα ζώα βιώνουν τον τρόμο.

Αισθάνονται τον πόνο.

Αγωνίζονται να σωθούν, όπως κάθε ζωντανό πλάσμα.

Και όμως, συχνά η απώλειά τους περνά σιωπηλά, σαν να ήταν «δευτερεύουσα».

Δεν είναι.

Κάθε Ζωή έχει Αξία.

Κάθε ύπαρξη που χάθηκε εκείνη τη νύχτα, αξίζει Μνήμη και Σεβασμό.

Το ΚΙΝΗΜΑ τιμά και αυτές τις ζωές.

Γιατί η Συμπόνια δεν είναι επιλεκτική.

Γιατί ο Πολιτισμός μιας κοινωνίας, φαίνεται από το πώς στέκεται απέναντι στους πιο αδύναμους —

Ακόμη και όταν δεν έχουν ανθρώπινη φωνή, να διεκδικήσουν Δικαίωση.

Στην τριετή επέτειο, υποσχόμαστε ότι δεν θα υπάρξουν «αόρατα» θύματα.

Δεν θα υπάρξει λήθη για καμία ζωή.

Η μνήμη τους είναι κομμάτι της συλλογικής μας ευθύνης.

Και η φλόγα που τα τύλιξε, ας γίνει φλόγα Συνείδησης.

🕯️ Στη μνήμη όλων.

Ανθρώπων και Ζώων.

Με Σεβασμό.

Με Αξιοπρέπεια.

Με Αληθινή, Καθολική Συμπόνια.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ