Όταν ακούμε για «ειδικές ομάδες προστασίας ζώων» και βλέπουμε στο ίδιο τραπέζι κρατικούς φορείς και συγκεκριμένες ΜΚΟ, ένα ερώτημα είναι απολύτως θεμιτό:
Πού βρίσκονται τα ανεξάρτητα φιλοζωικά σωματεία;
Πού βρίσκονται οι άνθρωποι που βρίσκονται καθημερινά στον δρόμο;
Πού βρίσκονται οι εθελοντές που εντοπίζουν, καταγγέλλουν και διασώζουν ζώα, χωρίς θεσμικούς τίτλους και κρατική προστασία;
Γιατί η προστασία των ζώων, δεν μπορεί να γίνει υπόθεση λίγων «εκπροσώπων», που αποκτούν πρόσβαση στους κρατικούς μηχανισμούς.
Οι ανεξάρτητοι φιλόζωοι, δεν είναι διακοσμητικοί.
Τα ανεξάρτητα σωματεία, δεν είναι κομπάρσοι.
Και κανένας κρατικός φορέας, δεν μπορεί να θεωρεί ότι γνωρίζει την πραγματικότητα της κακοποίησης, χωρίς να ακούει αυτούς που τη ζουν καθημερινά.
Θέλουμε συνεργασία;
Ναι.
Αλλά θέλουμε ανοιχτή, διαφανή και ισότιμη συνεργασία, με όλους τους πραγματικούς ανθρώπους της πρώτης γραμμής.
Γιατί όταν η Πολιτεία επιλέγει συγκεκριμένους συνομιλητές και αποκλείει την ανεξάρτητη φωνή, τότε γεννιέται εύλογα ο φόβος ότι η «προστασία των ζώων», μπορεί να μετατραπεί από κοινωνική υπόθεση, σε θεσμικά ελεγχόμενο πεδίο.
Και αυτό δεν πρέπει να το επιτρέψουμε.
Τα ζώα δεν χρειάζονται νέες ταμπέλες και κλειστές πόρτες.
Χρειάζονται πραγματική προστασία, εφαρμογή του νόμου, διαφάνεια, λογοδοσία και ανθρώπους που δεν θα φοβούνται να μιλήσουν.
Γιατί όταν κρατικοί φορείς και οργανώσεις, αποφασίζουν μεταξύ τους για την προστασία των ζώων, χωρίς ουσιαστική συμμετοχή της ανεξάρτητης φιλοζωικής κοινότητας, τότε το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει συνεργασία.
Το ερώτημα είναι, ποιος τελικά ελέγχει ποιον.
Και αυτό το ερώτημα, οφείλουμε να το θέσουμε δημόσια.
Και ας μην ξεχνάμε κάτι ακόμη:
Η πραγματική προστασία των ζώων, δεν μπορεί να χτιστεί πίσω από κλειστές πόρτες.
Δεν μπορεί να αποφασίζεται από λίγους και να παρουσιάζεται στη συνέχεια ως η συλλογική έκφραση ολόκληρου του φιλοζωικού κινήματος.
Γιατί το φιλοζωικό κίνημα, είναι πολύ μεγαλύτερο από οποιαδήποτε ΜΚΟ, οποιοδήποτε σωματείο και οποιονδήποτε θεσμικό εκπρόσωπο.
Είναι οι άνθρωποι που καταγγέλλουν.
Είναι αυτοί που φιλοξενούν.
Είναι εκείνοι που μεταφέρουν ένα τραυματισμένο ζώο στον κτηνίατρο, μέσα στη νύχτα.
Είναι εκείνοι που συγκρούονται με την αδιαφορία, που επιμένουν απέναντι στις υπηρεσίες, που καταγράφουν περιστατικά και απαιτούν την εφαρμογή του νόμου.
Αυτούς δεν μπορεί κανείς να τους παρακάμψει.
Και αν πραγματικά θέλουμε μια νέα εποχή στην προστασία των ζώων, τότε δεν πρέπει να δημιουργήσουμε ένα σύστημα, όπου η Πολιτεία θα επιλέγει ποιοι είναι οι «κατάλληλοι» συνομιλητές και οι υπόλοιποι θα παρακολουθούν από απόσταση.
Χρειαζόμαστε θεσμούς, που να ακούν όλες τις φωνές.
Γιατί η ανεξάρτητη φιλοζωική δράση, είναι ακριβώς αυτή που μπορεί να ασκεί και τον απαραίτητο κοινωνικό έλεγχο.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία:
Όποιος συνεργάζεται με την εξουσία, δεν πρέπει να χάνει την ανεξαρτησία του.
Και όποιος ασκεί κοινωνικό έλεγχο, δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως εχθρός της Πολιτείας.
Θέλουμε συνεργασία, αλλά όχι εξάρτηση.
Θέλουμε διάλογο, αλλά όχι αποκλεισμούς.
Θέλουμε θεσμούς, αλλά όχι θεσμικά «μονοπώλια» εκπροσώπησης.
Και πάνω απ’ όλα, θέλουμε μια Αστυνομία που θα προστατεύει τα ζώα, με βάση τον νόμο και τα πραγματικά περιστατικά και όχι με βάση το ποιος γνωρίζει ποιον και ποιος έχει πρόσβαση σε ποιο γραφείο.
Αυτό είναι το πραγματικό στοίχημα.
Και γι’ αυτό θα παρακολουθούμε στενά κάθε εξέλιξη.
Γιατί η προστασία των ζώων, χρειάζεται ισχυρούς θεσμούς.
Αλλά οι ισχυροί θεσμοί, χρειάζονται ακόμη ισχυρότερο κοινωνικό έλεγχο.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
