Στην αρχόντισσα των Κυκλάδων, στη Σύρο, φαίνεται πως βρέθηκε ένας νέος «δημόσιος κίνδυνος».
Όχι κάποιος καταπατητής παραλίας.
Όχι κάποιος που πετά σκουπίδια στη θάλασσα.
Όχι κάποιος που καταστρέφει το φυσικό περιβάλλον.
Ο «κίνδυνος» είναι ένας λευκός χήνος, ένα πλάσμα που ζει χρόνια σε ένα μικρό κολπάκι στο Αχλάδι και που, σύμφωνα με αναρτήσεις και σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πρέπει να «απομακρυνθεί», επειδή τόλμησε να αντιδράσει στην ανθρώπινη παρουσία.
Η υπόθεση είναι αποκαλυπτική, για τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία μας αντιλαμβάνεται τη σχέση της με τα ζώα και τη φύση.
Δεν πρόκειται απλώς για έναν χήνο.
Πρόκειται για μια νοοτροπία βαθιά ριζωμένη, σύμφωνα με την οποία κάθε γωνιά της γης, κάθε παραλία, κάθε βράχος, κάθε φυσικός χώρος, ανήκει αποκλειστικά στον άνθρωπο και κάθε άλλο έμβιο ον, οφείλει να αποσύρεται, όταν εμείς εμφανιζόμαστε.
Σύμφωνα με όσα αναφέρουν οι ίδιοι οι κάτοικοι στη συζήτηση της ανάρτησης, το συγκεκριμένο πτηνό μεγάλωσε στο σημείο αυτό από νεοσσός.
Δηλαδή δεν πρόκειται για ένα ζώο που εισέβαλε σε ανθρώπινο χώρο.
Αντιθέτως, βρισκόταν εκεί, πολύ πριν αποφασίσουν κάποιοι, ότι η παρουσία του αποτελεί πρόβλημα.
Μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον, που θεωρούσε σπίτι του.
Ένα περιβάλλον όπου, όπως επίσης καταγγέλλεται, υπήρξε επανειλημμένα στόχος λιθοβολισμών και παρενοχλήσεων.
Και εδώ γεννιέται το πρώτο ερώτημα:
Πού ήταν οι φωνές αγανάκτησης, όταν το ζώο δεχόταν πέτρες;
Πού ήταν οι αναρτήσεις που ζητούσαν προστασία του;
Πού ήταν οι εκκλήσεις για σεβασμό;
Πού ήταν οι ευαισθητοποιημένοι πολίτες, όταν ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα δεχόταν βία;
Η απάντηση είναι δυστυχώς γνωστή.
Δεν υπήρχαν.
Διότι στην Ελλάδα του 2026, αλλά και γενικότερα στον σύγχρονο κόσμο, η βία απέναντι στα ζώα, εξακολουθεί να θεωρείται από πολλούς κάτι ασήμαντο, σχεδόν φυσιολογικό.
Αντίθετα, η παραμικρή αντίδραση ενός ζώου, αντιμετωπίζεται ως σκάνδαλο.
Όταν ένας άνθρωπος ενοχλεί ένα ζώο, το κυνηγά, το τρομάζει, ή το κακοποιεί, θεωρείται συχνά αστείο, ή αδιάφορο περιστατικό.
Όταν όμως ένα ζώο αμυνθεί, τότε βαφτίζεται επιθετικό, επικίνδυνο, προβληματικό.
Αυτή η λογική δεν είναι απλώς λανθασμένη.
Είναι βαθιά υποκριτική.
Η φύση δεν είναι θεματικό πάρκο.
Τα ζώα δεν είναι διακοσμητικά στοιχεία του τοπίου.
Δεν είναι άψυχα αντικείμενα, που υπάρχουν μόνο για να τα φωτογραφίζουμε, ή να τα παρατηρούμε, όταν μας βολεύει.
Έχουν ένστικτα.
Έχουν συμπεριφορές.
Έχουν περιοχές που θεωρούν δικές τους.
Έχουν μνήμες.
Έχουν φόβο.
Και πάνω από όλα, έχουν δικαίωμα στην ύπαρξη.
Ένας χήνος που έχει μεγαλώσει σε μια συγκεκριμένη τοποθεσία, είναι απολύτως φυσιολογικό να αναπτύξει εδαφική συμπεριφορά.
Αυτό συμβαίνει σε δεκάδες είδη πτηνών, σε ολόκληρο τον κόσμο.
Δεν πρόκειται για παθολογία.
Δεν πρόκειται για κάποια ανωμαλία.
Πρόκειται για φυσική συμπεριφορά, που έχει καταγραφεί επιστημονικά εδώ και δεκαετίες.
Αυτό που δεν είναι φυσιολογικό, είναι η ανθρώπινη απαίτηση να εξαφανιστεί το ζώο, επειδή δεν συμπεριφέρεται όπως θα θέλαμε.
Η λογική της «απομάκρυνσης», αποτελεί δυστυχώς τη μόνιμη λύση, που προτείνεται κάθε φορά που προκύπτει οποιαδήποτε συνύπαρξη ανθρώπου και άγριας, ή ημιάγριας ζωής.
Το ίδιο συμβαίνει με τις αρκούδες.
Το ίδιο με τους λύκους.
Το ίδιο με τα αγριογούρουνα.
Το ίδιο με τις αλεπούδες.
Το ίδιο με τα φίδια.
Το ίδιο με κάθε ζώο, που τολμά να υπάρχει έξω από τα όρια που έχουμε αυθαίρετα χαράξει.
Πρώτα επεκτείνουμε τις δραστηριότητές μας.
Καταλαμβάνουμε τους φυσικούς χώρους.
Διαταράσσουμε οικοσυστήματα.
Παρενοχλούμε ζώα.
Και στη συνέχεια παρουσιάζουμε τα ίδια τα ζώα ως το πρόβλημα.
Πρόκειται για μια αντιστροφή της πραγματικότητας, που έχει οδηγήσει σε αμέτρητες περιπτώσεις κακοποίησης, εκτοπισμού και εξόντωσης ζώων.
Στην περίπτωση του χήνου του Αχλαδιού, η λύση δεν είναι να εκδιωχθεί από το σπίτι του.
Η λύση είναι η ενημέρωση.
Η σήμανση του χώρου.
Η υπεύθυνη συμπεριφορά των λουομένων.
Η αποφυγή παρενόχλησης.
Η κατανόηση ότι δεν είναι όλα τα σημεία ενός φυσικού τοπίου αποκλειστικά δικά μας.
Αξίζει να αναρωτηθούμε, τι μήνυμα στέλνουμε στα παιδιά, όταν διδάσκουμε ότι κάθε ζώο που μας ενοχλεί πρέπει να απομακρύνεται.
Τους μαθαίνουμε άραγε τον σεβασμό;
Τους μαθαίνουμε τη συνύπαρξη;
Τους μαθαίνουμε την οικολογική συνείδηση;
Ή μήπως τους μαθαίνουμε ότι ο ισχυρότερος έχει πάντα το δικαίωμα να διώχνει τον αδύναμο;
Η αλήθεια είναι ότι τα ζώα δεν έχουν φωνή στις δημόσιες συζητήσεις.
Δεν μπορούν να απαντήσουν στις αναρτήσεις.
Δεν μπορούν να εξηγήσουν τι έχουν βιώσει.
Δεν μπορούν να καταγγείλουν τους λιθοβολισμούς, τις παρενοχλήσεις, τα χτυπήματα, ή την καθημερινή πίεση που δέχονται από ανθρώπους, οι οποίοι θεωρούν ότι ολόκληρος ο πλανήτης υπάρχει για τη δική τους αποκλειστική εξυπηρέτηση.
Γι’ αυτό ακριβώς η κοινωνία οφείλει να είναι ιδιαίτερα προσεκτική, όταν στρέφει το δάχτυλο προς ένα ζώο.
Πριν χαρακτηρίσουμε ένα ζώο «επιθετικό», ας εξετάσουμε τι έχει προηγηθεί.
Πριν ζητήσουμε την απομάκρυνσή του, ας αναρωτηθούμε αν εμείς σεβαστήκαμε τον χώρο του.
Πριν απαιτήσουμε την εξαφάνισή του, ας θυμηθούμε ότι ο άνθρωπος είναι ο κυρίαρχος παράγοντας διατάραξης, σχεδόν κάθε οικοσυστήματος στον πλανήτη.
Ο χήνος του Αχλαδιού, δεν αποτελεί απειλή για τη Σύρο.
Απειλή αποτελεί η αντίληψη, που θεωρεί ότι κάθε ζώο πρέπει να εξαφανίζεται, όταν η παρουσία του ενοχλεί έστω και ελάχιστα τις ανθρώπινες συνήθειες.
Απειλή αποτελεί η κανονικοποίηση της βίας απέναντι στα ζώα.
Απειλή αποτελεί η αδιαφορία για τις κακοποιήσεις που υφίστανται καθημερινά.
Απειλή αποτελεί η αλαζονεία, που μας κάνει να πιστεύουμε ότι η φύση είναι ιδιοκτησία μας.
Το Πανελλαδικό Κίνημα Κατά της Κακοποίησης των Ζώων καλεί τους πολίτες, τους τοπικούς φορείς και κάθε αρμόδια αρχή, να απορρίψουν λογικές δίωξης και εκτοπισμού του συγκεκριμένου πτηνού.
Να διερευνηθούν οι καταγγελίες περί λιθοβολισμών και παρενοχλήσεων.
Να υπάρξει ενημέρωση του κοινού, για την ασφαλή συνύπαρξη με τα ζώα και να προωθηθεί μια κουλτούρα σεβασμού προς κάθε μορφή ζωής.
Γιατί ο πολιτισμός μιας κοινωνίας δεν κρίνεται από το πώς φέρεται στους ισχυρούς.
Κρίνεται από το πώς φέρεται στους ανυπεράσπιστους.
Και σήμερα, ο πιο ανυπεράσπιστος στην ιστορία αυτή, δεν είναι ο άνθρωπος που πήγε να κολυμπήσει.
Είναι ο χήνος, που μεγάλωσε σε εκείνο το μικρό κομμάτι γης και θάλασσας και βρίσκεται ξανά στο στόχαστρο, επειδή τόλμησε να υπερασπιστεί τον τόπο, που αποκαλεί σπίτι του.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
