Πόσα ζώα πέθαναν σήμερα, χωρίς κανείς να τα μετρήσει;
Πόσες ζωές χάθηκαν μέσα στις φλόγες, πριν ακόμη φτάσουν οι κάμερες;
Η μεγάλη πυρκαγιά στο Ωραιόκαστρο, δεν είναι απλώς άλλη μία δασική φωτιά.
Είναι μια οικολογική τραγωδία.
Είναι μια ανείπωτη καταστροφή για τη φύση, για τους ανθρώπους και κυρίως για τα χιλιάδες πλάσματα, που δεν είχαν καμία δυνατότητα διαφυγής.
Ολόκληρη η Θεσσαλονίκη πνίγηκε στον καπνό.
Η Πολίχνη, το Ωραιόκαστρο, η Νεοχωρούδα, ο Πεντάλοφος και πολλές ακόμη περιοχές, βίωσαν μια αποπνικτική ατμόσφαιρα.
Οι εικόνες του πυκνού καπνού προκαλούν αγωνία.
Όμως, υπάρχει μια εικόνα που δεν θα δούμε ποτέ.
Τα απανθρακωμένα σώματα των άγριων ζώων.
Τα μικρά πουλιά, που κάηκαν μέσα στις φωλιές τους.
Τις χελώνες, που δεν πρόλαβαν να κινηθούν.
Τους λαγούς.
Τις αλεπούδες.
Τους σκαντζόχοιρους.
Τα ερπετά.
Τα έντομα, που αποτελούν τη βάση ολόκληρου του οικοσυστήματος.
Τα ζώα εκτροφής και τα δεσποζόμενα, που ίσως εγκλωβίστηκαν.
Ο αριθμός τους πιθανότατα δεν θα καταγραφεί ποτέ.
Γιατί στην Ελλάδα, οι ζωές της άγριας πανίδας σπάνια μετριούνται.
Κι όμως, κάθε μία από αυτές είχε αξία.
Κάθε μία ήταν μέρος ενός οικοσυστήματος, που χρειάστηκαν δεκαετίες για να δημιουργηθεί.
Το ερώτημα που δεν μπορεί να αγνοηθεί
Από το 2024 είχαν δημοσιευθεί πληροφορίες, σύμφωνα με τις οποίες υπήρχαν σχέδια για την εγκατάσταση 18 ανεμογεννητριών στην ευρύτερη περιοχή του Ωραιοκάστρου, πάνω από τον Πεντάλοφο και τη Νεοχωρούδα.
Οι πληροφορίες αυτές βασίζονταν σε στοιχεία που, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, προέρχονταν από χάρτες της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας και παρουσιάστηκαν δημόσια από τον δημοσιογράφο Γρηγόρη Σερέτη.
Τότε είχε διατυπωθεί η ανησυχία, ότι θα έπρεπε να υπάρχει αυξημένη επαγρύπνηση απέναντι σε ενδεχόμενες πυρκαγιές, καθώς σε αρκετές περιοχές της Ελλάδας είχαν δημιουργηθεί κοινωνικές υποψίες και καταγγελίες, ότι μετά από μεγάλες φωτιές προχώρησαν έργα εγκατάστασης ανεμογεννητριών.
Οι ισχυρισμοί αυτοί έχουν διατυπωθεί επανειλημμένα στον δημόσιο διάλογο, όμως κάθε συγκεκριμένη περίπτωση απαιτεί τεκμηρίωση και διερεύνηση από τις αρμόδιες αρχές.
Η ύπαρξη σχεδίων εγκατάστασης ανεμογεννητριών, δεν αποδεικνύει από μόνη της ότι μια πυρκαγιά συνδέεται με αυτά.
Ακριβώς γι’ αυτό χρειάζεται πλήρης διαφάνεια.
Δεν ζητάμε θεωρίες.
Ζητάμε αλήθεια.
Ζητάμε να διερευνηθούν όλα τα ενδεχόμενα.
Να υπάρξει πλήρης ενημέρωση των πολιτών.
Να δοθούν στη δημοσιότητα όλα τα στοιχεία.
Να αποσαφηνιστεί:
Ποια έργα έχουν εγκριθεί.
Σε ποιο στάδιο βρίσκονται.
Ποιες περιοχές επηρεάζονται.
Ποιες περιβαλλοντικές μελέτες υπάρχουν.
Πώς θα προστατευθεί η άγρια πανίδα.
Η διαφάνεια είναι ο μόνος τρόπος, να αντιμετωπιστούν η δυσπιστία και οι υποψίες.
Τα ζώα δεν έχουν φωνή
Κάθε καλοκαίρι ακούμε για καμένα στρέμματα.
Για σπίτια.
Για αποζημιώσεις.
Για υποδομές.
Σχεδόν ποτέ όμως δεν ακούμε πόσα ζώα χάθηκαν.
Κανείς δεν ανακοινώνει πόσοι σκαντζόχοιροι κάηκαν.
Κανείς δεν μετρά τις φωλιές των πουλιών.
Κανείς δεν υπολογίζει τις αποικίες των εντόμων που εξαφανίστηκαν.
Κανείς δεν γνωρίζει πόσα άγρια θηλαστικά πέθαναν μέσα στον πανικό.
Η φύση δεν είναι άψυχο τοπίο.
Είναι ζωή.
Και αυτή η ζωή χάθηκε μέσα σε λίγες ώρες.
Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η αδιαφορία
Η εγκλιματική κρίση, αυξάνει τον κίνδυνο πυρκαγιών.
Ταυτόχρονα, η πρόληψη, η διαχείριση των δασών, η επαρκής επιτήρηση και η άμεση επέμβαση, είναι κρίσιμοι παράγοντες, για τη μείωση των καταστροφών.
Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν τι γίνεται στον τόπο τους.
Να συμμετέχουν στις αποφάσεις.
Να ενημερώνονται εγκαίρως.
Να μην πληροφορούνται σημαντικά έργα μόνο μέσα από δημοσιεύματα.
Το Πανελλαδικό Κίνημα κατά της Κακοποίησης των Ζώων ζητά
• Πλήρη καταγραφή των απωλειών της άγριας πανίδας.
• Άμεση περίθαλψη των τραυματισμένων ζώων.
• Δημιουργία ομάδων διάσωσης άγριας ζωής, σε κάθε μεγάλη πυρκαγιά.
• Απόλυτη διαφάνεια, για κάθε σχεδιαζόμενο έργο στην πληγείσα περιοχή.
• Πλήρη διερεύνηση των αιτίων της πυρκαγιάς, από τις αρμόδιες αρχές.
• Δημοσιοποίηση όλων των σχετικών πορισμάτων.
• Αποκατάσταση των καμένων οικοσυστημάτων, με επιστημονικά τεκμηριωμένο τρόπο.
Η φύση δεν είναι εμπόδιο στην ανάπτυξη.
Η άγρια ζωή δεν είναι παράπλευρη απώλεια.
Τα δάση δεν είναι απλώς εκτάσεις πάνω σε έναν χάρτη.
Είναι το σπίτι χιλιάδων πλασμάτων, που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.
Όταν καίγεται ένα δάσος, δεν χάνονται μόνο δέντρα.
Χάνονται γενιές ολόκληρες άγριων ζώων.
Χάνονται φωλιές.
Χάνονται οικοσυστήματα.
Χάνεται βιοποικιλότητα, που ίσως χρειαστεί δεκαετίες για να ανακάμψει.
Η κοινωνία οφείλει να απαιτήσει απαντήσεις, διαφάνεια και πραγματική προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.
Γιατί τα ζώα που χάθηκαν σήμερα, δεν θα μιλήσουν ποτέ.
Εμείς όμως έχουμε χρέος να μιλήσουμε γι’ αυτά.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
