Μικρή δικαίωση απέναντι στην ατιμωρησία. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ζητά άρση ασυλίας πολιτικών, για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ

Όταν ανοίγουν υποθέσεις, όταν ζητούνται ευθύνες, τότε υπάρχει ελπίδα.

Το ίδιο απαιτούμε και για τα χιλιάδες ζώα που χάθηκαν χωρίς λογοδοσία.

ΜΙΚΡΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ — Ή ΑΠΛΑ Η ΑΡΧΗ;

Κάτι αρχίζει να ραγίζει.

Για χρόνια, η λέξη «ευθύνη» ήταν κενή.

Ένα περίβλημα χωρίς περιεχόμενο.

Ένα άλλοθι που φοριόταν εύκολα και πεταγόταν ακόμη πιο εύκολα.

Και όμως — σήμερα, για πρώτη φορά μετά από καιρό, εμφανίζεται μια ρωγμή.

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ζητά άρση ασυλίας πολιτικών προσώπων, για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Όχι γιατί «κάποιοι το είπαν».

Όχι γιατί «κυκλοφορούσε ως φήμη».

Αλλά γιατί υπάρχουν στοιχεία.

Γιατί υπάρχει υπόθεση.

Γιατί υπάρχει λόγος να ερευνηθούν ευθύνες.

Και αυτό, από μόνο του, είναι κάτι που στην Ελλάδα μοιάζει σχεδόν… επαναστατικό.

Γιατί εδώ δεν είχαμε συνηθίσει έτσι.

Είχαμε συνηθίσει:

Να χάνονται εκατομμύρια και να μην ανοίγει ρουθούνι.

Να πεθαίνουν ζώα και να μην ανοίγει φάκελος.

Να καταγγέλλονται εγκλήματα και να μπαίνουν στο συρτάρι.

Σιωπή.

Αδιαφορία.

Συνενοχή.

Και μέσα σε όλα αυτά, τα ζώα.

Χιλιάδες ζώα.

Ζώα που δεν ψήφισαν.

Ζώα που δεν είχαν φωνή.

Ζώα που δεν μπήκαν ποτέ σε «προτεραιότητες».

Ζώα που — όταν ήρθε η ώρα —
δεν προστατεύτηκαν.

Δεν μετακινήθηκαν.

Δεν σώθηκαν.

Ζώα που σφαγιάστηκαν.

Μαζικά.

Σιωπηλά.

Διοικητικά.

Με υπογραφές.

Με αποφάσεις.

Με «αναγκαιότητα».

Και μετά;

Τίποτα.

Καμία ουσιαστική λογοδοσία.

Καμία πραγματική ανάληψη ευθύνης.

Καμία απάντηση που να αντέχει στο φως.

Μόνο δικαιολογίες.

«Ήταν αναγκαίο.»

«Ήταν για το καλό της δημόσιας υγείας.»

«Ήταν έκτακτη κατάσταση.»

Πάντα υπάρχει μια λέξη, για να σκεπάσει τον θάνατο.

Αλλά ο θάνατος δεν σκεπάζεται.

Μένει.

Συσσωρεύεται.

Και επιστρέφει.

Σήμερα, λοιπόν, βλέπουμε κάτι διαφορετικό.

Όχι για τα ζώα — ακόμη.

Αλλά για μια άλλη υπόθεση.

Και όμως, το μήνυμα είναι το ίδιο:

Κανείς δεν είναι τελείως στο απυρόβλητο.

Όταν υπάρχει πίεση.

Όταν υπάρχουν στοιχεία.

Όταν υπάρχει επιμονή.

Τότε, ακόμα και τα πιο «κλειστά» συστήματα αρχίζουν να ανοίγουν.

Και αυτό είναι που φοβίζει.

Όχι η κατηγορία.

Όχι η έρευνα.

Αλλά η ιδέα ότι κάποια στιγμή…

θα ζητηθούν ευθύνες.

Για όλα.

Για τα χρήματα.

Για τις αποφάσεις.

Για τις ζωές.

Και ναι — για τα ζώα.

Γιατί τα ζώα δεν είναι «παράπλευρη απώλεια».

Δεν είναι αριθμοί σε ένα excel.

Δεν είναι «μονάδες παραγωγής».

Δεν είναι αναλώσιμα.

Είναι ζωές.

Ζωές που πονούν.

Ζωές που φοβούνται.

Ζωές που νιώθουν.

Και κυρίως — ζωές που εξαρτώνται από εμάς.

Κι εμείς αποτύχαμε.

Όχι μία φορά.

Όχι σε ένα περιστατικό.

Αλλά συστηματικά.

Με πολιτικές που δεν προέβλεπαν προστασία.

Με μηχανισμούς που δεν λειτούργησαν.

Με αποφάσεις που πάρθηκαν χωρίς εναλλακτικές.

Και κάθε φορά, η ίδια κατάληξη:

Κανείς δεν φταίει.

Κανείς δεν ήξερε.

Κανείς δεν ευθύνεται.

Μέχρι σήμερα.

Γιατί όταν ανοίγει μια υπόθεση — οποιαδήποτε υπόθεση — ανοίγει μια πόρτα.

Και πίσω από αυτή την πόρτα, δεν βρίσκεται μόνο ένα σκάνδαλο.

Βρίσκεται μια ολόκληρη κουλτούρα.

Η κουλτούρα της ατιμωρησίας.

Και αυτή είναι που πρέπει να τελειώσει.

Όχι επιλεκτικά.

Όχι «όπου μας συμφέρει».

Όχι μόνο όταν εμπλέκονται χρήματα.

Αλλά παντού.

Και κυρίως εκεί που δεν υπάρχει φωνή.

Εκεί που δεν υπάρχει πίεση.

Εκεί που δεν υπάρχουν κάμερες.

Στα ζώα.

Γιατί αν μια κοινωνία δεν μπορεί να προστατεύσει τα πιο ανυπεράσπιστα,
δεν είναι απλά άδικη.

Είναι επικίνδυνη.

Σήμερα λοιπόν, δεν πανηγυρίζουμε.

Δεν υπάρχει λόγος για θριαμβολογία.

Αυτό που υπάρχει είναι κάτι πιο σημαντικό:

Ένα προηγούμενο.

Ένα σημάδι ότι το «τίποτα δεν γίνεται»… δεν είναι απόλυτο.

Και αυτό, όσο μικρό κι αν φαίνεται, είναι ρωγμή.

Και κάθε ρωγμή, μπορεί να γίνει ρήγμα.

Αν υπάρξουμε.

Αν μιλήσουμε.

Αν επιμείνουμε.

Αν δεν ξεχάσουμε.

Γιατί αυτό είναι το πιο επικίνδυνο απ’ όλα:

Η λήθη.

Να περάσει η είδηση.

Να ξεχαστεί το σκάνδαλο.

Να χαθούν τα ζώα — για δεύτερη φορά.

Όχι.

Δεν θα ξεχαστούν.

Γιατί κάθε ζωή που χάθηκε χωρίς λόγο,
κάθε σιωπή που επιβλήθηκε,
κάθε ευθύνη που δεν αποδόθηκε,
είναι μια πληγή που δεν κλείνει.

Και όσο δεν κλείνει, θα μιλά.

Και όσο μιλά, θα ενοχλεί.

Και όσο ενοχλεί, υπάρχει ελπίδα.

Αυτή είναι η μικρή δικαίωση.

Όχι γιατί αποδόθηκε δικαιοσύνη.

Αλλά γιατί — ίσως — αρχίζει να ζητείται.

Και τώρα, το ερώτημα δεν είναι αν θα προχωρήσει αυτή η υπόθεση.

Το πραγματικό ερώτημα είναι:

Θα ζητήσουμε το ίδιο και για όλα τα υπόλοιπα;

Για τα ζώα.

Για τις ζωές που χάθηκαν χωρίς λόγο.

Για τις αποφάσεις που δεν ελέγχθηκαν ποτέ
Ή θα αρκεστούμε σε μια «είδηση»
και μετά… σιωπή;

Η επιλογή δεν είναι δική τους.

Είναι δική μας.

ΟΤΑΝ ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΕΥΘΥΝΕΣ.

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΑΝΑΖΗΤΗΘΗΚΑΝ…

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΦΟΒΑΤΑΙ ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΖΗΤΗΤΑ ΘΥΜΑΤΑ.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ