Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά.
Δεν πρόκειται για «ακραίες περιπτώσεις».
Δεν είναι «ατυχίες» ούτε «παρεξηγήσεις».
Είναι ένα διαρκές, συστηματικό, επαναλαμβανόμενο έγκλημα, που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια όλων — και η σιωπή γύρω του είναι συνενοχή.
Η μαζική εξόντωση αδέσποτων ζώων με φόλες, δεν είναι απλώς μια πράξη βαρβαρότητας.
Είναι η ωμή αποκάλυψη της ηθικής κατάρρευσης μιας κοινωνίας, που έχει μάθει να αδιαφορεί, να συγκαλύπτει, να ξεχνά.
Είναι το πιστοποιητικό θανάτου της ενσυναίσθησης.
Είναι το λουτρό αίματος αμέτρητων ψυχών, που βαφτίζεται «κανονικότητα».
Κάθε δηλητηριασμένο κομμάτι τροφής που αφήνεται στο πεζοδρόμιο, σε ένα πάρκο, σε μια γειτονιά, δεν είναι απλώς παγίδα.
Είναι προμελετημένη δολοφονία.
Είναι πράξη δόλια, ύπουλη, βασανιστική.
Τα ζώα δεν πεθαίνουν «απλά».
Πεθαίνουν μέσα σε σπασμούς, σε φρικτούς πόνους, σε πανικό, με τα σώματά τους να καταρρέουν αργά, βασανιστικά, μπροστά σε ανθρώπους, που είτε δεν μπορούν, είτε δεν θέλουν να βοηθήσουν.
Και το χειρότερο;
Δεν πρόκειται για σπάνιο φαινόμενο.
Η συχνότητα αυτών των εγκλημάτων αυξάνεται.
Οι «φόλες» πολλαπλασιάζονται.
Οι δράστες αποθρασύνονται.
Η ατιμωρησία τους θρέφει.
Η αδιαφορία τους προστατεύει.
Πόσες φορές έχουμε ακούσει τη φράση:
«Ε, τι να κάνουμε; Έχει πολλά αδέσποτα»;
Πόσες φορές έχουμε δει ανθρώπους να γυρνούν το κεφάλι αλλού;
Πόσες φορές οι τοπικές αρχές περιορίστηκαν σε τυπικές ανακοινώσεις, χωρίς ουσιαστική δράση;
Αυτή η φράση — «έχει πολλά αδέσποτα» — είναι το άλλοθι της ντροπής.
Είναι η άδεια για θάνατο.
Είναι η παραδοχή, ότι η ζωή ενός ζώου δεν έχει αξία.
Αλλά τα αδέσποτα δεν «εμφανίστηκαν» από το πουθενά.
Είναι το αποτέλεσμα εγκατάλειψης.
Είναι το αποτέλεσμα ανθρώπινης ανευθυνότητας.
Είναι τα θύματα μιας αλυσίδας αδιαφορίας, που ξεκινά από την εκτροφή χωρίς έλεγχο, την αγορά χωρίς σκέψη, την εγκατάλειψη χωρίς τύψεις — και καταλήγει στο δηλητήριο.
Και εκεί, σε αυτό το τελευταίο στάδιο, εμφανίζεται ο εκτελεστής.
Ο ανώνυμος δολοφόνος.
Εκείνος που αφήνει τη φόλα.
Εκείνος που αποφασίζει ότι έχει το δικαίωμα να αφαιρέσει ζωή.
Όχι για να προστατευτεί.
Όχι για να επιβιώσει.
Αλλά γιατί «ενοχλείται».
Γιατί «βαρέθηκε».
Γιατί μπορεί.
Αυτό δεν είναι απλώς εγκληματική πράξη.
Είναι επικίνδυνη κοινωνική παθογένεια.
Όποιος σκοτώνει ανυπεράσπιστα ζώα με τέτοιο τρόπο, δεν είναι απλώς «κάποιος που δεν αγαπά τα ζώα».
Είναι άτομο που έχει απενεργοποιήσει κάθε ηθικό φρένο.
Είναι άτομο που έχει εξοικειωθεί με τη βία, που τη θεωρεί λύση, που την εφαρμόζει ψυχρά.
Και η κοινωνία;
Αντί να τον απομονώσει, τον αφήνει να δρα.
Αντί να τον εντοπίσει, τον καλύπτει με τη σιωπή της.
Αντί να τον τιμωρήσει, τον ξεχνά.
Οι εικόνες είναι γνωστές:
Σκυλιά να σπαρταρούν στο δρόμο.
Γάτες να κρύβονται σε γωνίες, δηλητηριασμένες, με το βλέμμα χαμένο.
Παιδιά να παρακολουθούν σοκαρισμένα.
Εθελοντές να τρέχουν απεγνωσμένα, συχνά αργά.
Αυτό δεν είναι πολιτισμός.
Είναι βαρβαρότητα με σύγχρονο πρόσωπο.
Και μέσα σε όλο αυτό, υπάρχει και μια άλλη, εξίσου σκληρή αλήθεια:
Η πολιτεία αποτυγχάνει.
Οι νόμοι υπάρχουν — στα χαρτιά.
Οι ποινές προβλέπονται — θεωρητικά.
Η εφαρμογή;
Σχεδόν ανύπαρκτη.
Οι καταγγελίες σπάνια οδηγούν σε συλλήψεις.
Οι έρευνες σπάνια καταλήγουν σε καταδίκες.
Και έτσι, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι σαφές:
«Μπορείς να το κάνεις και να μην πληρώσεις».
Αυτό το μήνυμα είναι επικίνδυνο.
Όχι μόνο για τα ζώα.
Για όλους.
Γιατί μια κοινωνία που ανέχεται τη δηλητηρίαση ανυπεράσπιστων πλασμάτων, είναι μια κοινωνία που έχει ήδη χάσει τον πυρήνα της.
Σήμερα είναι τα ζώα.
Αύριο;
Η βία δεν σταματά εκεί που ξεκινά.
Κλιμακώνεται.
Μεταφέρεται.
Ριζώνει.
Και όμως, υπάρχουν άνθρωποι που αντιστέκονται.
Εθελοντές που μαζεύουν τα σώματα των νεκρών ζώων με δάκρυα στα μάτια.
Που ταΐζουν, που φροντίζουν, που προσπαθούν να σώσουν ό,τι μπορεί να σωθεί.
Άνθρωποι που δεν πληρώνονται, που δεν προστατεύονται, που συχνά απειλούνται.
Αυτοί οι άνθρωποι κρατούν ακόμη μια σπίθα ανθρωπιάς ζωντανή.
Αλλά δεν αρκούν.
Δεν αρκεί η ατομική προσπάθεια, όταν το πρόβλημα είναι συλλογικό.
Δεν αρκεί η ευαισθησία λίγων, όταν η αδιαφορία των πολλών είναι εκκωφαντική.
Χρειάζεται ρήξη.
Χρειάζεται καταγγελία χωρίς φίλτρα.
Χρειάζεται κοινωνική πίεση.
Χρειάζεται να ειπωθεί ξεκάθαρα:
Η φόλα είναι δολοφονία.
Ο δράστης είναι εγκληματίας.
Η σιωπή είναι συνενοχή.
Και χρειάζεται να απαιτηθούν συγκεκριμένα πράγματα:
Άμεση διερεύνηση κάθε περιστατικού.
Σοβαρές, πραγματικές ποινές.
Συστηματική αστυνόμευση.
Εκπαίδευση και ενημέρωση.
Στήριξη των φιλοζωικών δράσεων.
Αλλά πάνω απ’ όλα, χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας.
Γιατί όσο θα υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που θεωρεί «λύση» το δηλητήριο, το πρόβλημα θα συνεχίζεται.
Όσο θα υπάρχει έστω και ένας που λέει, «δεν είναι δική μου δουλειά», το έγκλημα θα επαναλαμβάνεται.
Αυτό το κείμενο δεν είναι απλώς μια καταγγελία.
Είναι μια κατηγορία.
Απευθύνεται σε όλους:
Σε εκείνους που το κάνουν.
Σε εκείνους που το βλέπουν και σιωπούν.
Σε εκείνους που έχουν εξουσία και δεν την ασκούν.
Κάθε νεκρό ζώο από φόλα είναι μια ήττα.
Μια ήττα της ανθρωπιάς.
Μια υπενθύμιση ότι κάτι βαθιά σάπιο υπάρχει στον τρόπο που λειτουργούμε ως κοινωνία.
Και αν δεν αντιμετωπιστεί τώρα, αν δεν σταματήσει αυτή η κτηνωδία, τότε το ερώτημα δεν θα είναι πια «τι συμβαίνει με τα ζώα».
Θα είναι:
Τι συμβαίνει με εμάς.
https://www.facebook.com/photo/?fbid=1393253819510019&set=pb.100064762416126.-2207520000
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
