Σε έναν κόσμο, όπου η βία απέναντι στα ζώα συχνά κανονικοποιείται, συγκαλύπτεται ή βαφτίζεται «παράδοση», «ανάγκη» ή «συνήθεια», η σιωπή μας καθιστά συνένοχους.
Δεν αρκεί να νιώθουμε.
Οφείλουμε να στεκόμαστε, να μιλάμε, να παρεμβαίνουμε.
Κάθε κακοποιημένο σώμα, κάθε εγκαταλελειμμένο βλέμμα, κάθε ζωή που αντιμετωπίζεται ως αντικείμενο εκμετάλλευσης, είναι μια ηθική πρόκληση προς όλους μας.
Η υπεράσπιση των ζώων δεν είναι περιθωριακή ευαισθησία.
Είναι δείκτης πολιτισμού.
Είναι ζήτημα δικαιοσύνης.
Ακτιβισμός σημαίνει να μη συμβιβάζεσαι με το «έτσι είναι τα πράγματα».
Σημαίνει να απαιτείς αυστηρή εφαρμογή των νόμων, διαφάνεια, λογοδοσία.
Σημαίνει να στηρίζεις υιοθεσίες, αντί για αγορές.
Να καταγγέλλεις την κακοποίηση, να ενημερώνεις, να εκπαιδεύεις, να πιέζεις θεσμικά.
Σημαίνει να μετατρέπεις την αγάπη σε πράξη.
Η ιστορία δεν αλλάζει από τους αδιάφορους.
Αλλάζει από εκείνους που τολμούν να υπερασπιστούν τους ανυπεράσπιστους.
Και κάθε φορά που υψώνουμε τη φωνή μας για ένα ζώο που δεν μπορεί να μιλήσει, υπερασπιζόμαστε κάτι βαθύτερο:
Το δικαίωμα της ζωής να μην ποδοπατείται.
Γιατί η αληθινή πνευματικότητα, δεν είναι απόδραση από τον κόσμο.
Είναι ευθύνη απέναντί του.
Και η πιο καθαρή μορφή δύναμης, είναι να επιλέγεις να προστατεύεις.
Οχι να κυριαρχείς.
Η συμπόνια χωρίς στάση, είναι απλώς συναίσθημα.
Η συμπόνια με στάση, είναι πράξη ευθύνης.
Δεν ζούμε σε έναν «ουδέτερο» κόσμο.
Ζούμε σε μια κοινωνία, όπου η κακοποίηση των ζώων συχνά συγκαλύπτεται, υποβαθμίζεται, ή βαφτίζεται «παράδοση», «ανάγκη», «οικονομία».
Όμως καμία λέξη δεν εξαγνίζει τη βία.
Καμία συνήθεια δεν μετατρέπει την εκμετάλλευση σε ηθική πράξη.
Όταν ένα ζώο βασανίζεται, εγκαταλείπεται, ή θανατώνεται χωρίς λόγο, δεν πρόκειται για «μεμονωμένο περιστατικό».
Είναι αποτυχία θεσμών.
Είναι κοινωνική συνενοχή.
Είναι πολιτικό ζήτημα.
Η ανοχή στη βία απέναντι στα ζώα, διαμορφώνει κοινωνίες που συνηθίζουν τη βία.
Και μια κοινωνία που συνηθίζει τη βία, τη βρίσκει πάντα μπροστά της.
Δεν αρκεί να αγαπάμε τα ζώα.
Οφείλουμε να απαιτούμε:
• Αυστηρή και άμεση εφαρμογή της νομοθεσίας.
• Πραγματικές ποινές —
Οχι χάδια στους κακοποιητές.
• Διαφάνεια και λογοδοσία από τις αρμόδιες αρχές.
• Δημόσια χρηματοδότηση για πρόληψη, ευζωία και εκπαίδευση.
• Τερματισμό κάθε μορφής θεσμικής ανοχής στη βία.
Ο ακτιβισμός δεν είναι υπερβολή.
Είναι άμυνα της ζωής.
Δεν είναι ριζοσπαστισμός να λες «όχι» στη βία.
Είναι ηθικό ελάχιστο.
Η ιστορία δεν αλλάζει από όσους κοιτούν αλλού.
Αλλάζει από όσους τολμούν να συγκρουστούν με την αδικία —
Ακόμη κι όταν αυτό ενοχλεί.
Γιατί το αληθινό μεγαλείο μιας κοινωνίας, δεν κρίνεται από την ισχύ της, αλλά από το πώς φέρεται στα πιο ευάλωτα πλάσματα.
Και απέναντι στη βία, η ουδετερότητα δεν είναι επιλογή.
Είναι συνενοχή.
Δεν ζητάμε απλά ευαισθησία.
Απαιτούμε δικαιοσύνη.
Η κακοποίηση των ζώων, δεν είναι «ατυχές συμβάν».
Είναι κοινωνικό σύμπτωμα.
Είναι αποτέλεσμα ανοχής, ατιμωρησίας και πολιτικής αδράνειας.
Όταν ένα ζώο βασανίζεται, εγκαταλείπεται, ή δολοφονείται, η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο τον δράστη —
Βαραίνει και ένα σύστημα που δεν πρόλαβε, δεν προστάτευσε, δεν τιμώρησε.
Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα.
Είναι συνενοχή.
Δηλώνουμε ξεκάθαρα:
Η ζωή δεν είναι αντικείμενο.
Η βία δεν είναι παράδοση.
Η εκμετάλλευση δεν είναι δικαίωμα.
Αγωνιζόμαστε για:
• Πλήρη εφαρμογή και αυστηροποίηση της νομοθεσίας.
• Άμεση ποινική δίωξη κακοποιητών, χωρίς «ελαφρυντικά».
• Υποχρεωτική εκπαίδευση και πρόληψη σε σχολεία και τοπικές κοινωνίες.
• Δημόσιο έλεγχο και διαφάνεια στη διαχείριση αδέσποτων.
• Μηδενική ανοχή σε κάθε μορφή βίας απέναντι στα ζώα.
Δεν επιδιώκουμε σύγκρουση.
Αλλά δεν τη φοβόμαστε, όταν πρόκειται για την υπεράσπιση της ζωής.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
