Η Πάρος φλέγεται. Τα αόρατα θύματα, είναι πάντα τα ζώα

Η Πάρος περνά ακόμη μία εφιαλτική νύχτα.

Οι φλόγες καταπίνουν δάση, θαμνώδεις εκτάσεις, καλλιέργειες και κάθε ίχνος ζωής που βρίσκεται στο πέρασμά τους.

Οι κάτοικοι αγωνιούν για τα σπίτια τους, οι πυροσβέστες δίνουν μάχη με τον χρόνο και τις αντίξοες συνθήκες, ενώ οι εικόνες της καταστροφής κάνουν τον γύρο της χώρας.

Κι όμως, μέσα σε κάθε τέτοια τραγωδία, υπάρχει μια τεράστια κατηγορία θυμάτων, που παραμένει σχεδόν αόρατη.

Τα ζώα.

Κανείς δεν γνωρίζει πόσα αδέσποτα σκυλιά και γάτες εγκλωβίστηκαν στις φλόγες.

Κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει πόσα άγρια ζώα κάηκαν μέσα στις φωλιές τους, ή πέθαναν από ασφυξία, προσπαθώντας να ξεφύγουν από τον καπνό.

Πουλιά που δεν πρόλαβαν να πετάξουν, σκαντζόχοιροι, λαγοί, ερπετά, χελώνες, έντομα, αλλά και παραγωγικά ζώα, που έμειναν δεμένα σε στάβλους, ή περιφραγμένους χώρους.

Δεν υπάρχουν επίσημοι απολογισμοί για αυτά.

Δεν υπάρχουν έκτακτες ενημερώσεις για τις ζωές τους.

Δεν αναφέρονται στις περισσότερες ειδήσεις.

Σαν να μην υπήρξαν ποτέ.

Κάθε χρόνο η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται.

Κάθε καλοκαίρι ακούμε για καμένα στρέμματα, για σπίτια, για οικονομικές ζημιές.

Όλα αυτά είναι σημαντικά και οφείλουν να καταγράφονται.

Όμως η οικολογική καταστροφή, δεν μπορεί να μετριέται μόνο σε εκτάσεις γης.

Μετριέται και σε ζωές.

Χιλιάδες ζωές.

Μια πυρκαγιά δεν καταστρέφει μόνο δέντρα.

Διαλύει ολόκληρα οικοσυστήματα.

Εξαφανίζει πληθυσμούς ζώων, καταστρέφει φωλιές, σημεία αναπαραγωγής και πηγές τροφής.

Όσα ζώα επιβιώσουν, θα βρεθούν αντιμέτωπα με την πείνα, τη δίψα, τα εγκαύματα και την απώλεια του φυσικού τους περιβάλλοντος.

Αυτό δεν είναι μια “παράπλευρη απώλεια”.

Είναι μια τεράστια οικολογική τραγωδία.

Η Πολιτεία οφείλει να αντιμετωπίζει τα ζώα ως μέρος κάθε σχεδίου πολιτικής προστασίας.

Να υπάρχουν οργανωμένα σχέδια εκκένωσης για καταφύγια, κτηνοτροφικές μονάδες και δομές φιλοξενίας.

Να προβλέπεται η διάσωση, η περίθαλψη και η μεταφορά τραυματισμένων ζώων.

Να καταγράφονται οι απώλειες της άγριας πανίδας και να οργανώνεται η αποκατάσταση των πληγεισών περιοχών.

Δεν αρκεί να θυμόμαστε τα ζώα, μόνο όταν συγκλονιστικές φωτογραφίες κάνουν τον γύρο του διαδικτύου.

Η προστασία τους πρέπει να αποτελεί μέρος της πρόληψης, της αντιμετώπισης και της αποκατάστασης κάθε καταστροφής.

Παράλληλα, χρειάζεται να αναγνωριστεί δημόσια η πολύτιμη προσφορά των εθελοντών, των κτηνιάτρων, των φιλοζωικών σωματείων και οργανώσεων και των απλών πολιτών που, πολλές φορές με κίνδυνο της ζωής τους, μπαίνουν στις φλόγες, για να σώσουν ζώα, που κανείς άλλος δεν αναζητά.

Η Πάρος δεν χρειάζεται μόνο κατάσβεση.

Χρειάζεται δικαιοσύνη για τη φύση που χάνεται.

Χρειάζεται σχέδιο, για να μην επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο η ίδια τραγωδία.

Και πάνω από όλα, χρειάζεται να σταματήσουμε να θεωρούμε τα ζώα “αόρατα” θύματα.

Γιατί κάθε ζωή που χάνεται μέσα στις φλόγες, έχει αξία.

Κάθε κραυγή που δεν ακούστηκε, είναι μια υπενθύμιση, ότι ο πολιτισμός μιας κοινωνίας κρίνεται και από το πώς προστατεύει τους πιο ανυπεράσπιστους.

Το Πανελλαδικό Κίνημα Κατά της Κακοποίησης των Ζώων, εκφράζει την αμέριστη συμπαράστασή του στους κατοίκους, στους πυροσβέστες και στους εθελοντές, που δίνουν αυτή τη δύσκολη μάχη, ενώ καλεί την Πολιτεία να εντάξει ουσιαστικά την προστασία όλων των ζώων στον σχεδιασμό της πολιτικής προστασίας.

Η Πάρος φλέγεται.

Μαζί της καίγεται και ένα κομμάτι της ελληνικής φύσης.

Και μαζί της χάνονται αμέτρητες ζωές, που δεν θα καταγραφούν ποτέ, επειδή κάποιοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι δεν μετρούν.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ