«…Το επόμενο θύμα;»
Υπάρχουν εικόνες που δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις.
Μιλούν από μόνες τους.
Μια μικρή γάτα, τρομαγμένη, στριμωγμένη στη γωνία ενός σκοτεινού δρόμου.
Τα μάτια της είναι γεμάτα φόβο.
Στο βάθος διακρίνεται μια ανθρώπινη φιγούρα.
Δεν γνωρίζουμε ποιος είναι.
Δεν γνωρίζουμε τι πρόκειται να συμβεί.
Όμως, το ίδιο το ερώτημα που συνοδεύει την εικόνα, είναι αρκετό για να παγώσει κάθε άνθρωπο με συνείδηση:
«…Το επόμενο θύμα;»
Δεν πρόκειται μόνο για μία γάτα.
Δεν πρόκειται μόνο για ένα αδέσποτο ζώο.
Πρόκειται για το πρόσωπο μιας κοινωνίας, που εξακολουθεί να ανέχεται τη βία, απέναντι στους πιο αδύναμους.
Πρόκειται για μια καθημερινή πραγματικότητα, που εκτυλίσσεται μακριά από τις κάμερες, πίσω από κλειστές πόρτες, σε σκοτεινά σοκάκια, σε χωράφια, σε εγκαταλελειμμένα οικόπεδα και σε γειτονιές, όπου η ζωή ενός ζώου, εξακολουθεί να θεωρείται από κάποιους αναλώσιμη.
Κάθε χρόνο, χιλιάδες ζώα στην Ελλάδα βρίσκονται αντιμέτωπα με τη βαρβαρότητα.
Δηλητηριάζονται με φόλες.
Πυροβολούνται.
Βασανίζονται.
Κλωτσιούνται.
Καίγονται.
Δένονται χωρίς νερό και τροφή.
Εγκαταλείπονται, όταν πάψουν να είναι «χρήσιμα», ή «χαριτωμένα».
Και πολλές φορές, οι δράστες επιστρέφουν ανενόχλητοι στην καθημερινότητά τους, σαν να μην συνέβη ποτέ τίποτα.
Αυτό είναι ίσως το πιο τρομακτικό στοιχείο της υπόθεσης.
Δεν είναι μόνο η πράξη της κακοποίησης.
Είναι η αδιαφορία που την περιβάλλει.
Είναι η σιωπή των μαρτύρων.
Είναι η απροθυμία ορισμένων, να καταγγείλουν όσα γνωρίζουν.
Είναι η νοοτροπία, που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τα ζώα ως αντικείμενα και όχι ως έμβια όντα, που αισθάνονται φόβο, πόνο, χαρά και αγάπη.
Η μικρή γάτα της εικόνας, θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε αδέσποτο συναντάμε καθημερινά.
Θα μπορούσε να είναι εκείνο που κρύβεται κάτω από ένα αυτοκίνητο, όταν ακούει βήματα.
Εκείνο που τρέμει, όταν κάποιος σηκώνει το χέρι του.
Εκείνο που τρέχει πανικόβλητο, μόλις αντικρίσει άνθρωπο, γιατί έχει ήδη μάθει τι σημαίνει ανθρώπινη βία.
Ας αναρωτηθούμε όμως:
Γιατί ένα ζώο να φοβάται τόσο πολύ τον άνθρωπο;
Η απάντηση είναι σκληρή.
Γιατί κάποιος άνθρωπος το δίδαξε να φοβάται.
Κανένα ζώο δεν γεννιέται με μίσος, απέναντι στον άνθρωπο.
Το αποκτά μέσα από τις εμπειρίες του.
Από τις πέτρες που του πέταξαν.
Από τις κλωτσιές που δέχτηκε.
Από το ξύλο.
Από την πείνα.
Από τη δίψα.
Από τη μοναξιά.
Από τον πόνο.
Και κάθε φορά που ένα ζώο τρέχει να κρυφτεί μόλις δει άνθρωπο, είναι σαν να μας κατηγορεί όλους.
Όχι επειδή φταίμε όλοι.
Αλλά επειδή δεν κάναμε αρκετά, για να σταματήσουμε εκείνους που φταίνε.
Η κοινωνία δεν μπορεί να συνεχίσει να αντιμετωπίζει την κακοποίηση των ζώων, ως ένα «δευτερεύον» πρόβλημα.
Δεν είναι.
Η βία δεν έχει διακόπτη.
Ο άνθρωπος που απολαμβάνει να βασανίζει ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα, αποκαλύπτει μια επικίνδυνη στάση απέναντι στη ζωή.
Η κακοποίηση ζώων, δεν είναι απλώς μια παραβατική συμπεριφορά.
Είναι μια πράξη, που υποδηλώνει έλλειψη σεβασμού προς τον πόνο του άλλου και απαιτεί σοβαρή αντιμετώπιση, από την κοινωνία και τις αρμόδιες αρχές.
Γι’ αυτό η προστασία των ζώων, δεν αφορά μόνο τα ίδια τα ζώα.
Αφορά τον ίδιο τον πολιτισμό μας.
Αφορά τις αξίες που θέλουμε να υπερασπιστούμε.
Αφορά το παράδειγμα που δίνουμε στα παιδιά μας.
Σε μια κοινωνία όπου ένα παιδί βλέπει έναν ενήλικα να κλωτσά ένα γατάκι και κανείς δεν αντιδρά, ποιο είναι το μήνυμα που περνάει;
Ότι ο ισχυρός έχει δικαίωμα να συνθλίβει τον αδύναμο.
Ότι η σιωπή είναι αποδεκτή.
Ότι η βία μπορεί να μένει ατιμώρητη.
Αυτό ακριβώς πρέπει να αλλάξει.
Η προστασία των ζώων, δεν είναι υπόθεση μόνο των φιλοζωικών σωματείων, των φιλοζωικών οργανώσεων, ή των εθελοντών.
Είναι υπόθεση όλων μας.
Του γείτονα που ακούει κραυγές και δεν αδιαφορεί.
Του περαστικού, που θα σταματήσει για να βοηθήσει.
Του πολίτη, που θα καταγγείλει ένα περιστατικό.
Του εκπαιδευτικού, που θα μιλήσει στα παιδιά για τον σεβασμό, προς κάθε μορφή ζωής.
Του δημοσιογράφου, που δεν θα κρύψει το πρόβλημα.
Του αστυνομικού, που θα εφαρμόσει τον νόμο.
Του δικαστή, που θα επιβάλει τις προβλεπόμενες κυρώσεις, όταν υπάρχουν αποδείξεις.
Γιατί μόνο έτσι μπορεί να σταλεί ένα ξεκάθαρο μήνυμα:
Η κακοποίηση ζώων δεν είναι ανεκτή.
Δεν πρέπει να περιμένουμε το επόμενο σοκαριστικό βίντεο για να συγκινηθούμε.
Δεν πρέπει να περιμένουμε άλλη μία δηλητηρίαση.
Άλλη μία μαζική εξόντωση.
Άλλο ένα κακοποιημένο κουτάβι.
Άλλο ένα γατάκι, που βρέθηκε νεκρό σε έναν κάδο.
Κάθε φορά που αδιαφορούμε, κάποιος δράστης αισθάνεται ασφαλής.
Κάθε φορά που λέμε «δεν είναι δική μου δουλειά», ένα ακόμη ζώο μένει απροστάτευτο.
Κάθε φορά που προσπερνάμε, επιτρέπουμε στη βία να συνεχίζεται.
Η εικόνα αυτή, είναι ένα κάλεσμα αφύπνισης.
Μας κοιτάζει κατάματα και μας ρωτά:
«Εσύ τι θα κάνεις;»
Θα γυρίσεις αλλού το βλέμμα;
Ή θα γίνεις η φωνή, εκείνων που δεν μπορούν να μιλήσουν;
Γιατί τα ζώα δεν μπορούν να καλέσουν βοήθεια.
Δεν μπορούν να καταθέσουν μήνυση.
Δεν μπορούν να περιγράψουν τον βασανιστή τους.
Το μόνο που μπορούν να κάνουν, είναι να τρέμουν από φόβο.
Και να ελπίζουν, ότι ο επόμενος άνθρωπος που θα συναντήσουν θα είναι διαφορετικός.
Ας γίνουμε λοιπόν αυτή η διαφορά.
Ας μην αφήσουμε κανένα πλάσμα να ζει μέσα στον τρόμο.
Ας απαιτήσουμε την ουσιαστική εφαρμογή της νομοθεσίας για την προστασία των ζώων, την ενίσχυση των ελέγχων, την εκπαίδευση της κοινωνίας και την υπεύθυνη στάση όλων, απέναντι σε κάθε περιστατικό κακοποίησης.
Γιατί ο πολιτισμός μιας κοινωνίας, δεν κρίνεται μόνο από τα μεγάλα της έργα.
Κρίνεται και από τον τρόπο που φέρεται στα πιο αδύναμα πλάσματα.
Και κάθε φορά που ένα φοβισμένο γατάκι κρύβεται από τον άνθρωπο, έχουμε όλοι έναν λόγο να αναρωτηθούμε:
Πόσο ακόμη θα επιτρέπουμε στον φόβο να νικά την ανθρωπιά;
«Η σιωπή προστατεύει τον θύτη.
Η δράση προστατεύει το θύμα.»
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
