Υπάρχει μια μορφή βίας που δεν φαίνεται ως βία.
Επειδή επαναλαμβάνεται.
Επειδή «έτσι το βρήκαμε».
Επειδή βαφτίστηκε παράδοση.
Όταν όμως η παράδοση βασίζεται στην αφαίρεση ζωής, δεν παύει να είναι πράξη βίας, μόνο και μόνο επειδή είναι παλιά.
Οι κάτοικοι του ωκεανού δεν είναι αντικείμενα.
Δεν είναι «νηστίσιμη εναλλακτική».
Δεν είναι διατροφική λεπτομέρεια.
Η σύγχρονη επιστήμη αναγνωρίζει ότι πολλά θαλάσσια είδη — συμπεριλαμβανομένων των κεφαλόποδων — διαθέτουν ανεπτυγμένο νευρικό σύστημα, ικανότητα μάθησης, μνήμης και αντίληψης πόνου.
Δεν μιλάμε για άψυλη ύλη.
Μιλάμε για οργανισμούς, με εμπειρία ύπαρξης.
Και υπάρχει κάτι ακόμη βαθύτερο.
Η ζωή στη στεριά γεννήθηκε από τον ωκεανό.
Όλα τα σπονδυλωτά πλάσματα έχουν εξελικτική ρίζα στη θάλασσα.
Η ίδια η βιολογική μας ιστορία ξεκινά εκεί.
Ο ωκεανός δεν είναι αποθήκη τροφής.
Είναι το αρχέγονο σπίτι της ζωής.
Η ηθική αντίφαση.
Συχνά ακούμε:
«Σήμερα δεν τρώμε κρέας.
Νηστεύουμε.»
Αλλά τι σημαίνει νηστεία, όταν απλώς αλλάζουμε θύμα;
Η προσωρινή αποχή από τα ζώα της ξηράς, δεν μετατρέπεται σε πράξη ηθικής, αν συνοδεύεται από μαζική εξόντωση των ζώων της θάλασσας.
Η βία δεν αλλάζει ηθικό χαρακτήρα, επειδή αλλάζει περιβάλλον.
Τα σφαγεία της θάλασσας — είτε πρόκειται για μηχανότρατες, είτε για μαζική αλιεία — είναι εξίσου πραγματικά με τα σφαγεία της ξηράς.
Απλώς δεν τα βλέπουμε.
Συμβαίνουν μακριά από τα μάτια μας.
Κάτω από την επιφάνεια.
Η αορατότητα, δεν ισοδυναμεί με αθωότητα.
Το «ου φονεύσεις»
Η εντολή «ου φονεύσεις», δεν συνοδεύεται από υποσημείωση.
Δεν διευκρινίζει «μόνο για συγκεκριμένα είδη».
Αν δεχθούμε ότι ηθική αξία έχει η ικανότητα για πόνο και εμπειρία, τότε η συνέπεια απαιτεί να επεκτείνουμε την αρχή της μη βίας πέρα από το ανθρώπινο είδος.
Η επίκληση θρησκευτικών συμβόλων, για να δικαιολογηθεί η κατανάλωση ψαριών, αγνοεί το γεγονός ότι ο θρησκευτικός λόγος — σε μεγάλο βαθμό — ήταν συμβολικός και παιδαγωγικός.
Οχι γαστρονομικός.
Η πνευματικότητα, δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως άδεια εξόντωσης.
Παράδοση, ή εξέλιξη;
Η κοινωνία εξελίσσεται.
Κάποτε η δουλεία ήταν παράδοση.
Κάποτε η δημόσια εκτέλεση ήταν θέαμα.
Κάποτε η κακοποίηση ζώων ήταν αποδεκτή.
Το γεγονός ότι κάτι είναι παλιό, δεν το καθιστά δίκαιο.
Η ηθική πρόοδος ξεκινά, όταν τολμάμε να αμφισβητήσουμε ό,τι θεωρείται αυτονόητο.
Η οικολογική διάσταση
Η μαζική αλιεία, δεν είναι μόνο ηθικό ζήτημα.
Είναι και περιβαλλοντικό.
Η υπεραλίευση:
Καταρρέει θαλάσσια οικοσυστήματα
Διαταράσσει τροφικές αλυσίδες
Συμβάλλει στην απώλεια βιοποικιλότητας
Η προστασία των θαλάσσιων ζώων δεν είναι μόνο θέμα συμπόνιας.
Είναι θέμα επιβίωσης πλανητικών συστημάτων.
Η ουσία
Δεν ζητείται από κανέναν να πιστέψει σε κάποια «ανώτερη δύναμη».
Ζητείται κάτι απλούστερο:
Συνέπεια.
Συνείδηση.
Σεβασμός.
Αν αναγνωρίζουμε ότι τα πλάσματα της ξηράς δεν είναι αντικείμενα, δεν μπορούμε να μετατρέπουμε τα πλάσματα της θάλασσας σε εξαίρεση.
Η ζωή δεν αλλάζει αξία, ανάλογα με το αν έχει πνεύμονες, ή βράγχια.
Ένα ειλικρινές ερώτημα
Θέλουμε η παράδοση να είναι καταφύγιο της βίας;
Ή αφετηρία εξέλιξης;
Λίγος σεβασμός δεν βλάπτει.
Αντιθέτως, εξευγενίζει.
Η μη βία, δεν είναι αδυναμία.
Είναι πολιτισμός.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
