Η ιστορία των γυναικών είναι ιστορία εξέγερσης. Η Ελευθερια δεν ειναι μονο για τους ανθρωπους- Δικαιοσυνη για Γυναικες και Ζωα

Εξέγερσης απέναντι στη βία.

Απέναντι στην εκμετάλλευση.

Απέναντι στην ιδέα ότι κάποιος μπορεί να ορίζει τη ζωή ενός άλλου.

Κάποτε οι γυναίκες θεωρούνταν κατώτερες.

Ιδιοκτησία.

Σιωπηλές υπάρξεις χωρίς δικαιώματα.

Σήμερα γνωρίζουμε ότι αυτό ήταν βαρβαρότητα.

Κι όμως, στον ίδιο κόσμο που μιλά για ισότητα και ελευθερία,
δισεκατομμύρια ζώα συνεχίζουν να ζουν όπως κάποτε οι σκλάβοι.

Κλεισμένα σε κλουβιά.

Κακοποιημένα.

Σφαγιασμένα.

Χωρίς φωνή.

Χωρίς δικαιώματα.

Χωρίς καμία ελπίδα.

Η γυναίκα της εικόνας υψώνει τη γροθιά της σαν σύμβολο Αντίστασης.

Γιατί ο αγώνας για δικαιοσύνη δεν μπορεί να είναι επιλεκτικός.

Δεν μπορεί να υπάρχει αληθινή ελευθερία.

Οσο ο δυνατός συνθλίβει τον αδύναμο.

Ούτε μπορεί να υπάρξει πραγματικός πολιτισμός,
όταν χτίζεται πάνω στον πόνο των πιο αθώων πλασμάτων.

Η ιστορία θυμάται τις γυναίκες που αρνήθηκαν να ζουν σαν ιδιοκτησία.

Που αρνήθηκαν να είναι σιωπηλές.

Που ύψωσαν το ανάστημά τους, απέναντι σε έναν κόσμο βίας και εξουσίας.

Σήμερα τιμούμε αυτόν τον αγώνα.

Αλλά την ίδια στιγμή, πίσω από κλειστές πόρτες,
σε κλουβιά, σε εκτροφεία, σε σφαγεία και εργαστήρια,
δισεκατομμύρια ζώα ζουν και πεθαίνουν όπως κάποτε οι σκλάβοι:

Χωρίς δικαιώματα.

Χωρίς φωνή.

Χωρίς έλεος.

Ο πολιτισμός μας μιλά για ελευθερία,
την ώρα που η βιομηχανία του πόνου λειτουργεί ασταμάτητα.

Η εικόνα μιας γυναίκας που υψώνει τη γροθιά της,
είναι σύμβολο Αντίστασης.

Γιατί η αληθινή επανάσταση δεν σταματά στον άνθρωπο.

Ο αγώνας ενάντια στην καταπίεση είναι ένας.

Και θα έρθει η μέρα που η ανθρωπότητα θα κοιτάξει πίσω
και θα ντραπεί για αυτό που έκανε στα ζώα.

Όπως ντρεπόμαστε σήμερα για τη σκλαβιά.

Για την αποικιοκρατία.

Για κάθε μορφή βαρβαρότητας, που κάποτε θεωρούνταν «κανονική».

Μέχρι τότε, κάποιοι θα συνεχίσουν να υψώνουν τη φωνή τους.

Γιατί η ελευθερία δεν είναι πραγματική, αν δεν ανήκει σε όλους.

Ούτε γυναίκες.

Ούτε ζώα.

Ούτε καμία ζωή γεννήθηκε για να είναι σκλάβος.

Η Ημέρα της Γυναίκας δεν είναι μόνο μνήμη.

Είναι υπενθύμιση ότι κάθε μορφή καταπίεσης πρέπει να τελειώσει.

Γιατί η επανάσταση της συμπόνιας δεν έχει σύνορα.

Και ο κόσμος θα αλλάξει πραγματικά, μόνο όταν καταλάβουμε κάτι απλό:

Καμία ζωή δεν γεννήθηκε για να είναι ιδιοκτησία.

Καμία ζωή δεν γεννήθηκε για να υποφέρει.

Η Ελευθερία δεν είναι προνόμιο.

Είναι δικαίωμα για όλους.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ