Η “Ημέρα Αδέσποτων Ζώων ” είναι υπενθύμιση ντροπής. Και εμείς δεν σωπαίνουμε. Δεν γιορτάζουμε τη γενοκτονία. Δεν γιορτάζουμε την εγκατάλειψη. Δεν γιορτάζουμε τον πόνο

Η “Ημέρα Αδέσποτων Ζώων” δεν είναι γιορτή.

Είναι καθρέφτης μιας συλλογικής αποτυχίας.

Η λεγόμενη «Ημέρα Αδέσποτων Ζώων», παρουσιάζεται κάθε χρόνο ως μια ημέρα ευαισθητοποίησης, ως μια ευκαιρία δήθεν γιορτής για τα ζώα που ζουν στους δρόμους.

Για εμάς, όμως, τους ανθρώπους που βρισκόμαστε καθημερινά στην πρώτη γραμμή της μάχης για την προστασία τους, δεν είναι τίποτα από αυτά.

Είναι μια ημέρα θρήνου.

Μια ημέρα πένθους.

Μια ημέρα που ξεσκεπάζει την υποκρισία μιας κοινωνίας που συνεχίζει να παράγει, να εγκαταλείπει και να κακοποιεί ζώα, ενώ ταυτόχρονα προσποιείται ότι νοιάζεται.

Δεν υπάρχει τίποτα να γιορτάσουμε, όταν χιλιάδες ζώα πεθαίνουν αβοήθητα στους δρόμους.

Δεν υπάρχει τίποτα να γιορτάσουμε όταν κουτάβια και γατάκια καταλήγουν σε κάδους απορριμμάτων, όταν δηλητηριάζονται με φόλες, όταν χτυπιούνται από αυτοκίνητα και μένουν να αργοπεθαίνουν χωρίς καμία φροντίδα.

Δεν υπάρχει τίποτα να γιορτάσουμε όταν τα δημοτικά καταφύγια είναι υπερπλήρη, υποστελεχωμένα και συχνά ακατάλληλα και γίνονται μαζικές ευθανασίες στα αδέσποτα που μεταφέρουν οι ιδιωτικές εταιρείες μπογια των δήμων-δημιων.

Οταν οι δομές φιλοξενίας δεν επαρκούν και όταν η ευθύνη μετακυλίεται σχεδόν αποκλειστικά στους εθελοντές.

Η πραγματικότητα είναι σκληρή και αδιαμφισβήτητη:

Το πρόβλημα των αδέσποτων ζώων στην Ελλάδα, δεν είναι φυσικό φαινόμενο.

Είναι αποτέλεσμα ανθρώπινης ανευθυνότητας και θεσμικής αποτυχίας.

Είναι αποτέλεσμα της εγκατάλειψης, της ανεξέλεγκτης αναπαραγωγής, της έλλειψης ουσιαστικής εκπαίδευσης και της ανεπάρκειας ελέγχων.

Είναι αποτέλεσμα πολιτικών, που μένουν στα χαρτιά και νόμων που δεν εφαρμόζονται.

Κάθε χρόνο ακούμε τις ίδιες δηλώσεις.

Για «ευαισθητοποίηση».

Για «δράσεις ενημέρωσης».

Για «φιλοζωική κουλτούρα».

Όμως, η πραγματικότητα δεν αλλάζει με ευχολόγια.

Δεν αλλάζει με φωτογραφίες, γιορτές και δημόσιες σχέσεις.

Δεν αλλάζει με εκδηλώσεις μιας ημέρας, που εξυπηρετούν περισσότερο την εικόνα παρά την ουσία.

Οι ακτιβιστές του ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ δεν γιορτάζουν αυτή την ημέρα.

Δεν μπορούν να τη γιορτάσουν και δεν πρόκειται να το κάνουν ποτέ.

Γιατί για εμάς, κάθε μέρα είναι ημέρα μάχης.

Είναι ημέρα περισυλλογής τραυματισμένων ζώων.

Είναι ημέρα καταγγελιών για κακοποίηση.

Είναι ημέρα αγωνίας, για το αν θα βρεθεί τροφή, φάρμακα, φιλοξενία.

Είναι ημέρα αντιπαράθεσης με αδιαφορία, γραφειοκρατία και πολλές φορές, εχθρότητα.

Δεν ζητάμε συμπάθεια.

Ζητάμε ευθύνη.

Ζητάμε από την Πολιτεία να εφαρμόσει τους νόμους που η ίδια θεσπίζει.

Να ενισχύσει ουσιαστικά τους ελεγκτικούς μηχανισμούς.

Να επιβάλει πραγματικές κυρώσεις, σε όσους εγκαταλείπουν, ή κακοποιούν ζώα.

Να χρηματοδοτήσει επαρκώς και με διαφάνεια τα προγράμματα διαχείρισης αδέσποτων.

Να ελέγξει αυστηρά τους δήμους.

Ζητάμε από τους δήμους να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Όχι επικοινωνιακά, αλλά ουσιαστικά.

Με οργανωμένα προγράμματα ευζωίας.

Με διαρκή φροντίδα και όχι αποσπασματικές ενέργειες.

Με συνεργασία με πιστοποιημένους φορείς και όχι με πρόχειρες λύσεις.

Με διαφάνεια στη διαχείριση των πόρων και όχι με σκιές.

Ζητάμε από την κοινωνία να σταματήσει να κλείνει τα μάτια.

Κάθε εγκαταλελειμμένο ζώο, είναι αποτέλεσμα μιας ανθρώπινης απόφασης.

Κάθε κακοποιημένο ζώο, είναι αποτέλεσμα ανοχής.

Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα.

Είναι συνενοχή.

Η ευαισθητοποίηση δεν είναι μόνο μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Είναι στάση ζωής.

Είναι η απόφαση να φροντίζεις σωστά και υπεύθυνα το ζώο σου.

Να μην το εγκαταλείψεις, όταν «δεν σε βολεύει».

Να καταγγείλεις την κακοποίηση.

Να υιοθετήσεις υπεύθυνα.

Να στηρίξεις έμπρακτα.

Η “Ημέρα Αδέσποτων Ζώων” , θα μπορούσε να έχει νόημα, μόνο αν συνοδευόταν από πραγματική αλλαγή.

Αν ήταν η ημέρα που μειώθηκαν τα αδέσποτα με σωστές υιοθεσίες σε υπεύθυνους κηδεμόνες .

Αν ήταν η ημέρα που σταμάτησαν οι φόλες.

Αν ήταν η ημέρα που κανένα ζώο δεν έμενε αβοήθητο.

Αλλά δεν είναι.

Και όσο δεν είναι, δεν μπορούμε να τη βλέπουμε ως γιορτή.

Για εμάς, είναι υπενθύμιση.

Υπενθύμιση της αποτυχίας μας ως κοινωνία.

Υπενθύμιση της ευθύνης που βαραίνει όλους μας.

Υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε «αδέσποτο», υπάρχει μια ιστορία εγκατάλειψης.

Και είναι, ταυτόχρονα, μια ημέρα δέσμευσης.

Δέσμευσης ότι δεν θα σταματήσουμε.

Ότι δεν θα συνηθίσουμε την εικόνα του πόνου.

Ότι δεν θα αποδεχτούμε την κακοποίηση ως «κανονικότητα».

Οι ακτιβιστές δεν γιορτάζουν.

Αγωνίζονται.

Και θα συνεχίσουν να αγωνίζονται, μέχρι η λέξη «αδέσποτο» να πάψει να είναι καθημερινότητα.

Μέχρι τότε, αυτή η ημέρα δεν είναι γιορτή.

Είναι μια ανοιχτή πληγή.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ