Δεν είναι γιορτή. Δεν είναι επέτειος τιμής. Είναι ημέρα ντροπής. Μήνυμα της Προέδρου του Κινήματος, για την “Ημέρα των Αδέσποτων Ζώων”

Δεν είναι γιορτή. Δεν είναι επέτειος τιμής. Είναι ημέρα ντροπής. Μήνυμα της Προέδρου του Κινήματος, για την “Ημέρα των Αδέσποτων Ζώων”

Σήμερα δεν κρατάμε λουλούδια

Κρατάμε καθρέφτες.

Και μέσα σε αυτούς, δεν βλέπουμε τα ζώα.

Βλέπουμε εμάς.

Την κοινωνία που εγκαταλείπει, που αδιαφορεί, που προσπερνά.

Την πολιτεία που υπόσχεται και δεν πράττει.

Τους θεσμούς, που θυμούνται μόνο όταν οι κάμερες είναι ανοιχτές.

Και τους ανθρώπους που έμαθαν να ζουν δίπλα στον πόνο, χωρίς να τον αναγνωρίζουν.

Τα αδέσποτα δεν είναι «πρόβλημα».

Είναι το αποτέλεσμα ενός προβλήματος.

Και το πρόβλημα έχει όνομα:

Ευθύνη που δεν αναλαμβάνεται.

Κάθε σκύλος που ψάχνει στα σκουπίδια, δεν γεννήθηκε εκεί.

Κάθε γάτα που πεθαίνει από ασιτία, δεν επέλεξε αυτό το τέλος.

Κάθε ζώο που ζει στον δρόμο, είναι μια ιστορία εγκατάλειψης.

Κάποιος το αγόρασε.

Κάποιος το βαρέθηκε.

Κάποιος το πέταξε.

Και κάπου ανάμεσα, όλοι οι υπόλοιποι το αγνοήσαμε.

Ας μιλήσουμε καθαρά.

Δεν φταίνε τα ζώα.

Φταίει η κουλτούρα της ευκολίας.

Φταίει η ανευθυνότητα, που ντύνεται με δικαιολογίες.

Φταίει η πολιτεία που δεν εφαρμόζει τους νόμους που η ίδια ψηφίζει.

Πόσες φορές ακούσαμε για προγράμματα διαχείρισης;

Πόσες φορές είδαμε πραγματικά αποτελέσματα;

Οι δήμοι, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, απέτυχαν.

Όχι γιατί δεν μπορούν — αλλά γιατί δεν θέλουν να συγκρουστούν με την αδιαφορία.

Γιατί το κόστος της πολιτικής ευθύνης, θεωρείται μεγαλύτερο από το κόστος της ζωής.

Και έτσι, τα ζώα πληρώνουν.

Με πείνα.

Με αρρώστια.

Με κακοποίηση.

Με θάνατο.

Αυτή είναι η αλήθεια, που δεν χωράει σε πανό και εκδηλώσεις.

Και σε εσάς που ακόμα αγοράζετε αντί να υιοθετείτε:

Δεν είστε ουδέτεροι.

Είστε μέρος του κύκλου.

Κάθε αγορά, ενισχύει ένα σύστημα που παράγει περισσότερα ζώα, από όσα μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια.

Κάθε «θέλω συγκεκριμένη ράτσα», είναι μια καταδίκη για κάποιο άλλο πλάσμα, που δεν θα επιλεγεί ποτέ.

Η ηθική δεν είναι θέμα αισθητικής.

Είναι θέμα στάσης.

Και σε εσάς που εγκαταλείπετε:

Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία που να αντέχει, απέναντι σε ένα βλέμμα που σε εμπιστεύτηκε.

Καμία «δυσκολία», καμία «αλλαγή ζωής», κανένα «δεν μπορούσα».

Μπορούσατε.

Απλώς δεν θέλατε αρκετά.

Και σε εσάς που σιωπάτε όταν βλέπετε κακοποίηση:

Η σιωπή σας είναι συνενοχή.

Δεν υπάρχει ουδέτερη θέση, όταν ένα ζώο υποφέρει μπροστά σας.

Υπάρχει μόνο επιλογή:

Να σταθείτε, ή να γυρίσετε το κεφάλι.

Σήμερα, λοιπόν, δεν ζητάμε ευαισθησία.

Απαιτούμε ευθύνη.

Από την πολιτεία:

Εφαρμογή των νόμων.

Όχι άλλες εξαγγελίες.

Όχι άλλες επιτροπές χωρίς αποτέλεσμα.

Ευζωία, αυστηροί έλεγχοι, πραγματικές ποινές.

Όχι στα χαρτιά.

Στην πράξη.

Από τους δήμους:

Διαφάνεια και δράση.

Καταγραφή, περίθαλψη, συνεργασία με ανεξάρτητα σωματεία και φιλοζωικές οργανώσεις.

Όχι αποθήκες ψυχών, όχι πρόχειρες λύσεις, όχι εγκατάλειψη ευθυνών.

Από την κοινωνία:

Αλλαγή νοοτροπίας.

Η φιλοζωία δεν είναι χόμπι.

Είναι στάση ζωής.

Δεν μετριέται με likes και φωτογραφίες.

Μετριέται με πράξεις, με επιλογές, με συνέπεια.

Και από εμάς, το Κίνημα:

Δεν θα σωπάσουμε.

Δεν θα κουραστούμε.

Δεν θα συμβιβαστούμε.

Γιατί πίσω από κάθε αριθμό, υπάρχει ένα πρόσωπο.

Πίσω από κάθε «περιστατικό», υπάρχει μια ζωή.

Και αυτές οι ζωές δεν είναι αναλώσιμες.

Δεν θα δεχτούμε άλλο να συζητάμε για «διαχείριση», όταν μιλάμε για υπάρξεις.

Δεν θα δεχτούμε άλλο να βαφτίζεται η αδράνεια «ρεαλισμός».

Δεν θα δεχτούμε άλλο να κανονικοποιείται η βία.

Η κοινωνία που μετρά την αξία της ζωής με βάση τη χρησιμότητα, είναι ήδη σε παρακμή.

Τα ζώα δεν ζητούν πολλά.

Ζητούν τα στοιχειώδη:

Τροφή, ασφάλεια, φροντίδα.

Ζητούν αυτό που τους στερήσαμε.

Και το ερώτημα δεν είναι αν μπορούμε να τους το δώσουμε.

Το ερώτημα είναι αν θέλουμε.

Γιατί αν θέλαμε, θα το είχαμε ήδη κάνει.

Σήμερα, λοιπόν, ας σταματήσουμε τα λόγια.

Ας σταματήσουμε την υποκρισία.

Ας σταματήσουμε να μεταθέτουμε την ευθύνη.

Δεν υπάρχουν «άλλοι» που φταίνε.

Υπάρχουμε εμείς.

Και αν αυτή η ημέρα έχει κάποιο νόημα, δεν είναι για να συγκινηθούμε.

Είναι για να αλλάξουμε.

Να υιοθετήσουμε, αντί να αγοράζουμε.

Να φροντίζουμε, αντί να αδιαφορούμε.

Να καταγγέλλουμε, αντί να σωπαίνουμε.

Να προστατεύουμε, αντί να εγκαταλείπουμε.

Αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα.

Όχι άλλα δάκρυα χωρίς πράξεις.

Όχι άλλη λύπη χωρίς ευθύνη.

Όχι άλλη ανοχή στην αδικία.

Τα αδέσποτα δεν είναι αόρατα.

Είναι εκεί.

Δίπλα μας.

Κάθε μέρα.

Και μας κοιτούν.

Το ερώτημα είναι:

Θα τους κοιτάξουμε κι εμείς, ή θα συνεχίσουμε να κοιτάμε αλλού;

Η επιλογή είναι δική μας.

Και ο χρόνος έχει ήδη τελειώσει.

ΓΙΑ ΤΟ

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ

©️ΡΙΤΣΑ ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ