Όταν η θανάτωση ενός άγριου ζώου, συνδέεται με ανταμοιβή σε φυσίγγια, ή άλλο υλικό κίνητρο, η κοινωνία δικαιούται να ρωτήσει:
Ποιος αποφάσισε ότι αυτό το ζώο πρέπει να πεθάνει;
Με ποια επιστημονικά δεδομένα;
Ποιος ελέγχει την εφαρμογή;
Και ποιος προστατεύει τελικά την άγρια ζωή;
Η Κεφαλονιά δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένας απομονωμένος τόπος, όπου η κοινωνία απλώς παρακολουθεί.
Το ζήτημα αφορά ολόκληρη την Ελλάδα.
Γιατί πίσω από τη λέξη «διαχείριση», μπορεί να κρύβονται εντελώς διαφορετικές πρακτικές.
Άλλο η επιστημονικά τεκμηριωμένη διαχείριση ενός οικοσυστήματος και άλλο η αντίληψη, ότι η μείωση ενός πληθυσμού επιτυγχάνεται απλώς με περισσότερα όπλα και περισσότερες θανατώσεις.
Εμείς ζητάμε να γνωρίζουμε τη διαφορά.
ΠΟΙΟΣ ΕΠΙΚΗΡΥΣΣΕΙ;
ΠΟΙΟΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ;
ΠΟΙΟΣ ΕΛΕΓΧΕΙ;
Εφόσον μια δράση θανάτωσης άγριων ζώων συνδέεται με κρατική απόφαση, κρατική χρηματοδότηση, ή επίσημη πολιτική διαχείρισης, τότε δεν μπορεί να παραμένει στη σκιά.
Η πολιτεία οφείλει να απαντήσει δημόσια:
Ποια υπηρεσία έλαβε την απόφαση;
Ποια είναι η σχετική υπουργική, ή διοικητική πράξη;
Ποια επιστημονική μελέτη τεκμηριώνει την ανάγκη μείωσης του πληθυσμού;
Ποιος είναι ο εκτιμώμενος πληθυσμός του συγκεκριμένου είδους;
Ποιος είναι ο αριθμός των ζώων που θεωρείται ότι πρέπει να θανατωθούν;
Ποιος είναι ο μηχανισμός ελέγχου;
Ποιος καταγράφει τα θανατωμένα ζώα;
Ποιος ελέγχει ότι η δράση περιορίζεται στους στόχους που έχουν οριστεί;
Και ποιο είναι το συνολικό οικονομικό, ή υλικό κόστος;
Αυτές δεν είναι «εχθρικές» ερωτήσεις.
Είναι στοιχειώδεις ερωτήσεις δημόσιας λογοδοσίας.
ΔΕΝ ΘΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΗ ΛΕΞΗ «ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ», ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΥΝΩΝΥΜΟ ΤΗΣ ΕΞΟΝΤΩΣΗΣ
Η άγρια ζωή είναι μέρος του οικοσυστήματος.
Η αλεπού, τα κορακοειδή, τα μικρά σαρκοφάγα και κάθε άλλο άγριο είδος, έχουν οικολογικό ρόλο.
Εάν υπάρχει πραγματικό πρόβλημα πληθυσμιακής ισορροπίας, αυτό πρέπει να αποδεικνύεται.
Εάν υπάρχουν ζημιές σε αγροτικές, ή κτηνοτροφικές δραστηριότητες, πρέπει να εξετάζονται πρώτα μέτρα πρόληψης.
Εάν υπάρχει ανάγκη διαχείρισης, πρέπει να υπάρχει επιστημονικό σχέδιο.
Και εάν αποφασιστεί οποιαδήποτε παρέμβαση σε πληθυσμούς άγριων ζώων, πρέπει να υπάρχει διαφάνεια, έλεγχος και αξιολόγηση αποτελεσμάτων.
Δεν μπορεί η κοινωνία να ακούει απλώς:
«Έτσι προβλέπεται.»
Η κοινωνία έχει δικαίωμα να ρωτά:
«Γιατί προβλέπεται;
Ποιος το απέδειξε;
Ποιος το αποφάσισε;
Ποιος το ελέγχει;»
ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΗΜΠΟΡΟΙ
ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ – ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ – ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ – ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ.
Όταν ένας πολίτης διαπιστώνει πιθανή παράβαση, καταγράφει —εφόσον είναι ασφαλές— το περιστατικό, σημειώνει τόπο και χρόνο, όχημα και άλλα στοιχεία που μπορεί να είναι χρήσιμα και ενημερώνει τις αρμόδιες αρχές.
Και δεν σταματά εκεί.
Ζητά να γνωρίζει:
Τι έγινε με την καταγγελία;
Γιατί μια καταγγελία που καταγράφεται και παρακολουθείται, είναι πολύ πιο δύσκολο να εξαφανιστεί μέσα στη σιωπή.
ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ «ΦΑΚΕΛΟ ΑΓΡΙΑΣ ΖΩΗΣ»
Εμείς προτείνουμε να δημιουργηθεί ένας οργανωμένος μηχανισμός πολιτών, για την καταγραφή περιστατικών που αφορούν την άγρια πανίδα.
Για να μην χάνονται τα περιστατικά.
Κάθε καταγεγραμμένο περιστατικό, μπορεί να περιλαμβάνει:
Ημερομηνία και ώρα,
Περιοχή,
Είδος ζώου,
Περιγραφή περιστατικού,
Διαθέσιμα φωτογραφικά, ή βιντεοληπτικά στοιχεία,
Στοιχεία καταγγελίας,
Αρμόδια υπηρεσία στην οποία απευθύνθηκε,
Απάντηση της υπηρεσίας,
Και τελική εξέλιξη της υπόθεσης.
Έτσι δημιουργείται κάτι που σήμερα συχνά απουσιάζει:
Ένα δημόσιο αρχείο της πραγματικής κατάστασης της άγριας ζωής.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Η Κεφαλονιά, μπορεί να γίνει η αφετηρία μιας μεγαλύτερης κοινωνικής απαίτησης.
Να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε την άγρια ζωή ως «πρόβλημα», πριν εξετάσουμε το οικοσύστημα στο σύνολό του.
Να σταματήσουμε να θεωρούμε αυτονόητο, ότι η λύση είναι το όπλο.
Να απαιτήσουμε πραγματικά στοιχεία.
Να ζητήσουμε να δημοσιοποιούνται οι αποφάσεις.
Να απαιτήσουμε επιστημονική τεκμηρίωση.
Να ζητήσουμε ανεξάρτητο έλεγχο των αποτελεσμάτων.
Και όπου υπάρχουν συγκεκριμένες ενδείξεις παρανομίας, να απαιτήσουμε εφαρμογή του νόμου.
ΔΕΝ ΖΗΤΑΜΕ ΧΑΡΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΖΩΗ
Ζητάμε να αναγνωριστεί η αξία της.
Ζητάμε να κατανοήσουμε, ότι κανένα είδος δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται «εχθρός», χωρίς επιστημονική τεκμηρίωση και χωρίς να εξετάζονται οι οικολογικές συνέπειες της παρέμβασης.
Η φύση δεν είναι πεδίο μάχης.
Η βιοποικιλότητα δεν είναι εμπόδιο.
Και η θανάτωση, δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως η εύκολη λύση κάθε δύσκολου προβλήματος.
ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΛΕΟΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΠΛΟ
ΠΟΙΟΣ ΕΠΙΚΗΡΥΣΣΕΙ;
ΠΟΙΟΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ;
ΠΟΙΟΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙ;
ΠΟΙΟΣ ΕΛΕΓΧΕΙ;
ΠΟΙΟΣ ΜΕΤΡΑ ΤΙΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ;
ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΖΩΗ;
Θα απαντήσουμε με τεκμηρίωση.
Θα απαντήσουμε με θεσμική πίεση.
Δεν θα αφήσουμε τα περιστατικά να χαθούν.
Θα τα καταγράψουμε, θα τα ελέγξουμε και θα ζητήσουμε απαντήσεις.
Και δεν θα επιτρέψουμε η λέξη «διαχείριση», να χρησιμοποιείται ως άλλοθι, για πρακτικές που η κοινωνία δικαιούται να αμφισβητεί.
Η ΑΓΡΙΑ ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΕΙΑ.
Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΑΘΛΟ.
Η ΦΥΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΕΔΙΟ ΒΟΛΗΣ.
Από την Κεφαλονιά, μέχρι τον Έβρο.
Από τα νησιά, μέχρι τα βουνά.
Η προστασία της άγριας ζωής, είναι υπόθεση όλων μας.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
