Κάθε καλοκαίρι η ίδια τραγωδία.
Η ίδια αγωνία.
Οι ίδιες εικόνες καταστροφής.
Η ίδια μυρωδιά καμένου.
Η ίδια αβάσταχτη θλίψη για ανθρώπους, ζώα και δάση, που χάνονται μέσα στις φλόγες.
Και κάθε χρόνο ακούμε τις ίδιες δικαιολογίες.
Το ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, απευθύνει ένα ηχηρό κατηγορώ προς κάθε αρμόδιο φορέα, που είχε την ευθύνη να προετοιμάσει τη χώρα απέναντι στον κίνδυνο των πυρκαγιών και δεν το έκανε, στον βαθμό που απαιτούσαν οι περιστάσεις.
Κατηγορούμε τη διαχρονική αδυναμία του κράτους, να επενδύσει επαρκώς στην πρόληψη.
Τα δάση δεν προστατεύονται μόνο όταν ξεσπά η φωτιά.
Προστατεύονται όλο τον χρόνο, με καθαρισμούς, δασοπροστασία, σχέδια πρόληψης, επαρκή στελέχωση και συνεχή επιτήρηση.
Κατηγορούμε τη χρόνια υποτίμηση της αξίας του φυσικού περιβάλλοντος.
Τα δάση δεν είναι απλώς εκτάσεις γης.
Είναι ο πνεύμονας της χώρας, το σπίτι χιλιάδων ειδών άγριας ζωής και η φυσική μας ασπίδα απέναντι στην εγκλιματική αλλαγή.
Κατηγορούμε την αδιαφορία, που επιτρέπει να επαναλαμβάνεται η ίδια καταστροφή, χωρίς η κοινωνία να λαμβάνει πειστικές απαντήσεις, για το πώς θα αποτραπεί η επόμενη.
Κατηγορούμε όσους αντιμετωπίζουν τα ζώα ως «παράπλευρες απώλειες».
Κανένα πλάσμα δεν είναι αναλώσιμο.
Πίσω από κάθε καμένη φωλιά, κάθε απανθρακωμένο ελάφι, κάθε σκύλο, ή γάτα, που εγκαταλείφθηκε, υπάρχει μια ζωή, που χάθηκε με τρόπο οδυνηρό.
Κατηγορούμε όσους εγκαταλείπουν δεμένα ζώα, όταν εκκενώνονται περιοχές.
Ένα ζώο δεμένο μπροστά στη φωτιά, δεν έχει καμία πιθανότητα διαφυγής.
Είναι καταδικασμένο.
Κατηγορούμε και την κοινωνική αδιαφορία.
Η προστασία του περιβάλλοντος, δεν είναι υπόθεση μόνο του κράτους.
Είναι υπόθεση όλων μας.
Η πρόληψη, ο σεβασμός στους κανόνες πυρασφάλειας, η άμεση αναφορά κάθε ύποπτου περιστατικού και η εθελοντική προσφορά, μπορούν να σώσουν ζωές.
Παράλληλα, ζητούμε από τις αρμόδιες αρχές, να διερευνούν πλήρως και με διαφάνεια κάθε μεγάλη πυρκαγιά.
Οι πολίτες δικαιούνται σαφείς απαντήσεις για τα αίτια κάθε καταστροφής και την απόδοση ευθυνών, όπου αυτές προκύπτουν, βάσει των στοιχείων και της νομιμότητας.
Δεν μπορούμε να αποδεχθούμε ως «κανονικότητα» μια χώρα, που κάθε καλοκαίρι θρηνεί καμένα δάση, κατεστραμμένες περιουσίες, χαμένες ζωές και ανυπολόγιστη οικολογική ζημία.
Η φύση δεν έχει άλλη αντοχή.
Τα ζώα δεν έχουν άλλη φωνή.
Οι πολίτες δεν έχουν άλλη υπομονή.
Η Ελλάδα αξίζει μια ολοκληρωμένη πολιτική πρόληψης, προστασίας των δασών, ενίσχυσης των πυροσβεστικών δυνάμεων, αποτελεσματικής πολιτικής προστασίας και οργανωμένων σχεδίων διάσωσης για όλα τα ζώα, δεσποζόμενα και αδέσποτα.
Δεν ζητάμε το αδύνατο.
Ζητάμε το αυτονόητο.
Να πάψει η χώρα να μετρά κάθε καλοκαίρι στάχτες, αντί για δάση.
Να πάψει να θρηνεί ζωές, που θα μπορούσαν να είχαν σωθεί.
Να αντιμετωπιστεί η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, ως ύψιστη εθνική προτεραιότητα και όχι ως ζήτημα που επανέρχεται μόνο, όταν οι φλόγες γίνονται πρωτοσέλιδο.
Η ιστορία θα κρίνει όλους μας.
Θα κρίνει τις αποφάσεις που ελήφθησαν, αλλά και εκείνες που δεν ελήφθησαν ποτέ.
Θα κρίνει αν σταθήκαμε στο ύψος των περιστάσεων, ή αν αφήσαμε τη χώρα να καίγεται ξανά και ξανά.
Εμείς επιλέγουμε να μη σιωπήσουμε.
Για τα δάση.
Για την άγρια ζωή.
Για τα ζώα.
Για τις επόμενες γενιές.
Γιατί η προστασία της ζωής και του φυσικού περιβάλλοντος, δεν είναι επιλογή.
Είναι υποχρέωση όλων μας.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
