Για ακόμη μια φορά, η φωτιά ήρθε για να καταπιεί άλλο ένα δάσος στον Ωρωπό.
Ένα δάσος που αγαπάμε και που αναπνέουμε το οξυγόνο του.
Πώς γίνεται κάθε χρόνο να ζούμε την ίδια τραγωδία;
Πώς γίνεται να μην υπάρχει πρόληψη, σχέδιο, φροντίδα;
Η εικόνα του καπνού να σκεπάζει τον ουρανό, των δέντρων που καίγονται, των ζώων που τρέχουν να σωθούν, είναι κάτι που στοιχειώνει τις ψυχές μας..
Δεν είναι απλά δέντρα που χάνονται – είναι οξυγόνο, είναι ζωή.
Και το χειρότερο;
Η αίσθηση ότι τίποτα δεν αλλάζει.
Ότι όλα ξεχνιούνται μέχρι την επόμενη φορά.
Νιώθω αγανάκτηση, θυμό, μα και απόγνωση.
Δεν αξίζει αυτός ο τόπος τέτοια αδιαφορία.
Ο Ωρωπός δεν είναι απλώς ένας τόπος, είναι ένα κομμάτι της ψυχής μας.
Και πονάει να τον βλέπεις να καίγεται ξανά και ξανά.
Manolis Philippis
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
