Για όσους επιλέγουν τον χλευασμό, αντί του διαλόγου:
Το ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, παρατηρεί με λύπη ότι κάθε φορά που τίθεται δημόσια ζήτημα κακοποίησης — ακόμη και όταν αφορά θαλάσσια είδη — εμφανίζονται σχόλια ειρωνείας και απαξίωσης.
Ο χλευασμός δεν συνιστά επιχείρημα.
Δεν ακυρώνει τα επιστημονικά δεδομένα, για την ικανότητα των κεφαλόποδων να αντιλαμβάνονται πόνο.
Δεν αναιρεί το ηθικό ερώτημα.
Η κοινωνική πρόοδος περνά μέσα από τον διάλογο.
Οχι μέσα από τη γελοιοποίηση όσων επιλέγουν να υπερασπίζονται τη ζωή.
Η βία δεν γίνεται λιγότερο βία, επειδή κάποιοι γελούν.
Σε όσους γελούν με αυτή την εικόνα:
Το γέλιο μπροστά στη βία δεν είναι χιούμορ.
Είναι απευαισθητοποίηση.
Όταν κάποιος χτυπά ένα ζωντανό πλάσμα πάνω σε βράχια και αυτό γίνεται αφορμή για ειρωνεία, το πρόβλημα δεν είναι η “υπερβολή” της εικόνας.
Είναι η κανονικοποίηση της σκληρότητας.
Δεν σας σοκάρει η πράξη.
Σας ενοχλεί που κάποιος την ονομάζει.
Αν η συμπόνια σας φαίνεται αστεία, ίσως το ζήτημα δεν είναι η εικόνα — αλλά το πόσο έχουμε μάθει να θεωρούμε τον πόνο των “αόρατων” ζώων ασήμαντο.
Το να γελάς με την καταγγελία της βίας, δεν σε κάνει πιο “χαλαρό”.
Σε κάνει μέρος του προβλήματος.
⚖️
Η δημόσια συζήτηση για την κακοποίηση ζώων — συμπεριλαμβανομένων των θαλάσσιων ειδών — δεν είναι αφορμή για χλευασμό, αλλά για προβληματισμό.
Η ειρωνεία και τα σχόλια υποτίμησης, δεν αναιρούν το γεγονός ότι πρόκειται για έμβια όντα, με αποδεδειγμένη ικανότητα αντίληψης πόνου.
Η κοινωνική ωρίμανση φαίνεται, από το πώς αντιδρούμε, όταν αμφισβητούνται παγιωμένες πρακτικές.
Ο χλευασμός δεν αποτελεί επιχείρημα.
Ο διάλογος, ναι.
Κάποιοι γελούν.
Γελούν με την εικόνα.
Γελούν με το μήνυμα.
Γελούν με τη λέξη «κακοποίηση».
Αλλά το χταπόδι δεν γελά.
Απλώς πεθαίνει σιωπηλά.
Ίσως είναι εύκολο να γελάς, όταν ο πόνος δεν έχει φωνή.
Ίσως είναι πιο δύσκολο να σταθείς για ένα λεπτό και να αναρωτηθείς αν όντως είναι αστείο.
Η συμπόνια δεν είναι υπερβολή.
Είναι εξέλιξη.
Σε όσους γελούν:
Το γέλιο μπροστά στη βία, δεν είναι εξυπνάδα.
Είναι ένδειξη ηθικής αδράνειας.
Δεν σας ενοχλεί το χτύπημα.
Σας ενοχλεί που κάποιος το ονομάζει κακοποίηση.
Όταν η σκληρότητα βαφτίζεται «παράδοση» και η ενσυναίσθηση «υπερβολή», τότε το πρόβλημα δεν είναι η αφίσα.
Είναι ο καθρέφτης.
Το να ειρωνεύεσαι την καταγγελία, δεν ακυρώνει τη βία.
Απλώς σε τοποθετεί δίπλα της.
Η κοινωνία προχωρά, όταν κάποιοι σταματούν να γελούν με τον πόνο —
Ακόμα κι όταν ο πόνος δεν έχει φωνή.
Δεν είναι αστείο όταν κάποιος υποφέρει.
Ακόμα κι αν δεν ουρλιάζει.
Το γέλιο δεν είναι επιχείρημα.
Αν η συμπόνια σου φαίνεται αστεία, ίσως έχεις συνηθίσει πολύ στη βία.
Η παράδοση δεν είναι υπεράνω κριτικής.
Το να γελάς με την ευαισθησία, δεν σε κάνει πιο δυνατό.
Σε κάνει πιο αδιάφορο.
Ο χλευασμός λειτουργεί συχνά ως μηχανισμός άμυνας.
Όταν μια εικόνα μάς φέρνει αντιμέτωπους με κάτι που θεωρούσαμε φυσιολογικό, δημιουργείται γνωστική ασυμφωνία:
«Αυτό που κάνω/θεωρώ φυσιολογικό ίσως προκαλεί πόνο.»
Αντί να επανεξετάσουμε τη στάση μας, είναι ευκολότερο να γελάσουμε.
Το γέλιο αποφορτίζει.
Η ειρωνεία απομακρύνει την ευθύνη.
Η γελοιοποίηση μειώνει την απειλή.
Όμως, η ψυχολογική άμυνα, δεν αλλάζει το ηθικό γεγονός.
Η ωριμότητα δεν είναι να γελάς για να μη νιώσεις άβολα.
Είναι να αντέχεις την αμηχανία και να σκέφτεσαι.
Κάποιοι γελούν.
Γιατί είναι πιο εύκολο να γελάς, παρά να κοιτάς.
Η εικόνα δεν προσβάλλει.
Αποκαλύπτει.
Και όταν κάτι αποκαλύπτει μια αλήθεια που δεν μας αρέσει, η ειρωνεία γίνεται καταφύγιο.
Αλλά η συμπόνια δεν είναι αδυναμία.
Είναι Πολιτισμός.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
