Είναι το πώς η βία γίνεται εικόνα.
Το πώς η εκμετάλλευση γίνεται αστείο.
Το πώς ένα νεκρό σώμα μετατρέπεται σε “παράδοση”, σε “γιορτή”, σε κάτι που δεν πρέπει να αμφισβητείται.
Η διαφήμιση της Jumbo με το κοκορέτσι, δεν είναι αθώα.
Δεν είναι ουδέτερη.
Δεν είναι “απλά χιούμορ”.
Είναι μια ακόμα υπενθύμιση, ότι έχουμε μάθει να αποδεχόμαστε το αδιανόητο.
Ότι έχουμε εκπαιδευτεί να βλέπουμε το σώμα ενός ζώου, όχι ως ζωή που χάθηκε, αλλά ως προϊόν.
Ως θέαμα.
Ως κάτι που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να πουλήσει.
Και το πιο επικίνδυνο δεν είναι η ίδια η διαφήμιση.
Είναι ότι δεν μας σοκάρει.
Πόσο έχουμε απομακρυνθεί από την ενσυναίσθηση, ώστε να γελάμε με αυτό;
Πόσο έχουμε συνηθίσει τη βία, ώστε να μην τη βλέπουμε καν ως βία;
Γιατί αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα.
Όχι μόνο τι δείχνει η διαφήμιση.
Αλλά τι αποκαλύπτει για εμάς.
Μια κοινωνία που δεν αντιδρά.
Μια κοινωνία που προσπερνά.
Μια κοινωνία που έχει μάθει να θεωρεί φυσιολογικό, το να εκμεταλλεύεσαι τον αδύναμο.
Και τα ζώα είναι πάντα οι πιο αδύναμοι.
Δεν έχουν φωνή.
Δεν έχουν επιλογή.
Δεν έχουν δικαίωμα να πουν “όχι”.
Κι όμως, εμείς έχουμε.
Έχουμε τη δυνατότητα να επιλέξουμε, αν θα συνεχίσουμε να συμμετέχουμε σε αυτή τη σιωπηλή κανονικοποίηση της βίας, ή αν θα σταθούμε απέναντί της.
Γιατί κάθε φορά που γελάμε, που αγνοούμε, που λέμε “έτσι είναι τα πράγματα”, γινόμαστε μέρος του προβλήματος.
Και κάθε φορά που μιλάμε, που αντιδρούμε, που αρνούμαστε να αποδεχτούμε το “κανονικό”, γινόμαστε μέρος της λύσης.
Το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης δεν αντέδρασε.
Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τελειώνει εδώ.
Γιατί η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται μόνο στους θεσμούς.
Βρίσκεται στην κοινωνία.
Σε εμάς.
Στην επιλογή να μην αγοράσουμε.
Στην επιλογή να μιλήσουμε.
Στην επιλογή να εκθέσουμε.
Στην επιλογή να απαιτήσουμε κάτι καλύτερο.
Δεν είναι υπερβολή.
Δεν είναι “ευαισθησία”.
Δεν είναι “ακρότητα”.
Είναι το ελάχιστο.
Το ελάχιστο που οφείλουμε σε κάθε έμβιο ον που γεννιέται, ζει και πεθαίνει, χωρίς ποτέ να έχει την ευκαιρία να υπάρξει πραγματικά.
Η βία δεν ξεκινά από τα μεγάλα.
Ξεκινά από τα μικρά.
Από αυτά που αφήνουμε να περάσουν.
Από αυτά που δεν αμφισβητούμε.
Από αυτά που βαφτίζουμε “παράδοση”, για να μη χρειαστεί να τα κοιτάξουμε κατάματα.
Αλλά κάποια στιγμή πρέπει να το κάνουμε.
Να κοιτάξουμε.
Να δούμε.
Να νιώσουμε.
Και να πούμε:
Φτάνει.
Δεν είναι φυσιολογικό.
Δεν είναι αστείο.
Δεν είναι αποδεκτό.
Και αν οι θεσμοί δεν μπορούν, ή δεν θέλουν να το πουν, τότε θα το πούμε εμείς.
Δυνατά.
Μαζικά.
Ασταμάτητα.
Γιατί η αλλαγή δεν έρχεται από τη σιωπή.
Έρχεται από εκείνους που αρνούνται να συνηθίσουν.
✊📣 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ – ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ
Θέμα: Κανονικοποίηση της βίας, απέναντι στα ζώα μέσα από διαφημιστικό περιεχόμενο – Σιωπή των αρμόδιων αρχών
Η κοινωνία μας δοκιμάζεται καθημερινά από εικόνες και μηνύματα, που παρουσιάζουν τη βία ως κάτι φυσιολογικό, ως κάτι αποδεκτό, ως κάτι που δεν χρειάζεται καν να μας απασχολεί.
Η πρόσφατη διαφημιστική καμπάνια της Jumbo, η οποία χρησιμοποιεί το κοκορέτσι ως στοιχείο χιούμορ και “λαϊκής κουλτούρας”, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της βαθιάς προβληματικής νοοτροπίας.
Δεν πρόκειται για ένα απλό διαφημιστικό σποτ.
Πρόκειται για ένα μήνυμα που μεταδίδεται μαζικά, επαναλαμβάνεται, εδραιώνεται στη συνείδηση μικρών και μεγάλων και ενισχύει μια κουλτούρα, όπου το σώμα ενός ζώου μετατρέπεται σε αντικείμενο διασκέδασης.
Παρά τις καταγγελίες φιλοζωικών οργανώσεων και πολιτών, το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης δεν προχώρησε σε καμία κύρωση, ή ουσιαστική παρέμβαση.
Η σιωπή αυτή δεν είναι ουδέτερη.
Είναι στάση.
Και η στάση αυτή στέλνει ένα επικίνδυνο μήνυμα:
Οτι η κανονικοποίηση της βίας απέναντι στα ζώα, δεν αποτελεί ζήτημα δημόσιου ενδιαφέροντος.
Αναρωτιόμαστε:
Ποια είναι τα όρια της “ψυχαγωγίας”;
Πότε η εμπορική επικοινωνία ξεπερνά την ηθική;
Ποιος προστατεύει την κοινωνία – και ιδιαίτερα τα παιδιά – από την εξοικείωση με την κακοποίηση, ως εικόνα καθημερινότητας;
Η συγκεκριμένη διαφήμιση δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό.
Είναι μέρος ενός ευρύτερου προβλήματος:
Της πλήρους απουσίας φιλοζωικής οπτικής, από το δημόσιο λόγο και τους θεσμούς.
Όταν η βία βαφτίζεται “παράδοση”, όταν η εκμετάλλευση παρουσιάζεται ως “χιούμορ”, τότε η κοινωνία οπισθοχωρεί ηθικά.
Δεν υπάρχει λογοκρισία;
Ζητάμε τουλάχιστον ευθύνη.
Ζητάμε από το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης:
Να επανεξετάσει το πλαίσιο αξιολόγησης διαφημίσεων.
Να ενσωματώσει κριτήρια που αφορούν την προστασία των ζώων.
Να σταθεί στο ύψος του ρόλου του, ως θεματοφύλακας της δημόσιας ευαισθησίας.
Ζητάμε από την εταιρεία Jumbo:
Να αναλογιστεί την επιρροή της.
Να αποσύρει περιεχόμενο, που προσβάλλει βασικές αρχές σεβασμού προς τα έμβια όντα.
Να αναλάβει ενεργά ρόλο σε μια πιο υπεύθυνη επικοινωνία.
Ζητάμε από την κοινωνία:
Να μην παραμένει αμέτοχη.
Να αντιδρά, να μιλά, να απαιτεί.
Γιατί η σιωπή είναι συνενοχή.
Η προστασία των ζώων, δεν είναι περιθωριακό ζήτημα.
Είναι δείκτης πολιτισμού.
Είναι καθρέφτης της ανθρωπιάς μας.
Και σήμερα, αυτός ο καθρέφτης ραγίζει.
✍️
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
