Η πρόταση για ευθανασία των αδέσποτων ζώων σε χρονικό ορίζοντα τριών μηνών, δεν αποτελεί “μέτρο διαχείρισης”.
Αποτελεί πολιτική επιλογή εξάλειψης.
Και αυτή η επιλογή, δεν κρίνεται μόνο για την αποτελεσματικότητά της, αλλά για το αξιακό της περιεχόμενο και το μήνυμα που εκπέμπει προς την κοινωνία.
Τα αδέσποτα ζώα δεν είναι τυχαίο φαινόμενο.
Είναι το αποτέλεσμα συγκεκριμένων ανθρώπινων ενεργειών:
Εγκατάλειψης, ανεξέλεγκτης αναπαραγωγής, ελλιπούς ελέγχου, ανεπαρκούς πρόληψης και διαχρονικής απουσίας, συστηματικής πολιτικής.
Με απλά λόγια, είναι το αποτύπωμα μιας αποτυχίας, που δεν ανήκει στα ζώα.
Ανήκει σε εμάς.
Η επιλογή να επιβληθεί ένα “όριο ζωής” στα ζώα αυτά, μετατρέπει ένα κοινωνικό πρόβλημα σε διοικητική εκκαθάριση.
Δημιουργεί μια λογική, όπου η ζωή αντιμετωπίζεται ως βάρος προς αφαίρεση.
Και αυτή η λογική, δεν περιορίζεται στα ζώα.
Διαμορφώνει νοοτροπίες, κανονικοποιεί τη βία και εισάγει την ιδέα, ότι ό,τι δεν διαχειριζόμαστε επαρκώς, το εξαφανίζουμε.
Η διεθνής εμπειρία είναι σαφής:
Η μαζική ευθανασία, δεν επιλύει το πρόβλημα των αδέσποτων.
Το μεταθέτει χρονικά.
Όπου εφαρμόστηκε ως κύριο εργαλείο, απέτυχε να μειώσει μόνιμα τον πληθυσμό των ζώων.
Αντίθετα, δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο
Τα ζώα απομακρύνονται, αλλά οι αιτίες που τα γεννούν παραμένουν.
Και έτσι, νέα ζώα εμφανίζονται ξανά.
Αντίθετα, πολιτικές που βασίζονται σε ευζωία, καταγραφή, ελέγχους και κυρώσεις για εγκατάλειψη, εκπαίδευση των πολιτών και συνεργασία με φιλοζωικά σωματεία και φιλοζωικούς φορείς, έχουν αποδείξει ότι μειώνουν ουσιαστικά και βιώσιμα το φαινόμενο.
Αυτές οι πολιτικές απαιτούν οργάνωση, επιμονή και λογοδοσία.
Δεν είναι εύκολες.
Είναι όμως αποτελεσματικές.
Η ευθανασία στους τρεις μήνες, δεν είναι τεχνική λύση.
Είναι συντόμευση ευθύνης.
Και κάθε συντόμευση ευθύνης έχει κόστος.
Όχι μόνο για τα ζώα, αλλά και για την κοινωνία.
Γιατί το μήνυμα που περνά είναι σαφές:
Ότι η ζωή, όταν γίνεται “δύσκολη”, ή “ενοχλητική”, μπορεί να αφαιρεθεί.
Ότι η διαχείριση, μπορεί να υποκατασταθεί από την εξάλειψη.
Και αυτή η αντίληψη, αν εδραιωθεί, δεν σταματά στα ζώα.
Διαχέεται.
Οι πολίτες, όμως, δεν είναι αδιάφοροι.
Σε όλη τη χώρα, χιλιάδες άνθρωποι φροντίζουν, ταΐζουν, περιθάλπουν και υιοθετούν αδέσποτα.
Καλύπτουν κενά, που θα έπρεπε να καλύπτει η Πολιτεία.
Στηρίζουν με προσωπικό κόστος, μια στοιχειώδη ηθική στάση απέναντι στη ζωή.
Και αντί να ενισχυθούν, έρχονται αντιμέτωποι με πολιτικές, που ακυρώνουν την προσπάθειά τους.
Η κοινωνία δεν ζητά “τέλεια εικόνα”.
Ζητά δίκαιες λύσεις.
Δήμαρχε Βόλου,
Η διοίκηση μιας πόλης, δεν είναι μόνο θέμα αποτελεσματικότητας.
Είναι θέμα κατεύθυνσης.
Το ερώτημα δεν είναι απλώς, “τι κάνουμε με τα αδέσποτα”.
Το ερώτημα είναι, “τι κοινωνία επιλέγουμε να είμαστε”.
Μια κοινωνία που αντιμετωπίζει τα πιο ανυπεράσπιστα πλάσματα με προθεσμία θανάτου, ή μια κοινωνία που αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών της και επενδύει σε λύσεις που σέβονται τη ζωή;
Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν είναι θεωρητική.
Είναι πολιτική πράξη.
Και η πράξη που προτείνεται σήμερα — η ευθανασία ως μέθοδος διαχείρισης — αποτελεί ομολογία ότι το σύστημα δεν λειτούργησε όπως όφειλε.
Ότι η πρόληψη απέτυχε.
Ότι ο έλεγχος δεν υπήρξε.
Και ότι, αντί να διορθωθούν αυτά, επιλέγεται η εξάλειψη των συνεπειών.
Απέναντι σε αυτή την επιλογή, η κοινωνία οφείλει να τοποθετηθεί.
Δεν υπάρχει ουδετερότητα.
Όσοι γνωρίζουν και σιωπούν, αποδέχονται.
Όσοι βλέπουν και δεν αντιδρούν, νομιμοποιούν.
Όσοι αδιαφορούν, διαιωνίζουν.
Η αλλαγή δεν έρχεται με ευχές.
Έρχεται με στάση.
Σημαίνει:
Απαίτηση για διαφάνεια και λογοδοσία στις δημοτικές πολιτικές.
Πίεση για ουσιαστικά προγράμματα ευζωίας και καταγραφής.
Αυστηρή εφαρμογή της νομοθεσίας, για εγκατάλειψη και κακοποίηση
Στήριξη οργανωμένων προσπαθειών φιλοζωίας.
Ενημέρωση και εκπαίδευση της κοινωνίας.
Δήμαρχε Βόλου,
Η εξουσία δεν μετριέται από την ικανότητα να αφαιρεί ζωή.
Μετριέται από την ικανότητα να την προστατεύει.
Η επιλογή που έχετε μπροστά σας, θα καταγραφεί.
Και θα κριθεί.
Γιατί στο τέλος, οι κοινωνίες δεν θυμούνται τις δικαιολογίες.
Θυμούνται τις πράξεις.
Και σήμερα, η πράξη που τίθεται στο τραπέζι είναι ξεκάθαρη:
Η μετατροπή της ζωής σε προθεσμία.
Απέναντι σε αυτό, η απάντηση είναι εξίσου ξεκάθαρη:
Όχι στην ευθανασία ως “λύση”.
Ναι στην ευθύνη ως πολιτική.
Γιατί η ζωή δεν είναι πρόβλημα προς εξάλειψη.
Είναι αξία προς προστασία.
3 ΜΗΝΕΣ.
ΤΟΣΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΔΙΝΕΤΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΖΩΗ,
ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΚΡΙΘΕΙ “ΠΕΡΙΤΤΗ”.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ.
ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΕΛΕΣΗ.
ΕΙΝΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ.
Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ.
ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΡΙΝΕΤΑΙ, ΑΠΟ ΤΟ ΠΩΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΟΥΣ ΑΔΥΝΑΜΟΥΣ.
#Βόλος #ΌχιΣτηνΕυθανασία
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
