ΠΟΙΟΣ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΙΣ ΥΙΟΘΕΣΙΕΣ ΤΩΝ ΑΔΕΣΠΟΤΩΝ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ;
ΠΟΙΟΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΤΟΥΣ;
ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ, ΟΤΑΝ ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΙΧΝΟΣ;
Ένα εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα ανοίγει ξανά τη συζήτηση, για τις διασυνοριακές υιοθεσίες ζώων από την Ελλάδα.
Και αυτή τη φορά, δεν επιτρέπεται να θαφτεί κάτω από δημόσιες σχέσεις, ωραίες φωτογραφίες, πανηγυρικές ανακοινώσεις και βολικές διαβεβαιώσεις.
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι:
Δεν είμαστε απέναντι στις νόμιμες υιοθεσίες στο εξωτερικό.
Κάθε ζώο που βρίσκει ένα ασφαλές, υπεύθυνο και μόνιμο σπίτι, αξίζει αυτή την ευκαιρία, όπου κι αν βρίσκεται αυτό.
Είμαστε όμως απέναντι σε κάθε παράνομη διακίνηση, σε κάθε εικονική υιοθεσία, σε κάθε πλαστή πιστοποίηση, σε κάθε μεταφορά που βαφτίζεται «ταξίδι με τον ιδιοκτήτη», ενώ ενδέχεται να υποκρύπτει εμπορική δραστηριότητα.
Είμαστε απέναντι σε κάθε πρακτική, που μετατρέπει ένα ζωντανό πλάσμα σε αντικείμενο μεταφοράς, συναλλαγής και εκμετάλλευσης.
Και εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα, που κανείς δεν δικαιούται να προσπεράσει.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, έχει καταγράψει περιστατικά παράνομης διακίνησης ζώων συντροφιάς, πλαστά έγγραφα και περιπτώσεις, όπου ακόμη και οργανώσεις, ή καταφύγια, εκμεταλλεύτηκαν την ιδιότητά τους, για παράνομη εκτροφή, ή εμπορία.
Αυτά δεν είναι φήμες.
Είναι καταγεγραμμένοι ευρωπαϊκοί προβληματισμοί και υποθέσεις.
Άραγε, τι ακριβώς συμβαίνει με τις αναχωρήσεις ζώων από την Ελλάδα;
Ποιος ελέγχει ότι το ζώο φτάνει στον πραγματικό τελικό υιοθέτη;
Ποιος επιβεβαιώνει ότι δεν μεταπωλείται, δεν αλλάζει χέρια και δεν καταλήγει σε ακατάλληλο περιβάλλον;
Ποιος παρακολουθεί την κατάσταση της υγείας του;
Ποιος ελέγχει τις επιστροφές, τις εξαφανίσεις και τους θανάτους;
Ποιος ενημερώνει τις ελληνικές αρχές, όταν ένα ζώο που έφυγε με συμβόλαιο υιοθεσίας, παύει να είναι εντοπίσιμο;
Και κυρίως:
Υπάρχει πραγματικός, ανεξάρτητος και διαρκής έλεγχος, μετά την αναχώρηση, ή η ευθύνη τελειώνει, μόλις κλείσει η πόρτα του μεταφορικού οχήματος;
Δεν αρκεί ένα μικροτσίπ.
Δεν αρκεί ένα συμβόλαιο.
Δεν αρκεί μια καταχώριση σε μητρώο.
Τα έγγραφα αποδεικνύουν διαδικασίες.
Δεν αποδεικνύουν από μόνα τους, ότι ένα ζώο ζει καλά και παραμένει ασφαλές, για το υπόλοιπο της ζωής του.
Παράλληλα, όταν δημόσια πρόσωπα διατυπώνουν καταγγελίες για παράνομες μεταφορές, οφείλουν να παρουσιάζουν συγκεκριμένα στοιχεία και να απευθύνονται στις αρμόδιες αρχές.
Οι καταγγελίες πρέπει να ερευνώνται και όχι να μετατρέπονται αυτομάτως σε αποδεδειγμένα γεγονότα.
Αλλά ούτε και να εξαφανίζονται, επειδή προκαλούν πολιτική, ή επικοινωνιακή αμηχανία.
Και τα μέσα ενημέρωσης έχουν ευθύνη.
Οφείλουν να ερευνούν όλες τις πλευρές:
Όχι μόνο ποιος έκανε μια ανάρτηση και αν διαθέτει αποδείξεις, αλλά και ποιοι οργανώνουν τις μεταφορές, ποιοι τις διεκπεραιώνουν, ποιοι τις χρηματοδοτούν, ποιοι τις εποπτεύουν και ποιος ελέγχει το αποτέλεσμα.
Όταν δημοσιογράφοι έχουν παράλληλα θεσμικούς, ή επαγγελματικούς ρόλους στον χώρο της φιλοζωίας, η διαφάνεια είναι αυτονόητη υποχρέωση, απέναντι στον αναγνώστη.
Δεν αποτελεί κατηγορία.
Αποτελεί στοιχειώδη κανόνα ενημέρωσης.
Δεν θα δεχτούμε δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Δεν μπορεί να απαιτείται από τον απλό πολίτη, να αποδείξει και την τελευταία λεπτομέρεια μιας καταγγελίας, ενώ οι οργανωμένες διαδρομές μεταφοράς χιλιάδων ζώων, να αντιμετωπίζονται ως αυτονόητα ασφαλείς χωρίς δημόσια, επαληθεύσιμα στοιχεία για την τύχη τους.
Δεν μπορεί η Ελλάδα να παρουσιάζει τις υιοθεσίες στο εξωτερικό ως επιτυχία, χωρίς να δημοσιοποιεί με διαφάνεια πόσα ζώα αναχωρούν, μέσω ποιων φορέων, προς ποιες χώρες, με ποια διαδικασία και με ποιον μηχανισμό παρακολούθησης, μετά την άφιξή τους.
Δεν μπορεί η λέξη «φιλοζωία», να λειτουργεί ως ασπίδα απέναντι στον έλεγχο.
Κανένας φορέας, καμία οργάνωση, κανένας ιδιώτης και κανένα πολιτικό πρόσωπο, δεν βρίσκεται υπεράνω της λογοδοσίας.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
1. Δημοσιοποίηση συγκεντρωτικών στοιχείων, για τις διασυνοριακές υιοθεσίες από την Ελλάδα.
2. Έλεγχο των φορέων και των προσώπων, που οργανώνουν και εκτελούν τις μεταφορές.
3. Διασταύρωση των συμβολαίων υιοθεσίας, με την πραγματική παραλαβή από τους τελικούς υιοθέτες.
4. Μηχανισμό παρακολούθησης της ζωής των ζώων, μετά την αναχώρησή τους.
5. Διερεύνηση κάθε τεκμηριωμένης καταγγελίας για παράνομη διακίνηση, πλαστά έγγραφα, ή εικονικές υιοθεσίες.
6. Δημόσια ενημέρωση, για τις ευθύνες των ελληνικών αρχών και τις διαδικασίες ελέγχου.
Το ερώτημα δεν είναι, αν πρέπει να υιοθετούνται ζώα στο εξωτερικό.
Το ερώτημα είναι, αν η Πολιτεία γνωρίζει, ελέγχει και μπορεί να αποδείξει τι συμβαίνει με κάθε ζώο που φεύγει από τη χώρα.
Γιατί ένα ζώο, δεν είναι αριθμός σε στατιστικό πίνακα.
Δεν είναι φωτογραφία επιτυχίας.
Δεν είναι μέσο προβολής.
Δεν είναι εμπόρευμα.
Είναι μια ζωή.
Και αυτή η ζωή, δεν παύει να έχει δικαιώματα, επειδή πέρασε τα ελληνικά σύνορα.
Το ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, δεν πρόκειται να σιωπήσει, μπροστά σε ερωτήματα που αφορούν την τύχη χιλιάδων ανυπεράσπιστων πλασμάτων.
ΘΑ ΕΛΕΓΧΟΥΜΕ.
ΘΑ ΡΩΤΑΜΕ.
ΘΑ ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ.
Γιατί η πραγματική φιλοζωία, δεν μετριέται με τον αριθμό των ζώων που φεύγουν από την Ελλάδα.
ΜΕΤΡΙΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΣΦΑΛΗ, ΑΝ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΛΟΓΟΔΟΤΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΤΟΥΣ.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
2
0
20
20
