Η δημιουργία μιας Ειδικής Ομάδας Προστασίας Ζώων στη Θεσσαλονίκη, παρουσιάζεται ως ένα ακόμη βήμα, προς την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της κακοποίησης και της παραβατικότητας εις βάρος των ζώων.
Και ασφαλώς, κανένας άνθρωπος που αγωνίζεται πραγματικά για τα ζώα, δεν μπορεί να είναι αντίθετος στην καλύτερη εκπαίδευση των αστυνομικών, στην ταχύτερη αντιμετώπιση των καταγγελιών και στην αυστηρότερη εφαρμογή της νομοθεσίας.
Όμως, υπάρχει ένα ζήτημα που δεν μπορεί και δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο.
Ποιοι κάθονται στο τραπέζι, όταν σχεδιάζεται η προστασία των ζώων;
Ποιοι αποκτούν θεσμική πρόσβαση;
Ποιοι γίνονται επίσημοι συνομιλητές της Πολιτείας;
Και κυρίως:
Ποιοι μένουν έξω;
Γιατί η φιλοζωική κοινωνία, δεν αποτελείται μόνο από οργανώσεις που έχουν θεσμική παρουσία, ή τη δυνατότητα να βρίσκονται σε συσκέψεις με κρατικούς φορείς.
Υπάρχουν εκατοντάδες ανεξάρτητα σωματεία.
Υπάρχουν εθελοντές.
Υπάρχουν άνθρωποι που ξοδεύουν από το υστέρημά τους, για να σώσουν ένα ζώο.
Υπάρχουν άνθρωποι, που τρέχουν νύχτα και μέρα σε περιστατικά κακοποίησης.
Υπάρχουν άνθρωποι, που κάνουν καταγγελίες, όταν όλοι οι υπόλοιποι σιωπούν.
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν φάει πόρτες, έχουν απογοητευτεί από υπηρεσίες, έχουν αντιμετωπίσει αδιαφορία και παρ’ όλα αυτά συνέχισαν.
Αυτοί οι άνθρωποι, δεν είναι λιγότερο σημαντικοί, επειδή δεν εκπροσωπούν κάποια μεγάλη οργάνωση.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται ο προβληματισμός μας.
Δεν αμφισβητούμε την ανάγκη συνεργασίας.
Αμφισβητούμε την ανάγκη επιλεκτικής συνεργασίας.
Γιατί άλλο πράγμα είναι να συνεργάζεται η Πολιτεία με τη φιλοζωική κοινωνία και άλλο να δημιουργείται ένα μοντέλο, όπου συγκεκριμένοι φορείς αποκτούν προνομιακή πρόσβαση και σταδιακά εμφανίζονται ως οι αποκλειστικοί συνομιλητές, για ένα ζήτημα που αφορά ολόκληρη την κοινωνία.
ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ;
Η δημιουργία μιας ειδικής αστυνομικής ομάδας, δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη για διαφάνεια.
Πρέπει να γνωρίζουμε:
Ποια θα είναι ακριβώς η αρμοδιότητά της;
Ποιος θα την εποπτεύει;
Ποια θα είναι τα πρωτόκολλα δράσης;
Πώς θα αξιολογούνται οι καταγγελίες;
Πώς θα προστατεύονται οι καταγγέλλοντες;
Πώς θα αποφεύγονται αυθαιρεσίες;
Πώς θα υπάρχει λογοδοσία;
Και κυρίως:
Θα υπάρχει θεσμικός χώρος για όλους τους ανεξάρτητους φιλοζωικούς φορείς, ή θα δημιουργηθεί ένας κλειστός κύκλος «εγκεκριμένων» συνομιλητών;
Γιατί αν μιλάμε πραγματικά για προστασία των ζώων, τότε η Πολιτεία δεν πρέπει να φοβάται την πολυφωνία.
Αντίθετα, πρέπει να την επιδιώκει.
ΟΙ ΦΙΛΟΖΩΟΙ, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ «ΠΟΛΙΤΕΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ»
Υπάρχει και κάτι ακόμη.
Ο ανεξάρτητος φιλόζωος που καταγγέλλει ένα περιστατικό, δεν πρέπει να αισθάνεται ότι για να ακουστεί, πρέπει να έχει πίσω του μια ΜΚΟ.
Δεν μπορεί η πρόσβαση στην Πολιτεία να εξαρτάται, από το ποιος έχει θεσμικές γνωριμίες.
Δεν μπορεί η φωνή ενός ανθρώπου που σώζει ζώα εδώ και χρόνια, να έχει μικρότερη αξία, από τη φωνή ενός οργανωμένου φορέα, μόνο και μόνο επειδή ο δεύτερος διαθέτει μεγαλύτερη θεσμική παρουσία.
Η κακοποίηση δεν έχει λογότυπο.
Το ζώο που κακοποιείται, δεν ενδιαφέρεται αν αυτός που θα το σώσει, είναι μέλος μιας μεγάλης οργάνωσης, ή ένας απλός πολίτης.
Το μόνο που χρειάζεται, είναι να βρεθεί κάποιος να το βοηθήσει.
ΚΑΙ ΕΔΩ ΘΑ ΚΡΙΘΕΙ Η ΝΕΑ ΔΟΜΗ
Εάν η Ειδική Ομάδα Προστασίας Ζώων γίνει ένας πραγματικός μηχανισμός προστασίας, με εκπαιδευμένο προσωπικό, σαφείς αρμοδιότητες, άμεση ανταπόκριση και αυστηρή λογοδοσία, τότε θα είναι μια εξέλιξη που μπορούμε να χαιρετίσουμε.
Εάν όμως εξελιχθεί σε έναν ακόμη θεσμικό χώρο, όπου λίγοι αποφασίζουν, λίγοι συνομιλούν και η ανεξάρτητη φιλοζωική κοινότητα απλώς πληροφορείται εκ των υστέρων τις αποφάσεις, τότε έχουμε κάθε δικαίωμα να ανησυχούμε.
Γιατί έχουμε δει πολλές φορές στο παρελθόν, πώς λειτουργεί η υπερσυγκέντρωση εκπροσώπησης.
Στην αρχή παρουσιάζεται ως «συνεργασία».
Μετά γίνεται «θεσμικός διάλογος».
Και στο τέλος, κάποιοι καταλήγουν να εμφανίζονται ως η μοναδική φωνή της φιλοζωικής κοινωνίας.
Όμως, κανένας φορέας δεν μπορεί να διεκδικεί αποκλειστικά αυτή την ιδιότητα.
Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Θέλουμε την Αστυνομία να κάνει τη δουλειά της.
Θέλουμε εξειδικευμένους αστυνομικούς.
Θέλουμε οι καταγγελίες να διερευνώνται.
Θέλουμε οι κακοποιητές να αντιμετωπίζονται σύμφωνα με τον νόμο.
Θέλουμε τα ζώα να προστατεύονται πραγματικά.
Αλλά θέλουμε ταυτόχρονα διαφάνεια, ισονομία και ανοιχτές διαδικασίες.
Δεν θέλουμε «εκλεκτούς» εκπροσώπους των ζώων.
Θέλουμε να ακούγονται όλοι όσοι αγωνίζονται γι’ αυτά.
Και αυτό σημαίνει, ότι στη διαδικασία πρέπει να έχουν χώρο και λόγο τα ανεξάρτητα σωματεία, οι εθελοντές, οι άνθρωποι της πρώτης γραμμής και κάθε πολίτης, που καταθέτει μια σοβαρή καταγγελία.
Γιατί διαφορετικά, υπάρχει ένας πραγματικός κίνδυνος:
Να δημιουργηθεί ένας πανίσχυρος μηχανισμός, στο όνομα της προστασίας των ζώων, χωρίς να έχουν δημιουργηθεί ταυτόχρονα ισχυροί μηχανισμοί ελέγχου της ίδιας της εξουσίας.
Και αυτό δεν είναι προστασία.
Είναι συγκέντρωση εξουσίας.
Γι’ αυτό, δεν θα χειροκροτήσουμε απλώς την ανακοίνωση μιας νέας ομάδας.
Θα ζητήσουμε να γνωρίζουμε πώς θα λειτουργεί.
Θα ζητήσουμε διαφάνεια.
Θα ζητήσουμε λογοδοσία.
Θα ζητήσουμε ισότιμη συμμετοχή.
Και θα ζητήσουμε να μην αποκλειστεί κανένας άνθρωπος, που αγωνίζεται πραγματικά για τα ζώα επειδή δεν ανήκει σε έναν συγκεκριμένο θεσμικό κύκλο.
Γιατί τα ζώα, δεν ανήκουν στις ΜΚΟ.
Δεν ανήκουν στην Αστυνομία.
Δεν ανήκουν στους Δήμους.
Δεν ανήκουν σε κανέναν φορέα.
Ανήκουν στην κοινωνία, που έχει καθήκον να τα προστατεύει.
Και όταν δημιουργούνται νέοι θεσμοί στο όνομά τους, η κοινωνία έχει κάθε δικαίωμα να ρωτά:
ΠΟΙΟΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ, ΠΟΙΟΣ ΕΛΕΓΧΕΙ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΛΟΓΟΔΟΤΕΙ;
Εμείς θα συνεχίσουμε να ρωτάμε.
Γιατί όταν πρόκειται για τα ζώα, η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα.
Είναι συνενοχή.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
