Ημέρα του Σκύλου: Λουκάνικος — Ο επαναστάτης σκύλος της καρδιάς μας

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αφιέρωμα – φόρος τιμής σε έναν σκύλο που έγινε σύμβολο ελευθερίας, αξιοπρέπειας και αντίστασης

Με αφορμή την Ημέρα του Σκύλου, το ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, τιμά έναν σκύλο που ξεπέρασε τα όρια της δικής του ζωής και πέρασε στη συλλογική μνήμη.

Τον Λουκάνικο.

Τον αδέσποτο σκύλο της Αθήνας που έγινε γνωστός για την παρουσία του στις διαδηλώσεις και στους δρόμους των κοινωνικών διεκδικήσεων.

Ένα ζώο που, χωρίς να γνωρίζει από ιδεολογίες, παρατάξεις, ή συνθήματα, βρέθηκε δίπλα στους ανθρώπους και με τον δικό του μοναδικό τρόπο, έγινε μέρος μιας εποχής.

Ο Λουκάνικος δεν χρειάστηκε ανθρώπινη φωνή, για να αφήσει το αποτύπωμά του.

Είχε την παρουσία του.

Είχε το βλέμμα του.

Είχε την ελευθερία του.

Και ίσως, αυτό ακριβώς είναι, που τον έκανε τόσο ξεχωριστό.

Υπήρξε ένα πλάσμα, που δεν ζήτησε ποτέ να γίνει σύμβολο, αλλά τελικά έγινε.

Ένας σκύλος που περπάτησε στους δρόμους της Αθήνας και άφησε πίσω του κάτι πολύ μεγαλύτερο από τα ίχνη των πατουσών του:

Άφησε μνήμη, συγκίνηση και ένα διαχρονικό μήνυμα, για την αξία κάθε ζωής.

Σήμερα, δεν θέλουμε να θυμηθούμε τον Λουκάνικο, μόνο ως τον «διάσημο σκύλο των διαδηλώσεων».

Θέλουμε να τον θυμηθούμε, ως ένα πλάσμα που μας υπενθύμισε, πως η αξιοπρέπεια δεν έχει ανθρώπινο πρόσωπο, η ελευθερία δεν έχει είδος και η αγάπη δεν χρειάζεται κοινή γλώσσα.

Η δική του ιστορία μας οδηγεί αναπόφευκτα στα εκατομμύρια των ζώων, που εξακολουθούν να ζουν αόρατα δίπλα μας.

Στα αδέσποτα, που κοιμούνται στα πεζοδρόμια.

Σε εκείνα, που ψάχνουν τροφή στους κάδους.

Σε εκείνα, που φοβούνται το ανθρώπινο χέρι, επειδή γνώρισαν την κακοποίηση.

Σε εκείνα, που περιμένουν μια οικογένεια, ένα ασφαλές καταφύγιο, μια ευκαιρία.

Για κάθε Λουκάνικο που έγινε γνωστός, υπάρχουν χιλιάδες ζώα που κανείς δεν φωτογράφισε, κανείς δεν χειροκρότησε και κανείς δεν έκανε σύμβολο.

Και γι’ αυτά οφείλουμε να μιλήσουμε.

Ο καλύτερος φόρος τιμής στον Λουκάνικο, δεν είναι μόνο η συγκίνηση.

Είναι η πράξη.

Να μην προσπερνάμε ένα αδέσποτο.

Να καταγγέλλουμε την κακοποίηση.

Να απαιτούμε ουσιαστική προστασία για τα ζώα.

Να μη θεωρούμε κανένα πλάσμα αναλώσιμο.

Να θυμόμαστε, πως η κοινωνία κρίνεται και από τον τρόπο με τον οποίο φέρεται σε εκείνους που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Γιατί ο Λουκάνικος μπορεί να έφυγε από τους δρόμους της Αθήνας, όμως η εικόνα του έμεινε.

Και κάθε φορά που ένα αδέσποτο στέκεται μόνο του στην άκρη ενός δρόμου, ας θυμόμαστε εκείνον.

Όχι μόνο με νοσταλγία.

Με ευθύνη.

Γιατί η μεγαλύτερη επανάσταση, είναι να μη συνηθίσουμε ποτέ τον πόνο τους.

Λουκάνικε, δεν ήσουν απλώς ένας σκύλος.

Ήσουν μια υπενθύμιση, πως η ελευθερία, η αφοσίωση και η αξιοπρέπεια, μπορούν να έχουν τέσσερα πόδια.

Και όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που θα επιλέγουν να υπερασπίζονται τα ζώα, ο επαναστάτης σκύλος της καρδιάς μας, θα συνεχίζει να ζει στη μνήμη μας.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ