ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ — ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ
Τι είναι άραγε ο Δεκαπενταύγουστος;
Μια γιορτή;
Μια προσευχή;
Ή μήπως μια κραυγή της ψυχής, για όλα όσα χάσαμε και για όλα όσα ακόμη ελπίζουμε να ξαναβρούμε;
«Παναγία μου, σκέπασέ με…
Κάνει τόση παγωνιά κι είναι ακόμη καλοκαίρι.»
— π. Λίβυος
Ο Δεκαπενταύγουστος, είναι το Πάσχα του καλοκαιριού.
Μια ημέρα που μυρίζει βασιλικό, λιβάνι και θάλασσα.
Μια ημέρα, που οι καμπάνες μοιάζουν να χτυπούν πιο βαθιά μέσα μας και ο καθένας ψιθυρίζει τη δική του προσευχή.
Και μέσα στην αγκαλιά της Παναγίας, χωρούν όλα.
Οι φόβοι μας.
Οι πληγές μας.
Οι άνθρωποι που μας λείπουν.
Οι ψυχές που αποχαιρετήσαμε.
Τα όνειρα που έμειναν στη μέση.
Οι ελπίδες, που ακόμη δεν τολμήσαμε να ξεστομίσουμε.
Εκεί επιστρέφουμε, όταν οι λέξεις τελειώνουν.
Όταν η δύναμή μας λιγοστεύει.
Όταν αισθανόμαστε πως ο κόσμος γύρω μας γίνεται όλο και πιο σκληρός.
Και σήμερα, ως Πρόεδρος του ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, θέλω η προσευχή μου να αγκαλιάσει όχι μόνο τους ανθρώπους, αλλά κάθε πλάσμα που υποφέρει και περιμένει μια σωτηρία.
Τα ζώα που εγκαταλείφθηκαν.
Εκείνα που βασανίστηκαν.
Εκείνα που χάθηκαν μέσα στις φωτιές και στις καταστροφές.
Εκείνα που βρίσκονται ακόμη μόνα στους δρόμους.
Εκείνα που περιμένουν ένα χέρι να τα προστατεύσει.
Γιατί η πίστη δεν μπορεί να είναι μόνο λόγια.
Πρέπει να γίνεται πράξη.
Να γίνεται προστασία.
Να γίνεται αγάπη.
Να γίνεται σεβασμός στη ζωή.
Δεν ζητάμε πάντοτε ένα θαύμα.
Μερικές φορές ζητάμε μόνο τη δύναμη να συνεχίσουμε.
Ένα χέρι να μας κρατήσει.
Ένα φως να μας οδηγήσει.
Μια σκέπη να μας προστατεύσει, από εκείνη την παγωνιά που μπορεί να φωλιάσει στην καρδιά μας, ακόμη και μέσα στο καλοκαίρι.
Παναγία μου, σκέπασε όσους πονάνε.
Σκέπασε όσους περιμένουν.
Σκέπασε όσους έχασαν.
Σκέπασε όσους παλεύουν να ξανασταθούν όρθιοι.
Και σκέπασε κάθε ανυπεράσπιστη ζωή, που δεν έχει φωνή για να ζητήσει βοήθεια.
Γλύκανε τις σιωπές μας.
Δώσε δύναμη σε εκείνους που δοκιμάζονται.
Φύλαξε τους ανθρώπους μας και τα πλάσματα που μας εμπιστεύτηκε η ζωή.
Και χάρισε σε όλους μας, κάτι που σήμερα έχουμε περισσότερο ανάγκη από ποτέ:
Πίστη.
Υπομονή.
Ελπίδα.
Και ανθρωπιά.
Και σήμερα, η προσευχή μας ας φτάσει ακόμη πιο μακριά…
Στους ανθρώπους που δίνουν τη δική τους σιωπηλή μάχη με την επάρατη νόσο.
Σε εκείνους που παλεύουν κάθε μέρα, με πόνο, φόβο και αγωνία, αλλά συνεχίζουν να κρατούν μέσα τους μια μικρή φλόγα ελπίδας.
Στους ανθρώπους που δοκιμάζονται από το Αλτσχάιμερ.
Σε εκείνους που ξεχνούν πρόσωπα, ονόματα και στιγμές, αλλά αξίζουν να μη λησμονηθούν ποτέ από εμάς.
Και στις οικογένειές τους, που στέκονται δίπλα τους με υπομονή, αγάπη και αμέτρητες θυσίες.
Ας σκύψει η Παναγία πάνω από τους ανθρώπους που κοιμούνται στους δρόμους.
Πάνω από εκείνους που έχασαν το σπίτι τους, τη δουλειά τους, την ασφάλειά τους, ή την ελπίδα τους.
Και ας προστατεύσει ιδιαίτερα τους ανθρώπους που, ακόμη και μέσα στην απόλυτη ανέχεια, δεν εγκατέλειψαν το ζωάκι τους.
Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα δικό τους, αλλά έχουν μια ψυχή δίπλα τους.
Ένα σκυλάκι κουλουριασμένο στα πόδια τους.
Μια γάτα στην αγκαλιά τους.
Ένα πλάσμα που μοιράζεται μαζί τους το κρύο, την πείνα, τον δρόμο και, πάνω απ’ όλα, την αγάπη.
Κι ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο δυνατά μαθήματα ανθρωπιάς:
Όταν ένας άνθρωπος δεν έχει τίποτα, αλλά αρνείται να εγκαταλείψει εκείνον που εξαρτάται από αυτόν, τότε μέσα στην απόλυτη φτώχεια του, κουβαλά έναν πλούτο που δεν μετριέται με χρήματα.
Παναγία μου, σκέπασε όλους αυτούς τους ανθρώπους.
Και σκέπασε τα ζωάκια που στέκονται δίπλα τους.
Κανένας άνθρωπος μόνος.
Κανένα ζώο μόνο.
Καμία ψυχή ξεχασμένη.
Γιατί κάθε ψυχή είναι ιερή.
Κάθε ζωή έχει αξία.
Και κάθε πλάσμα δικαιούται αγάπη, προστασία και μια θέση κάτω από τον ίδιο ουρανό. ❤️🙏🐾
Και υπάρχουν κι εκείνοι που δεν πιστεύουν σε θρησκείες, σε εικόνες, ή σε προσευχές.
Άνθρωποι που έχουν τον δικό τους τρόπο να αντιμετωπίζουν τη ζωή, τον πόνο και την ελπίδα.
Για όλους αυτούς, όμως, υπάρχει μια θέση στην καρδιά μας.
Γιατί η αγάπη, δεν χρειάζεται κοινή πίστη για να υπάρξει.
Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε σε όλα, για να νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλον.
Υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους μπορεί να έχουμε χρόνια να μιλήσουμε.
Η ζωή μπορεί να μας απομάκρυνε, οι δρόμοι μας να χώρισαν, οι σιωπές να κράτησαν περισσότερο απ’ όσο θα θέλαμε.
Κι όμως, κάποια στιγμή μαθαίνουμε πως ένας από αυτούς τους ανθρώπους, δίνει τη δική του μάχη με την επάρατη νόσο και τότε όλη η απόσταση μοιάζει να χάνεται.
Δεν χρειάζεται να χτυπήσουμε την πόρτα τους, για να είμαστε νοερά εκεί.
Μπορεί να μη γνωρίζουμε τι πιστεύουν.
Μπορεί να μη γνωρίζουν τι πιστεύουμε εμείς.
Μπορεί να έχουμε χρόνια να ανταλλάξουμε μια κουβέντα.
Όμως, σήμερα τους στέλνουμε, σιωπηλά, όλη μας την αγάπη.
Σε εκείνον, ή εκείνη που παλεύει.
Σε εκείνον που φοβάται.
Σε εκείνον που κουράστηκε, αλλά συνεχίζει.
Και στους ανθρώπους που στέκονται δίπλα του, κρατώντας το χέρι του, όταν οι λέξεις δεν αρκούν.
Κι αν η λέξη «προσευχή» δεν εκφράζει όλους, ας την πούμε αλλιώς:
Σκέψη, αγάπη, ευχή, δύναμη, ελπίδα.
Γιατί, μπροστά στον πόνο, δεν υπάρχουν θρησκευτικές ταμπέλες.
Υπάρχει μόνο ο άνθρωπος.
Και μπροστά σε έναν άνθρωπο που υποφέρει, η καρδιά μας οφείλει να παραμένει ανοιχτή.
Και ας θυμηθούμε σήμερα κι εκείνους που κρύβουν τον πόνο τους πίσω από ένα χαμόγελο και δεν ζητούν τίποτα από κανέναν.
Εκείνους που περιμένουν ένα τηλεφώνημα, ένα χέρι, μια καλή είδηση.
Εκείνους που ίσως νιώθουν ξεχασμένοι, αλλά κάπου υπάρχει μια καρδιά που τους σκέφτεται.
Γιατί καμιά φορά, η μεγαλύτερη βοήθεια δεν είναι να βρούμε τις σωστές λέξεις.
Είναι απλώς να μην ξεχάσουμε τον άνθρωπο.
Και σήμερα, ας μη ξεχάσουμε κανέναν. ❤️🙏🐾
Σε όλους όσοι δίνουν αυτή τη μάχη, ακόμη κι αν δεν το γνωρίζουμε, ακόμη κι αν έχουμε χρόνια να μιλήσουμε:
Είμαστε νοερά μαζί σας.
Μην τα παρατάτε.
Υπάρχουν άνθρωποι που σας σκέφτονται, σας αγαπούν και σας εύχονται δύναμη. ❤️
Χρόνια πολλά σε κάθε σπίτι.
Χρόνια πολλά σε κάθε οικογένεια.
Χρόνια πολλά σε κάθε άνθρωπο, που αγωνίζεται σιωπηλά.
Με Υγεία, Φως και την Ευλογία της Παναγίας.
ΓΙΑ ΤΟ
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ
©️ΡΙΤΣΑ ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
