Πέρασαν οκτώ χρόνια, από τη μεγαλύτερη τραγωδία που γνώρισε η σύγχρονη Ελλάδα, σε καιρό ειρήνης.
Οκτώ χρόνια, από εκείνη τη μαύρη ημέρα, που το Μάτι μετατράπηκε σε τόπο μαρτυρίου.
Οκτώ χρόνια, από τη στιγμή που δεκάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, μέσα στις φλόγες, προσπαθώντας να σώσουν τα παιδιά τους, τους γονείς τους, τους γείτονές τους, αλλά και τα αγαπημένα τους ζώα.
Μαζί με τους ανθρώπους, χιλιάδες ζώα κάηκαν ζωντανά.
Κατοικίδια, που περίμεναν δεμένα στις αυλές.
Αδέσποτα, που δεν είχαν πού να κρυφτούν.
Πουλιά, που έπεσαν από τον καπνό.
Άγρια ζώα, που εγκλωβίστηκαν στο φλεγόμενο δάσος.
Ζώα παραγωγής, που εγκαταλείφθηκαν, χωρίς καμία δυνατότητα διαφυγής.
Για αυτά τα θύματα, σχεδόν κανείς δεν μίλησε όσο θα έπρεπε.
Κι όμως, ήταν κι αυτά ζωές.
Η μνήμη τους αξίζει τον ίδιο σεβασμό.
Το ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, αποτίει φόρο τιμής, σε κάθε άνθρωπο και σε κάθε ζώο, που χάθηκε εκείνη τη φρικτή ημέρα.
Δεν ξεχνάμε.
Δεν επιτρέπουμε η τραγωδία να μετατραπεί σε μια απλή ημερομηνία στο ημερολόγιο.
Το Μάτι δεν ήταν μια «κακιά στιγμή».
Δεν ήταν απλώς μια καταστροφή.
Ήταν μια τραγωδία, που ανέδειξε με τον πιο οδυνηρό τρόπο, πόσο επικίνδυνες μπορούν να γίνουν η αδιαφορία, η έλλειψη πρόληψης, η κακή οργάνωση και οι διαχρονικές αδυναμίες του κρατικού μηχανισμού.
Η δικαίωση των θυμάτων, είναι πράξη δημοκρατίας.
Είναι πράξη σεβασμού, απέναντι στη ζωή.
Είναι η ελάχιστη υποχρέωση μιας οργανωμένης πολιτείας, απέναντι στους ανθρώπους που χάθηκαν τόσο άδικα και απέναντι στις οικογένειες, που συνεχίζουν να ζουν με το βάρος της απώλειας.
Το ίδιο ισχύει και για τα ζώα.
Για πάρα πολλά χρόνια, τα σχέδια πολιτικής προστασίας, αγνοούσαν εντελώς την ύπαρξή τους.
Σαν να μην υπήρχαν.
Σαν να μην πονούσαν.
Σαν να μην είχαν δικαίωμα στη διάσωση.
Η πραγματικότητα όμως απέδειξε το αντίθετο.
Εθελοντές, διασώστες, κτηνίατροι και απλοί πολίτες, έδωσαν μάχη μέσα στις στάχτες, για να σώσουν όσα ζώα μπορούσαν.
Άλλα σώθηκαν με σοβαρά εγκαύματα.
Άλλα έφυγαν από τη ζωή, μετά από ημέρες βασανιστικής αγωνίας.
Άλλα δεν βρέθηκαν ποτέ.
Οι εικόνες εκείνων των ημερών δεν σβήνουν.
Δεν σβήνουν τα αποκαΐδια.
Δεν σβήνουν οι κραυγές.
Δεν σβήνουν τα καμένα δέντρα.
Δεν σβήνουν τα βλέμματα των επιζώντων.
Δεν σβήνουν τα ζώα, που περίμεναν μάταια τους ανθρώπους τους.
Κάθε καλοκαίρι, η Ελλάδα δοκιμάζεται ξανά.
Κάθε χρόνο, βλέπουμε δάση να χάνονται.
Οικοσυστήματα να καταστρέφονται.
Άγρια ζωή να αφανίζεται.
Κατοικίδια να εγκαταλείπονται.
Εθελοντές να υπερβαίνουν τις δυνάμεις τους, για να σώσουν ό,τι μπορεί ακόμη να σωθεί.
Κάθε νέα πυρκαγιά μας θυμίζει, ότι η πρόληψη, η εκπαίδευση, ο σχεδιασμός και η προστασία της ζωής, δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως δευτερεύον ζήτημα.
Η προστασία των ζώων δεν είναι πολυτέλεια.
Είναι δείκτης πολιτισμού.
Μια κοινωνία που αφήνει πίσω της τα πιο αδύναμα πλάσματα, δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι προστατεύει πραγματικά τη ζωή.
Σήμερα, οκτώ χρόνια μετά, δεν αρκεί να καταθέτουμε στεφάνια.
Δεν αρκούν οι επετειακές δηλώσεις.
Αυτό που απαιτείται, είναι διαρκής επαγρύπνηση, ουσιαστική πρόληψη, ενίσχυση της Πολιτικής Προστασίας, σχέδια εκκένωσης, που να περιλαμβάνουν και τα ζώα, ενημέρωση των πολιτών, εκπαίδευση των αρμόδιων υπηρεσιών και πραγματικός σεβασμός στη φύση.
Το Μάτι μας δίδαξε, ότι όταν αποτυγχάνει η πρόληψη, το κόστος είναι ανυπολόγιστο.
Γι’ αυτό και η μνήμη δεν είναι μια τελετουργία.
Η μνήμη είναι ευθύνη.
Είναι υπόσχεση, ότι δεν θα επιτρέψουμε να επαναληφθούν τα ίδια λάθη.
Είναι η φωνή, όσων δεν μπορούν πλέον να μιλήσουν.
Είναι το χρέος όλων μας, απέναντι στις επόμενες γενιές.
Σήμερα σκύβουμε το κεφάλι με σεβασμό.
Τιμούμε όλους τους ανθρώπους που χάθηκαν.
Τιμούμε όλα τα ζώα που χάθηκαν.
Στεκόμαστε δίπλα στις οικογένειες, που συνεχίζουν να κουβαλούν τον πόνο.
Στεκόμαστε δίπλα στους εθελοντές, που απέδειξαν τι σημαίνει αλληλεγγύη.
Και επαναλαμβάνουμε με αποφασιστικότητα:
Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ.
Δεν θα επιτρέψουμε η ιστορία να ξεχαστεί.
Δεν θα σταματήσουμε να ζητάμε αλήθεια, λογοδοσία και δικαιοσύνη.
Γιατί χωρίς δικαιοσύνη, δεν υπάρχει πραγματική μνήμη.
Χωρίς μνήμη, δεν υπάρχει πρόοδος.
Και χωρίς σεβασμό σε κάθε μορφή ζωής, δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικός πολιτισμός.
Αιωνία η μνήμη όλων των ανθρώπων και όλων των ζώων, που χάθηκαν στο Μάτι.
Η μνήμη τους είναι ευθύνη όλων μας.
Η δικαίωση παραμένει αδιαπραγμάτευτο αίτημα.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
