Ρέκβιεμ για τη Μάρω Κοντού. Όταν σβήνει ένα αστέρι, ο ουρανός του πολιτισμού γίνεται φτωχότερος

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν κατακτούν απλώς τη δόξα.

Κατακτούν τον σεβασμό.

Και υπάρχουν καλλιτέχνες που δεν γίνονται μόνο αγαπητοί στο κοινό.

Μετατρέπονται σε σύμβολα μιας ολόκληρης εποχής.

Η Μάρω Κοντού υπήρξε μία από αυτές τις σπάνιες προσωπικότητες.

Μια γυναίκα που δεν ενσάρκωσε μόνο το ταλέντο, αλλά και την αξιοπρέπεια, το ήθος, την ευγένεια και την ποιότητα.

Όταν φεύγει μια τέτοια σταρ, δεν ταξιδεύει μαζί της μόνο η λάμψη της σκηνής και της κάμερας.

Ταξιδεύει μαζί της ένα κομμάτι της Ελλάδας.

Ένας τρόπος ζωής.

Μια αντίληψη για την τέχνη, που βασιζόταν στην αφοσίωση, στον μόχθο, στην καλλιέργεια και στον σεβασμό προς το κοινό.

Και εμείς, όσοι μένουμε πίσω, αισθανόμαστε φτωχότεροι.

Όχι γιατί χάσαμε μόνο μια σπουδαία ηθοποιό.

Αλλά γιατί χάσαμε μια μεγάλη κυρία.

Μια γυναίκα, που σε κάθε της δημόσια εμφάνιση απέπνεε αρχοντιά χωρίς έπαρση, δύναμη, χωρίς θόρυβο και αξιοπρέπεια, χωρίς επίδειξη.

Η Μάρω Κοντού δεν χρειάστηκε ποτέ να προκαλέσει για να ξεχωρίσει.

Δεν είχε ανάγκη από σκάνδαλα, ούτε από εύκολη δημοσιότητα.

Το έργο της μιλούσε πάντα δυνατότερα, από κάθε τίτλο εφημερίδας.

Με μια πορεία που διήρκεσε δεκαετίες, σημάδεψε ανεξίτηλα τον ελληνικό κινηματογράφο, το θέατρο και την τηλεόραση.

Οι ερμηνείες της έγιναν σημείο αναφοράς, οι χαρακτήρες που υποδύθηκε αγαπήθηκαν όσο λίγοι και η παρουσία της αποτέλεσε συνώνυμο της ποιότητας.

Υπήρξε μία από τις τελευταίες εκπροσώπους της χρυσής γενιάς του ελληνικού κινηματογράφου.

Εκείνης της γενιάς, που έκανε εκατομμύρια ανθρώπους να γελούν, να δακρύζουν, να ερωτεύονται και να ονειρεύονται μέσα από τη μεγάλη οθόνη.

Κάθε της βλέμμα είχε αλήθεια.

Κάθε της λέξη είχε βάρος.

Κάθε της ρόλος είχε ψυχή.

Η τέχνη της δεν βασιζόταν στις υπερβολές.

Βασιζόταν στην ειλικρίνεια.

Ήξερε να μεταμορφώνεται, χωρίς ποτέ να χάνει τον εαυτό της.

Ήξερε να συγκινεί, χωρίς να γίνεται μελό.

Ήξερε να λάμπει, χωρίς να επισκιάζει κανέναν.

Αυτό είναι το γνώρισμα των πραγματικά μεγάλων καλλιτεχνών.

Η πορεία της ήταν μια συνεχής απόδειξη, ότι το πραγματικό αστέρι, δεν χρειάζεται να φωνάζει για να το προσέξουν.

Αρκεί να φωτίζει.

Και η Μάρω Κοντού φώτισε τον ελληνικό πολιτισμό, για περισσότερες από έξι δεκαετίες.

Οι ταινίες της θα συνεχίσουν να προβάλλονται.

Οι θεατρικές της ερμηνείες θα συνεχίσουν να μνημονεύονται.

Η φωνή της θα συνεχίσει να ακούγεται, μέσα από τις ασπρόμαυρες και έγχρωμες εικόνες, που μεγάλωσαν γενιές Ελλήνων.

Υπάρχουν καλλιτέχνες που ακολουθούν την εποχή τους.

Και υπάρχουν εκείνοι που δημιουργούν εποχές.

Η Μάρω Κοντού ανήκε αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.

Ήταν από εκείνες τις προσωπικότητες, που δεν περιορίζονται σε μια φιλμογραφία, ή σε έναν κατάλογο θεατρικών παραστάσεων.

Αφήνουν πίσω τους πολιτιστική κληρονομιά.

Η απώλειά της, σηματοδοτεί το τέλος μιας ολόκληρης εποχής.

Της εποχής, όπου η τέχνη υπηρετούσε τον άνθρωπο.

Της εποχής, όπου το θέατρο αποτελούσε σχολείο ζωής.

Της εποχής, όπου οι ηθοποιοί γίνονταν πρότυπα, όχι μόνο για το ταλέντο τους, αλλά και για τη στάση ζωής τους.

Σήμερα, καθώς η αυλαία πέφτει για τελευταία φορά, ο ελληνικός πολιτισμός υποκλίνεται.

Οι συνάδελφοί της υποκλίνονται.

Το κοινό υποκλίνεται.

Και η ιστορία της ελληνικής τέχνης, ανοίγει μια ακόμη σελίδα μνήμης.

Η Μάρω Κοντού απέδειξε ότι η πραγματική επιτυχία, δεν μετριέται μόνο με χειροκροτήματα.

Μετριέται με την αγάπη που αφήνεις πίσω σου.

Μετριέται με τον σεβασμό που εμπνέεις.

Μετριέται με το αποτύπωμα που χαράζεις στις καρδιές των ανθρώπων.

Και το δικό της αποτύπωμα είναι ανεξίτηλο.

Γιατί κάθε φορά που μια νέα γενιά θα ανακαλύπτει τις ταινίες της, θα γνωρίζει τι σημαίνει πραγματική υποκριτική.

Θα γνωρίζει τι σημαίνει μέτρο.

Τι σημαίνει ποιότητα.

Τι σημαίνει αξιοπρέπεια.

Στο Πανελλαδικό Κίνημα κατά της Κακοποίησης των Ζώων, πιστεύουμε ότι ο πολιτισμός και ο σεβασμός προς κάθε μορφή ζωής, αποτελούν δύο αλληλένδετες αξίες.

Μια κοινωνία που τιμά τους μεγάλους δημιουργούς της, είναι μια κοινωνία που μπορεί να καλλιεργήσει περισσότερη ευαισθησία, περισσότερη ανθρωπιά και περισσότερη συμπόνια.

Γι’ αυτό και σήμερα δεν αποχαιρετούμε μόνο μια ηθοποιό.

Αποχαιρετούμε ένα πρόσωπο, που υπηρέτησε με ήθος την τέχνη.

Μια γυναίκα, που απέδειξε ότι η διαχρονικότητα δεν είναι αποτέλεσμα της δημοσιότητας, αλλά της αξίας.

Η φυσική της παρουσία μπορεί να έσβησε.

Η πνευματική της παρουσία όμως θα παραμείνει ζωντανή.

Στις ταινίες.

Στις θεατρικές σκηνές.

Στις αναμνήσεις.

Στις καρδιές όλων όσοι τη θαύμασαν.

Οι μεγάλοι καλλιτέχνες δεν πεθαίνουν όταν σταματά η ζωή τους.

Γίνονται κομμάτι της συλλογικής μνήμης ενός λαού.

Και εκεί παραμένουν για πάντα.

Καλό σου ταξίδι, αγαπημένη Μάρω Κοντού.

Σε ευχαριστούμε για το χαμόγελο που χάρισες.

Για τη συγκίνηση που πρόσφερες.

Για τους χαρακτήρες που ζωντάνεψες.

Για την αισθητική που υπηρέτησες.

Για την αξιοπρέπεια που δίδαξες, χωρίς λόγια.

Η αυλαία έκλεισε.

Το χειροκρότημα, όμως, δεν θα σβήσει ποτέ.

Το όνομά σου θα συνεχίσει να στέκεται ανάμεσα στις μεγαλύτερες μορφές του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, εκεί όπου ανήκουν οι άνθρωποι, που με το έργο και τον χαρακτήρα τους, ξεπερνούν τα όρια του χρόνου.

Αιωνία σου η μνήμη.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ