Η Θεσσαλονίκη πνίγεται. Πνίγονται από τους πυκνους καπνούς οι κάτοικοι της. Δίποδοι, τετράποδοι και φτερωτοι. Και μαζί της, πνίγεται η συνείδησή μας

Υπάρχουν εικόνες, που δεν χρειάζονται λεζάντα.

Δεν χρειάζονται αναλύσεις, στατιστικές, ή δηλώσεις επισήμων.

Μιλούν από μόνες τους.

Και αυτή η εικόνα είναι μία από αυτές.

Η Θεσσαλονίκη, η πόλη που αγκαλιάζει τον Θερμαϊκό, έχει ντυθεί στα μαύρα.

Ένας ουρανός γεμάτος καπνό, ένα βουνό που καίγεται, μια θάλασσα που αντανακλά τις φλόγες και, στο προσκήνιο, ένας μοναχικός σκύλος, κοιτάζει σιωπηλά την καταστροφή.

Ίσως να περιμένει τον άνθρωπό του.

Ίσως να αφουγκράζεται τον τρόμο των ζώων, που τρέχουν να σωθούν.

Ίσως απλώς να αναρωτιέται γιατί.

Γιατί;

Αυτή είναι η μοναδική ερώτηση που πρέπει να βασανίζει όλους μας.

Γιατί κάθε καλοκαίρι ζούμε την ίδια τραγωδία;

Γιατί κάθε χρόνο θρηνούμε καμένα δάση, καμένα σπίτια, καμένα ζώα, καμένες ελπίδες;

Γιατί εξακολουθούμε να μιλάμε για «ακραία φαινόμενα», όταν η καταστροφή έχει πάψει προ πολλού να είναι εξαίρεση και έχει γίνει κανονικότητα;

Οι φλόγες δεν καταστρέφουν μόνο δέντρα.

Καταστρέφουν ολόκληρα οικοσυστήματα, που χρειάστηκαν δεκαετίες, ή και αιώνες για να δημιουργηθούν.

Μέσα σε λίγες ώρες, χάνονται φωλιές πουλιών, αποικίες εντόμων, λαγοί, αλεπούδες, χελώνες, σκαντζόχοιροι, ερπετά, λύκοι, ζαρκάδια και αμέτρητα άλλα πλάσματα, που δεν θα εμφανιστούν ποτέ στα δελτία ειδήσεων.

Κανείς δεν θα μετρήσει τα καμένα φτερά.

Κανείς δεν θα καταγράψει τα ζώα, που πέθαναν από ασφυξία, πριν τα αγγίξει η φωτιά.

Κανείς δεν θα γνωρίζει πόσα μικρά έμειναν ορφανά, μέσα σε μια νύχτα.

Κι όμως, όλα αυτά είναι ζωές.

Ζωές, που αξίζουν όσο και οι δικές μας.

Η εικόνα του σκύλου μπροστά στον Λευκό Πύργο, είναι ίσως το πιο δυνατό σύμβολο αυτής της τραγωδίας.

Δεν ουρλιάζει.

Δεν τρέχει.

Δεν διαμαρτύρεται.

Κοιτάζει.

Κοιτάζει μια πόλη να καίγεται.

Κοιτάζει ανθρώπους να περνούν βιαστικά.

Κοιτάζει έναν ουρανό που έχει γίνει στάχτη.

Ίσως γιατί τα ζώα δεν γνωρίζουν από πολιτικές αντιπαραθέσεις.

Δεν γνωρίζουν από αρμοδιότητες.

Δεν γνωρίζουν από μεταφορά ευθυνών.

Γνωρίζουν μόνο τον φόβο.

Και τον πόνο.

Είναι εύκολο να μιλάμε για στρέμματα.

Δύσκολο είναι να μιλήσουμε για τις ζωές που χάθηκαν, μέσα σε αυτά τα στρέμματα.

Κάθε δέντρο που καίγεται, ήταν σκιά για κάποιο πλάσμα.

Κάθε κορμός που καταρρέει, ήταν σπίτι.

Κάθε φωλιά που γίνεται στάχτη, ήταν μια οικογένεια.

Κάθε φλόγα σβήνει και μια μικρή ιστορία της φύσης.

Και όταν η φωτιά τελειώσει, θα μείνουν πίσω οι αριθμοί.

Τόσα στρέμματα.

Τόσα οχήματα.

Τόσα εναέρια μέσα.

Τόσοι πυροσβέστες.

Αλλά ποιος θα μετρήσει τη σιωπή;

Ποιος θα μετρήσει το τραγούδι των πουλιών, που δεν θα ακουστεί ξανά;

Ποιος θα μετρήσει τη ζωή που χάθηκε, χωρίς ποτέ να αποκτήσει όνομα;

Η φύση δεν μπορεί να φωνάξει.

Τα ζώα δεν μπορούν να δώσουν συνέντευξη.

Τα δάση δεν μπορούν να καταθέσουν μήνυση.

Γι’ αυτό έχουν ανάγκη από τη δική μας φωνή.

Όχι μόνο όταν οι φλόγες φαίνονται στον ορίζοντα.

Αλλά κάθε μέρα.

Η προστασία των δασών, δεν αρχίζει όταν ξεσπά η πυρκαγιά.

Αρχίζει πολύ νωρίτερα.

Με πρόληψη.

Με σωστή διαχείριση.

Με σεβασμό.

Με εκπαίδευση.

Με υπευθυνότητα.

Και τελειώνει μόνο όταν αποφασίσουμε, ότι η φύση δεν είναι αναλώσιμη.

Δεν μπορούμε να συνηθίσουμε αυτές τις εικόνες.

Δεν πρέπει να γίνει φυσιολογικό, να βλέπουμε τον ουρανό να σκοτεινιάζει από καπνό.

Δεν πρέπει να αποδεχθούμε, ότι κάθε καλοκαίρι θα θυσιάζονται δάση και ζώα.

Δεν πρέπει να πούμε «έτσι είναι».

Γιατί δεν είναι έτσι.

Η εικόνα αυτή είναι μια κραυγή.

Μια προειδοποίηση.

Μια υπενθύμιση, ότι ο άνθρωπος δεν βρίσκεται έξω από τη φύση.

Είναι μέρος της.

Όταν καίγεται το δάσος, καίγεται και το μέλλον μας.

Όταν πεθαίνουν τα ζώα, φτωχαίνει ολόκληρος ο πλανήτης.

Όταν ο αέρας γεμίζει τοξικό καπνό, κανείς δεν μένει ανεπηρέαστος.

Η φωτιά δεν κάνει διακρίσεις.

Δεν ρωτά ποιος είναι άνθρωπος και ποιος ζώο.

Δεν ξεχωρίζει πλούσιους και φτωχούς.

Καταστρέφει τα πάντα.

Και μετά αφήνει πίσω μόνο στάχτη.

Όμως, μέσα στις στάχτες, υπάρχει ακόμη κάτι που μπορεί να σωθεί.

Η συνείδησή μας.

Αν αυτή η εικόνα μας κάνει να αναρωτηθούμε.

Αν μας κάνει να απαιτήσουμε περισσότερη πρόληψη, μεγαλύτερη προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και ουσιαστική μέριμνα, για όλα τα έμβια όντα.

Αν μας κάνει να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε τη φύση ως κάτι δεδομένο.

Τότε ίσως η καταστροφή να γίνει αφορμή για αλλαγή.

Ο μοναχικός σκύλος στην παραλία της Θεσσαλονίκης, μοιάζει να φυλά σκοπιά, απέναντι σε έναν κόσμο που καίγεται.

Ας μην τον αφήσουμε μόνο.

Ας μην αφήσουμε μόνα, όλα εκείνα τα πλάσματα, που δεν μπορούν να ζητήσουν βοήθεια.

Ας θυμόμαστε, ότι ο πολιτισμός μιας κοινωνίας, δεν μετριέται μόνο από τα κτίρια, τους δρόμους, ή την οικονομία της.

Μετριέται από τον τρόπο που προστατεύει τους πιο αδύναμους.

Μετριέται από τον σεβασμό της προς τη ζωή.

Κάθε μορφή ζωής.

Γιατί όταν οι φλόγες σβήσουν, θα χρειαστούν χρόνια για να ξαναγεννηθεί το δάσος.

Αλλά η ανθρώπινη ευαισθησία μπορεί να αναγεννηθεί σήμερα.

Αρκεί να κοιτάξουμε αυτή την εικόνα, όχι σαν μια ακόμη είδηση που θα ξεχαστεί αύριο, αλλά σαν έναν καθρέφτη των επιλογών μας.

Η Θεσσαλονίκη, δεν είναι μόνο μια πόλη που πνίγεται στον καπνό.

Είναι ένα μήνυμα προς όλους μας.

Ότι η προστασία της φύσης, των ζώων και της ανθρώπινης ζωής, δεν είναι πολυτέλεια.

Είναι ευθύνη.

Και αυτή η ευθύνη, ανήκει σε όλους μας.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ