Στο Ωραιοκαστρο, Η Φωτια Δεν Καιει Μονο Δαση. Καιει Συνειδησεις, Ευθυνες Και Τη Σιωπη Του Κρατους

Η Θεσσαλονίκη πνίγεται στον καπνό.

Το Ωραιόκαστρο φλέγεται.

Η Πολίχνη ασφυκτιά.

Και χιλιάδες άγρια ζώα πεθαίνουν μέσα στις φλόγες, χωρίς κανείς να τα μετρήσει, χωρίς κανείς να τα θρηνήσει, χωρίς κανείς να λογοδοτήσει.

Όταν τελειώσει η κατάσβεση, θα ακολουθήσουν οι γνωστές δηλώσεις.

«Η μάχη ήταν δύσκολη.»

«Οι άνεμοι ήταν ισχυροί.»

«Η κλιματική αλλαγή ευθύνεται.»

Και κάπου εκεί η υπόθεση θα κλείσει.

Όχι όμως για εμάς.

Γιατί κάθε καλοκαίρι βλέπουμε το ίδιο έργο.

Δάση που χάνονται.

Βουνά που μαυρίζουν.

Ζώα που καίγονται ζωντανά.

Και ένα κράτος, που εμφανίζεται πάντα μετά την καταστροφή.

Ποιος θα λογοδοτήσει;

Ποιος ευθύνεται, όταν δεν υπάρχουν επαρκείς αντιπυρικές ζώνες;

Ποιος ευθύνεται, όταν τα δάση παραμένουν χωρίς ουσιαστική πρόληψη;

Ποιος ευθύνεται, όταν οι υπηρεσίες λειτουργούν με ελλείψεις προσωπικού και μέσων;

Ποιος ευθύνεται, όταν η άγρια πανίδα δεν αποτελεί ποτέ μέρος του σχεδιασμού πολιτικής προστασίας;

Οι ευθύνες δεν είναι αφηρημένες.

Είναι πολιτικές.

Είναι διοικητικές.

Είναι διαχρονικές.

Δεν μπορεί κάθε χρόνο να καίγονται οι ίδιες περιοχές και κανείς να μη δίνει εξηγήσεις.

Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να ζητούν διαφάνεια

Από το 2024 είχαν δημοσιοποιηθεί πληροφορίες, για σχεδιαζόμενη εγκατάσταση ανεμογεννητριών, στην ευρύτερη περιοχή του Ωραιοκάστρου.

Η σύμπτωση αυτών των πληροφοριών, με μια τόσο μεγάλη πυρκαγιά, γεννά εύλογα ερωτήματα στην κοινωνία.

Τα ερωτήματα όμως δεν απαντώνται με φήμες.

Απαντώνται με στοιχεία.

Γι’ αυτό απαιτούμε:

Να δοθούν στη δημοσιότητα όλες οι σχετικές άδειες και εγκρίσεις,

Να ενημερωθούν οι πολίτες, για τον σχεδιασμό έργων στην περιοχή,

Να διερευνηθούν πλήρως τα αίτια της πυρκαγιάς,

Να αποδοθούν ευθύνες, όπου αυτές προκύψουν.

Η διαφάνεια προστατεύει, τόσο το δημόσιο συμφέρον, όσο και την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Και τα ζώα;

Ποιος θα μιλήσει για αυτά;

Ποιος θα καταγράψει τους σκαντζόχοιρους, που κάηκαν μέσα στις φωλιές τους;

Τα ελάφια που εγκλωβίστηκαν;

Τις αλεπούδες;

Τους λαγούς;

Τις χελώνες;

Τα αρπακτικά πουλιά;

Τα χιλιάδες έντομα, που αποτελούν τη βάση της ζωής στα δάση;

Τα κατοικίδια ζώα και τα παραγωγικά, που κάηκαν δεμένα και αβοήθητα σε αυλές, σε μαντρια και σε στάβλους;

Για το κράτος, οι απώλειες αυτές συνήθως δεν εμφανίζονται ούτε σε έναν πίνακα.

Για εμάς όμως κάθε ζωή έχει αξία.

Αρκετά.

Δεν δεχόμαστε άλλη αδιαφορία.

Δεν δεχόμαστε άλλη συγκάλυψη ευθυνών.

Δεν δεχόμαστε να αντιμετωπίζεται η καταστροφή, ως φυσιολογικό καλοκαιρινό φαινόμενο.

Απαιτούμε:

Πλήρη διερεύνηση των αιτίων της πυρκαγιάς,
απόδοση πολιτικών, διοικητικών και – όπου προκύπτουν – ποινικών ευθυνών,

Διαφάνεια σε κάθε σχεδιαζόμενο έργο, που αφορά τις καμένες περιοχές,

Αμεση προστασία και περίθαλψη της άγριας πανίδας,

Ουσιαστική πρόληψη, αντί για διαχείριση της καταστροφής.

Γιατί τα δάση δεν είναι αριθμοί.

Τα ζώα δεν είναι «παράπλευρες απώλειες».

Και η κοινωνία δεν μπορεί να συμβιβαστεί με την ιδέα, ότι κάθε καλοκαίρι θα θρηνούμε μια νέα οικολογική καταστροφή, χωρίς να αναζητούνται οι πραγματικές ευθύνες.

Η σιωπή είναι συνενοχή.

Η λογοδοσία είναι υποχρέωση.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ