Υπάρχουν στιγμές που μια κοινωνία δεν κρίνεται από τους νόμους που ψηφίζει, αλλά από το αν τους εφαρμόζει.
Η Ελλάδα διαφημίζει ότι διαθέτει πλέον ένα αυστηρότερο νομικό πλαίσιο, για την προστασία των ζώων.
Ανακοινώσεις, δελτία Τύπου, δηλώσεις πολιτικών και πανηγυρισμοί για την αυστηροποίηση των ποινών, δημιούργησαν την εντύπωση ότι η χώρα γύρισε σελίδα.
Όμως η πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά οι πολίτες, οι εθελοντές, οι φιλοζωικές ομάδες και όσοι αγωνίζονται για τη διάσωση των ζώων, είναι εντελώς διαφορετική.
Γιατί όσο οι δράστες αποτρόπαιων εγκλημάτων εις βάρος ζώων συνεχίζουν να κυκλοφορούν ελεύθεροι για μήνες, ή και χρόνια, όσο οι υποθέσεις λιμνάζουν, όσο οι δικογραφίες σκονίζονται σε συρτάρια και οι ποινικές διαδικασίες καθυστερούν υπερβολικά, το μήνυμα που εκπέμπεται προς την κοινωνία είναι ένα:
«Μπορείς να σκοτώσεις ένα ζώο και πιθανότατα δεν θα αντιμετωπίσεις άμεσα τις συνέπειες.»
Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα.
Δεν αρκεί ένας νόμος να χαρακτηρίζει μια πράξη ως κακούργημα, όταν στην πράξη δεν υπάρχει η απαιτούμενη ταχύτητα και αποτελεσματικότητα στην απονομή της δικαιοσύνης.
Κάθε φορά που ένας άνθρωπος βασανίζει, πυροβολεί, δηλητηριάζει, ευθανατωνει, κρεμάει, καίει, ή σκοτώνει σκόπιμα ένα ανυπεράσπιστο ζώο και εξακολουθεί να ζει σαν να μη συνέβη τίποτα, η κοινωνία λαμβάνει ένα επικίνδυνο μήνυμα ανοχής.
Η ατιμωρησία γεννά νέα εγκλήματα.
Η καθυστέρηση γεννά περισσότερη βία.
Η αδιαφορία μετατρέπεται σε συνενοχή.
Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου οι εικόνες της φρίκης κάνουν τον γύρο του διαδικτύου, προκαλούν αποτροπιασμό, συγκλονίζουν χιλιάδες πολίτες και στη συνέχεια… επικρατεί σιωπή.
Οι πολίτες αναρωτιούνται:
Τι απέγινε η υπόθεση;
Συνελήφθη ο δράστης;
Προφυλακίστηκε;
Δικάστηκε;
Καταδικάστηκε;
Και πολύ συχνά δεν υπάρχει καμία επίσημη ενημέρωση.
Η κοινωνία ξεχνά.
Οι δράστες συνεχίζουν τη ζωή τους.
Τα θύματα δεν μπορούν πλέον να μιλήσουν.
Η προστασία των ζώων, δεν μπορεί να εξαντλείται σε αυστηρές διατυπώσεις μέσα σε έναν νόμο.
Ο πραγματικός σεβασμός προς τη νομιμότητα αποδεικνύεται, όταν οι νόμοι εφαρμόζονται χωρίς καθυστερήσεις, χωρίς επιλεκτικότητα και χωρίς αίσθηση ατιμωρησίας.
Κάθε εισαγγελική αρχή, κάθε ανακριτική υπηρεσία, κάθε αρμόδιος φορέας, οφείλει να αντιμετωπίζει τέτοιες υποθέσεις, με τη σοβαρότητα που απαιτεί η φύση τους.
Δεν πρόκειται για “ένα ζώο”.
Πρόκειται για μια πράξη ακραίας βίας.
Η διεθνής επιστημονική βιβλιογραφία έχει αναδείξει επανειλημμένα, ότι η κακοποίηση ζώων μπορεί να συνυπάρχει με άλλες μορφές βίαιης συμπεριφοράς.
Η έγκαιρη διερεύνηση και τιμωρία τέτοιων εγκλημάτων, δεν προστατεύει μόνο τα ζώα.
Συμβάλλει ευρύτερα στην προστασία της κοινωνίας.
Γι’ αυτό προκαλεί έντονο προβληματισμό, όταν σοβαρές υποθέσεις φαίνεται να καθυστερούν υπερβολικά, ή να μην οδηγούνται εγκαίρως στη δικαιοσύνη.
Οι πολίτες δεν ζητούν εκδίκηση.
Ζητούν εφαρμογή του νόμου.
Ζητούν ισονομία.
Ζητούν συνέπεια.
Ζητούν να μην υπάρχουν πολίτες δύο ταχυτήτων.
Αν ένας νόμος προβλέπει αυστηρές συνέπειες για συγκεκριμένες εγκληματικές πράξεις, τότε αυτές πρέπει να εφαρμόζονται με τρόπο αποτελεσματικό και σύμφωνα με τις εγγυήσεις του κράτους δικαίου.
Διαφορετικά, η αυστηρότητα μένει μόνο στα χαρτιά.
Η απογοήτευση μεγαλώνει, όταν οι πολίτες βλέπουν ότι πολλές φορές οι ίδιοι άνθρωποι που αποκαλύπτουν περιστατικά κακοποίησης, είναι εκείνοι που πιέζουν διαρκώς για να προχωρήσουν οι διαδικασίες.
Δεν θα έπρεπε να συμβαίνει αυτό.
Η δικαιοσύνη δεν μπορεί να λειτουργεί μόνο όταν υπάρχει δημόσια κατακραυγή, ή όταν μια υπόθεση λάβει μεγάλη δημοσιότητα.
Η εφαρμογή του νόμου πρέπει να είναι σταθερή, ανεξάρτητη και ισότιμη.
Κανείς δεν βρίσκεται πάνω από τον νόμο.
Κανένα έγκλημα δεν πρέπει να υποβαθμίζεται, επειδή το θύμα είναι ένα ζώο.
Τα ζώα δεν έχουν φωνή.
Δεν μπορούν να καταγγείλουν τον βασανισμό τους.
Δεν μπορούν να καταθέσουν.
Δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.
Η κοινωνία και οι θεσμοί είναι εκείνοι που οφείλουν να σταθούν απέναντι στη βία και να εφαρμόσουν τον νόμο με συνέπεια.
Η εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους θεσμούς ενισχύεται, όταν βλέπουν ότι οι υποθέσεις διερευνώνται, οι υπεύθυνοι λογοδοτούν και οι δικαστικές διαδικασίες εξελίσσονται με αποτελεσματικότητα και σεβασμό στις προβλεπόμενες εγγυήσεις.
Η προστασία των ζώων δεν είναι μια δευτερεύουσα υπόθεση.
Είναι δείκτης πολιτισμού.
Είναι δείκτης κοινωνικής ευθύνης.
Είναι δείκτης λειτουργίας του κράτους δικαίου.
Το ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ καλεί όλους τους αρμόδιους θεσμούς να αντιμετωπίζουν κάθε υπόθεση κακοποίησης, ή θανάτωσης ζώου με τη δέουσα σοβαρότητα, να διασφαλίζεται η πλήρης διερεύνηση των περιστατικών και να εφαρμόζεται το ισχύον νομικό πλαίσιο, χωρίς αδικαιολόγητες καθυστερήσεις.
Μια κοινωνία δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται δίκαιη, όταν οι πιο αδύναμοι παραμένουν απροστάτευτοι.
Και τα ζώα είναι οι πιο αδύναμοι κάτοικοι αυτής της χώρας.
Δεν ζητούν τίποτα.
Δεν έχουν δύναμη.
Δεν έχουν χρήματα.
Δεν έχουν πολιτική επιρροή.
Έχουν μόνο το δικαίωμα να ζουν, χωρίς βασανιστήρια και χωρίς να γίνονται στόχος ανθρώπινης βίας.
Αυτό το δικαίωμα δεν πρέπει να παραμένει θεωρητικό.
Πρέπει να προστατεύεται έμπρακτα.
Γιατί όταν η ατιμωρησία γίνεται συνήθεια, η βία παύει να είναι εξαίρεση και κινδυνεύει να γίνει κανονικότητα.
Και καμία δημοκρατική κοινωνία δεν μπορεί να συμβιβαστεί με αυτή την προοπτική.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
