Κάθε χρόνο εκατομμύρια άνθρωποι σε όλη την Ευρώπη παρακολουθούν τη Eurovision Song Contest.
Μια γιορτή μουσικής, θεάματος και “ευρωπαϊκών αξιών”, όπως συνηθίζουν να λένε οι διοργανωτές και οι πολιτικοί εκπρόσωποι.
Σκηνές γεμάτες φως, σημαίες, πανηγυρισμοί, πανάκριβες παραγωγές και αμέτρητα χρήματα να ρέουν για λίγες ώρες τηλεοπτικής λάμψης.
Όμως, πίσω από αυτή τη γυαλιστερή εικόνα, υπάρχει ένα ερώτημα που ελάχιστοι τολμούν να θέσουν:
Ποιος είναι πραγματικά ο πολιτισμός μιας χώρας;
Είναι οι εντυπωσιακές σκηνές και οι χορογραφίες, ή ο τρόπος που φέρεται στα πιο αδύναμα πλάσματα;
Είναι οι δημόσιες σχέσεις και οι τουριστικές καμπάνιες, ή η καθημερινή στάση απέναντι στη ζωή, στον πόνο και στην ανυπεράσπιστη ύπαρξη;
Υπάρχουν χώρες της Ευρώπης όπου το φαινόμενο των αδέσποτων ζώων έχει σχεδόν εξαλειφθεί εδώ και χρόνια με “πολιτισμενους” τρόπους.
Αυτό σημαίνει μαζικές ευθανασίες, πολλά χρόνια πριν, όχι με φανερό τρόπο.
Μετά πλασάρουν το μοντέλο οτι δεν επέλεξαν τη βία, αλλά επειδή επένδυσαν στη σοβαρότητα, στην παιδεία, στις στειρώσεις, στις αυστηρές ποινές για εγκατάλειψη, στους ελέγχους, στην υπευθυνότητα των πολιτών και στην πραγματική προστασία των ζώων.
Ποιες είναι αραγε οι χώρες, όπου ένας σκύλος ή μια γάτα δεν θεωρείται σκουπίδι του δρόμου, αλλά ζωντανή ύπαρξη με δικαιώματα, ενώ έχουν
λύσει στην πραγματικότητα το “πρόβλημα” με ευθανασίες;
Χώρες όπου η κοινωνία έχει καταλάβει ότι ο τρόπος που αντιμετωπίζεις τα ζώα αποκαλύπτει το επίπεδο του ίδιου του πολιτισμού σου;
Και υπάρχουν και άλλες χώρες, όπου στα φανερά, πριν από μεγάλες διοργανώσεις, τουριστικές φιέστες, αθλητικά γεγονότα ή διεθνή τηλεοπτικά θεάματα, ξαφνικά “εξαφανίζονται” αδέσποτα από τους δρόμους.
Ζώα δηλητηριάζονται, θανατώνονται, εξαφανίζονται μέσα στη νύχτα, στοιβάζονται σε παράνομα κυνοκομεία, ή πετιούνται μακριά από τα βλέμματα των επισκεπτών.
Γιατί;
Επειδή η εικόνα θεωρείται σημαντικότερη από τη ζωή.
Αυτός είναι ο πιο επικίνδυνος πυρήνας της υποκρισίας:
Να μιλάς για πολιτισμό, την ώρα που συγκαλύπτεις βαρβαρότητα.
Δεν είναι λίγες οι φορές που διεθνείς οργανώσεις, ακτιβιστές και πολίτες έχουν καταγγείλει ότι σε ορισμένες χώρες πραγματοποιήθηκαν μαζικές “εκκαθαρίσεις” αδέσποτων ζώων, πριν από μεγάλες διοργανώσεις.
Και όμως, κάθε φορά το θέμα περνά σχεδόν στα ψιλά γράμματα.
Τα ΜΜΕ προτιμούν να ασχολούνται με φορέματα, στοιχήματα, εμφανίσεις και “viral στιγμές”, αντί να αναρωτηθούν πόσο αίμα μπορεί να κρύβεται, πίσω από μια δήθεν γιορτή πολιτισμού.
Γιατί ο πραγματικός πολιτισμός δεν μετριέται με LED οθόνες, πυροτεχνήματα και τηλεθέαση.
Μετριέται από το αν ένα πλάσμα μπορεί να περπατήσει ασφαλές στον δρόμο χωρίς να κινδυνεύει από φόλα, ευθανασια, κλωτσιές, βασανιστήρια, ή “εξαφάνιση”, στο όνομα της βιτρίνας.
Η αντίθεση είναι σοκαριστική.
Από τη μία πλευρά, αναρωτιομαστε αν υπάρχουν πραγματικά κοινωνίες, που έχουν καταφέρει να μηδενίσουν σχεδόν την εγκατάλειψη μέσα από οργάνωση και σεβασμό.
Από την άλλη, κοινωνίες που ακόμα αντιμετωπίζουν τα ζώα ως πρόβλημα δημοσίων σχέσεων.
Και όταν πλησιάζει μια μεγάλη διεθνής διοργάνωση, αντί να λυθεί το πρόβλημα με ανθρωπιά, επιλέγεται η βία, η απομάκρυνση, η σιωπή.
Το πιο τραγικό είναι ότι πολλές φορές οι ίδιες αρχές που αδιαφορούν για τα ζώα, ξοδεύουν τεράστια ποσά για να παρουσιάσουν ένα “ευρωπαϊκό” πρόσωπο προς τα έξω.
Χρήματα για σκηνικά, τουρισμό, ασφάλεια, δημόσιες σχέσεις, καμπάνιες προβολής.
Αλλά όχι για ευζωία, καταφύγια- sanctuaries, κτηνιατρική περίθαλψη, ή εκπαιδευτικά προγράμματα.
Δηλαδή, επενδύουν στην εικόνα του πολιτισμού και όχι στον ίδιο τον πολιτισμό.
Και εδώ γεννιέται ένα βαθύτερο ηθικό ερώτημα:
Μπορεί μια κοινωνία να θεωρείται πραγματικά σύγχρονη, όταν αποδέχεται τη ζωοκτονία ως μέσο “καθαρισμού” της εικόνας της;
Η απάντηση είναι όχι.
Καμία μουσική γιορτή δεν μπορεί να ξεπλύνει τον πόνο ενός ζώου που πέθανε δηλητηριασμένο, η ευθανατωμενο.
Κανένα χειροκρότημα δεν μπορεί να σβήσει τις εικόνες τρόμου, από κυνοκομεία-κολαστήρια.
Καμία “ευρωπαϊκή λάμψη” δεν μπορεί να κρύψει τη βαρβαρότητα μιας κοινωνίας, που αντιμετωπίζει τις ζωές ως εμπόδιο για τον τουρισμό και τις κάμερες.
Ακόμα πιο ανησυχητικό είναι ότι συχνά όσοι καταγγέλλουν τέτοιες πρακτικές αντιμετωπίζονται ως “γραφικοί”, “υπερβολικοί”, ή “ενοχλητικοί”.
Η φιλοζωία παρουσιάζεται περίπου σαν περιθωριακή ευαισθησία, ενώ στην πραγματικότητα αποτελεί δείκτη κοινωνικής ωριμότητας.
Οι κοινωνίες που προστατεύουν τα ζώα, είναι συνήθως και κοινωνίες με μεγαλύτερο σεβασμό προς τον άνθρωπο, το περιβάλλον και τη δημοκρατία.
Γιατί η βία δεν σταματά ποτέ μόνο στα ζώα.
Η κοινωνία που συνηθίζει να αδιαφορεί για τον πόνο ενός ανυπεράσπιστου πλάσματος, σταδιακά χάνει την ικανότητα να αντιδρά και απέναντι σε κάθε άλλη μορφή αδικίας.
Γι’ αυτό και το ζήτημα δεν είναι “μόνο φιλοζωικό”.
Είναι βαθιά πολιτικό, κοινωνικό και ηθικό.
Είναι σύγκρουση ανάμεσα σε δύο κόσμους:
Τον κόσμο της ενσυναίσθησης και τον κόσμο της βιτρίνας.
Τον κόσμο που πιστεύει στη ζωή και τον κόσμο που θυσιάζει τα πάντα για την εικόνα.
Η Eurovision Song Contest θα συνεχίσει να υπάρχει.
Οι κάμερες θα συνεχίσουν να ανάβουν.
Οι κυβερνήσεις θα συνεχίσουν να επενδύουν στη δημόσια εικόνα τους.
Το πραγματικό ερώτημα όμως είναι, αν οι πολίτες θα συνεχίσουν να χειροκροτούν, αδιαφορώντας για όσα συμβαίνουν πίσω από τη σκηνή.
Γιατί κάποια στιγμή η Ευρώπη οφείλει να αποφασίσει τι σημαίνει πραγματικά “ευρωπαϊκές αξίες”.
Αν αυτές οι αξίες περιορίζονται σε τραγούδια και τηλεθέαση, τότε πρόκειται για κενά συνθήματα.
Αν όμως περιλαμβάνουν τον σεβασμό προς κάθε μορφή ζωής, τότε δεν μπορεί να υπάρχει καμία ανοχή σε ζωοκτονίες, φόλες, ευθανασίες, παράνομες εξαφανίσεις αδέσποτων και εγκλήματα που γίνονται για χάρη της εικόνας.
Οι κοινωνίες θα κριθούν όχι από το πόσο καλά τραγουδούν μπροστά στις κάμερες, αλλά από το πώς φέρονται όταν οι κάμερες κλείνουν.
Και η ιστορία έχει αποδείξει κάτι πολύ απλό:
Κανένας πολιτισμός δεν μπορεί να θεωρείται πραγματικά φωτισμένος, όταν τα φώτα της γιορτής του είναι αναμμένα, πάνω σε σιωπηλά πτώματα ζώων.
https://www.facebook.com/photo?fbid=1479575977513429&set=pb.100063831219584.-2207520000
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
