Η εικόνα είναι σοκαριστική.
Ένα τοπίο που θα έπρεπε να αναπνέει ζωή, γεμάτο παράδοση και πολιτισμό, μετατρέπεται σε σκηνή μαζικού θανάτου.
Ζώα στοιβαγμένα σε πρόχειρους λάκκους, μηχανήματα να σκάβουν τη γη, όχι για να καλλιεργήσουν, αλλά για να θάψουν.
Ένας ηλικιωμένος άνθρωπος στέκεται σιωπηλός, με το βλέμμα χαμένο – όχι μόνο για τα ζώα που χάθηκαν, αλλά για έναν ολόκληρο τρόπο ζωής που ξεριζώνεται.
Και όλα αυτά με ένα πρόσχημα:
«Ζωονόσοι».
Πίσω από τον φόβο, η ευκολία της εξόντωσης
Κάθε φορά που εμφανίζεται μια απειλή υγείας στον ζωικό πληθυσμό, ενεργοποιείται ένας γνώριμος μηχανισμός:
Μαζικές θανατώσεις.
Χωρίς διαφάνεια, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο, χωρίς εναλλακτικές λύσεις.
Ο φόβος χρησιμοποιείται ως εργαλείο.
Οι λέξεις «επιδημία», «πρόληψη», «δημόσια υγεία», λειτουργούν σαν άλλοθι, για αποφάσεις που σε άλλες συνθήκες, θα προκαλούσαν καθολική κατακραυγή.
Αλλά ας ειπωθεί καθαρά:
Η πρόληψη δεν είναι συνώνυμη της εξόντωσης.
Η επιστήμη δεν επιβάλλει τυφλή θανάτωση.
Την χρησιμοποιούν έτσι, όσοι επιλέγουν την εύκολη λύση.
Ποιος πληρώνει το τίμημα;
Δεν είναι μόνο τα ζώα.
Είναι οι κτηνοτρόφοι που βλέπουν το βιός τους να αφανίζεται μέσα σε λίγες ώρες.
Είναι οι τοπικές κοινωνίες, που αποδυναμώνονται οικονομικά και πολιτισμικά.
Είναι η ίδια η βιοποικιλότητα που πλήττεται.
Και τελικά, είναι η κοινωνία συνολικά, που μαθαίνει να αποδέχεται τη βία, ως «αναγκαίο κακό».
Όταν μια κοινωνία συνηθίζει τον μαζικό θάνατο ως διοικητική πράξη, τότε κάτι βαθύτερο έχει ήδη διαρραγεί.
Υπάρχουν εναλλακτικές – αλλά απαιτούν βούληση
Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι υπάρχουν λύσεις:
Στοχευμένοι έλεγχοι και όχι οριζόντιες θανατώσεις
Καραντίνα και παρακολούθηση, αντί για μαζική εξόντωση
Εμβολιαστικά προγράμματα, όπου είναι εφικτό.
Ενίσχυση των κτηνοτρόφων για βιοασφάλεια
Διαφάνεια στα δεδομένα και ανεξάρτητη επιστημονική αξιολόγηση
Αυτές οι λύσεις όμως απαιτούν χρόνο, πόρους και –κυρίως– πολιτική βούληση.
Είναι πιο εύκολο να σκοτώσεις 10.000 ζώα, παρά να επενδύσεις, σε ένα σύστημα που προστατεύει πραγματικά.
Η ευθύνη δεν είναι μόνο των αρχών
Οι πολίτες δεν είναι θεατές.
Η σιωπή είναι συνενοχή.
Αν αυτή η πρακτική συνεχιστεί ανεμπόδιστα, θα επαναληφθεί.
Όχι μόνο στη Λέσβο, αλλά παντού.
Και κάθε φορά θα γίνεται πιο εύκολη, πιο «κανονική».
Τι μπορούν να κάνουν οι πολίτες
Πραγματικές δράσεις
Δεν αρκεί η αγανάκτηση.
Χρειάζεται οργανωμένη, στοχευμένη δράση:
1. Απαίτηση διαφάνειας
Ζητήστε επίσημα στοιχεία:
Ποια νόσος εντοπίστηκε;
Σε πόσα ζώα;
Με ποια επιστημονικά δεδομένα αποφασίστηκε η μαζική θανάτωση;
Υποβολή αιτημάτων σε δήμους, περιφέρειες και αρμόδια υπουργεία.
Η γραπτή πίεση καταγράφεται και δεν αγνοείται εύκολα.
2. Συλλογικές προσφυγές
Νομικές ενέργειες μέσω συλλογικοτήτων:
Προσφυγές κατά αποφάσεων μαζικής θανάτωσης
Καταγγελίες για έλλειψη αναλογικότητας και επιστημονικής τεκμηρίωσης
Όταν οι πολίτες δρουν οργανωμένα, οι αποφάσεις ελέγχονται.
3. Πίεση σε ευρωπαϊκό επίπεδο
Η Ελλάδα δε λειτουργεί σε κενό.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση θέτει κανόνες για την καλή μεταχείριση ζώων.
Οι πολίτες μπορούν:
Να στείλουν καταγγελίες σε ευρωπαϊκούς θεσμούς
Να ζητήσουν έλεγχο χρηματοδοτήσεων
Να απαιτήσουν ανεξάρτητες επιθεωρήσεις
4. Δημόσια έκθεση του θέματος
Η δύναμη της εικόνας και της πληροφορίας είναι τεράστια:
Διαμοιρασμός τεκμηριωμένου υλικού
Ενημέρωση διεθνών οργανώσεων
Επαφή με δημοσιογράφους και ανεξάρτητα μέσα.
Όταν ένα θέμα παίρνει δημοσιότητα, η αυθαιρεσία περιορίζεται.
5. Στήριξη των πληγέντων κτηνοτρόφων
Οικονομική ενίσχυση μέσω συλλογικών δράσεων
Πίεση για δίκαιες αποζημιώσεις
Δημιουργία δικτύων αλληλεγγύης
Η κοινωνία πρέπει να σταθεί δίπλα τους, όχι απέναντί τους.
6. Προώθηση εναλλακτικών πολιτικών
Απαιτήστε συγκεκριμένα:
Εθνικό σχέδιο πρόληψης ζωονόσων, χωρίς μαζικές θανατώσεις
Δημιουργία δομών καραντίνας
Εκπαίδευση κτηνοτρόφων και ελεγκτικών μηχανισμών
Η πίεση πρέπει να μετατραπεί σε πολιτική πρόταση.
7. Ενεργοποίηση τοπικών κοινωνιών
Η αλλαγή ξεκινά από τοπικά:
Συνελεύσεις πολιτών
Ψηφίσματα δήμων
Συνεργασία με φιλοζωικές και επιστημονικές ομάδες
Όταν μια κοινωνία αντιδρά συλλογικά, δεν αγνοείται.
Το κρίσιμο ερώτημα
Δεν είναι αν υπήρξε ασθένεια.
Δεν είναι αν χρειάζονται μέτρα.
Το ερώτημα είναι:
Ποιος αποφασίζει ότι η μαζική θανάτωση είναι η πρώτη και μοναδική λύση;
Και κυρίως:
Γιατί εμείς το αποδεχόμαστε, χωρίς αντίσταση;
Από την αγανάκτηση στην ευθύνη
Η εικόνα που βλέπουμε, δεν πρέπει να γίνει άλλη μία «σοκαριστική ανάρτηση», που ξεχνιέται σε λίγες μέρες.
Πρέπει να γίνει σημείο καμπής.
Γιατί αν σήμερα είναι 10.000 ζώα, αύριο θα είναι περισσότερα.
Και κάθε φορά, το όριο της αποδοχής θα μετακινείται.
Η κοινωνία δεν αλλάζει με ευχές.
Αλλάζει, όταν οι πολίτες αρνούνται να συνηθίσουν το απαράδεκτο.
Ένα τελευταίο, αναγκαίο συμπέρασμα
Δεν υπάρχει «ανώδυνη» μαζική θανάτωση.
Δεν υπάρχει «εύκολη λύση», χωρίς κόστος.
Και δεν υπάρχει δικαιολογία για τη σιωπή.
Η Λέσβος δεν αφανίζεται μόνο από τον θάνατο των ζώων της.
Αφανίζεται, όταν αυτός ο θάνατος περνά χωρίς αντίδραση.
Και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί –και δεν πρέπει– να επιτρέψει καμία κοινωνία, που θέλει να λέγεται ανθρώπινη.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
