Καταγγελτικό – Ακτιβιστικό Άρθρο, του ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
Δεν πρόκειται πλέον για αποτυχία.
Δεν πρόκειται για ανικανότητα.
Δεν πρόκειται για έλλειψη πόρων, ή τεχνογνωσίας.
Αυτό που βιώνουν τα αδέσποτα ζώα στην Ελλάδα, είναι ένα συστηματικό, διαρκές και μεθοδευμένο έγκλημα, το οποίο δεν συντελείται στο περιθώριο της κρατικής λειτουργίας — αλλά εντός της, με την ανοχή και την πολιτική κάλυψη της ίδιας της εξουσίας.
Η πραγματικότητα είναι σκληρή και δεν μπορεί πλέον να ωραιοποιηθεί:
Η διαχείριση των αδέσποτων ζώων στη χώρα, έχει μετατραπεί σε ένα πεδίο αδιαφάνειας, διαπλοκής και θεσμικής εκτροπής, όπου τα ζώα πληρώνουν με τη ζωή τους την πολιτική επιλογή της κυβέρνησης να εκχωρήσει κρίσιμες αρμοδιότητες σε ιδιωτικά συμφέροντα.
Η ΘΕΣΜΙΚΗ ΕΚΤΡΟΠΗ:
ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΠΑΡΑΔΙΔΕΤΑΙ ΣΕ ΙΔΙΩΤΕΣ
Ο νόμος είναι σαφής:
Οι Δήμοι έχουν την αποκλειστική ευθύνη για τη διαχείριση των αδέσποτων ζώων.
Και όμως, στην πράξη, αυτό που παρακολουθούμε, είναι η πλήρης αποδόμηση αυτής της αρχής.
Η χάραξη πολιτικής, η εκπαίδευση, η “καθοδήγηση” και σε μεγάλο βαθμό ο έλεγχος, έχουν περάσει στα χέρια μιας συγκεκριμένης ιδιωτικής ΜΚΟ, η οποία λειτουργεί όχι επικουρικά, αλλά ως παράλληλος κρατικός μηχανισμός.
Μια ιδιωτική οργάνωση:
“Εκπαιδεύει” δημοτικούς υπαλλήλους
“Εκπαιδεύει” την Ελληνική Αστυνομία
“Ενημερώνει” δικαστικούς λειτουργούς
Επηρεάζει τη δημόσια πολιτική.
Αυτό δεν είναι συνεργασία.
Αυτό είναι θεσμική κατάληψη.
Σε ποια ευνομούμενη δημοκρατία επιτρέπεται ένας ιδιωτικός φορέας να παρεμβαίνει ταυτόχρονα:
Στη διοίκηση
Στην αστυνόμευση
Στη δικαιοσύνη
Η απάντηση είναι απλή:
Σε καμία.
Και όμως, στην Ελλάδα του σήμερα, αυτό παρουσιάζεται ως “καινοτομία”.
Ο ΝΟΜΟΣ 4830/21:
ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΥΠΟΣΧΕΣΗ – ΜΙΑ ΠΛΗΡΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑ
Το 2021, η κυβέρνηση παρουσίασε τον νόμο 4830 ως μια τομή, μια μεταρρύθμιση που θα έλυνε το χρόνιο πρόβλημα των αδέσποτων.
Σήμερα, τρία χρόνια μετά, τα δεδομένα είναι αδιάψευστα:
Καμία ουσιαστική βελτίωση
Καμία συστηματική εφαρμογή
Καμία λογοδοσία
Αντίθετα, η κατάσταση επιδεινώνεται δραματικά.
Τα δημοτικά κυνοκομεία σε πολλές περιπτώσεις λειτουργούν ως:
Χώροι εγκατάλειψης
Χώροι κακοποίησης
Χώροι αργού θανάτου
Οι καταγγελίες πολλαπλασιάζονται.
Οι εικόνες φρίκης επαναλαμβάνονται.
Οι ευθύνες εξαφανίζονται.
ΟΙ ΔΗΜΟΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΝ – ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΓΓΙΖΕΙ
Η αυθαιρεσία έχει γίνει καθεστώς.
Δήμοι σε όλη τη χώρα:
Εγκαταλείπουν ζώα σε απομονωμένες περιοχές
Στοιβάζουν ζώα σε άθλιες συνθήκες
Αρνούνται να εφαρμόσουν βασικές νομικές υποχρεώσεις
Αγνοούν καταγγελίες πολιτών και εθελοντών.
Και τι συμβαίνει όταν αποκαλύπτονται αυτές οι πρακτικές;
Τίποτα.
Οι φάκελοι συσσωρεύονται.
Οι εισαγγελικές έρευνες σέρνονται.
Οι υπεύθυνοι παραμένουν στις θέσεις τους.
Αυτό δεν είναι απλώς αδράνεια.
Είναι συστημική συγκάλυψη.
Η “ΤΙΜΩΡΙΑ” ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΙΜΩΡΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ
Το κράτος προβλέπει ως “κύρωση” για τους παρανομούντες Δήμους…
Μείωση χρηματοδότησης μέσω προγραμμάτων.
Δηλαδή:
Οι Δήμοι που ήδη δεν κάνουν τη δουλειά τους,
λαμβάνουν λιγότερους πόρους.
Αρα κάνουν ακόμη λιγότερα.
Και τα ζώα;
Αφήνονται να πεθαίνουν.
Αυτό δεν είναι πολιτική.
Είναι κυνισμός, μεταμφιεσμένος σε διοίκηση.
Δεν υπάρχουν:
Ποινικές διώξεις
Καθαιρέσεις
Ουσιαστικοί έλεγχοι
Μόνο επικοινωνιακές κινήσεις και αριθμοί χωρίς αντίκρισμα.
Η “ΕΙΔΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ”: ΕΝΑΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΔΥΝΑΜΗ
Η λεγόμενη “Ειδική Προστασία των Ζώων”, παρουσιάστηκε ως εργαλείο εποπτείας.
Στην πράξη, έχει μετατραπεί σε:
Εναν συμβουλευτικό φορέα, χωρίς εξουσία
Εναν παρατηρητή, χωρίς δυνατότητα παρέμβασης
Εναν επικοινωνιακό μηχανισμό
Δεν μπορεί να επιβάλει κυρώσεις.
Δεν μπορεί να εξαναγκάσει Δήμους.
Δεν μπορεί να προστατεύσει τα ζώα.
Και τότε τίθεται το ερώτημα:
Ποιος κυβερνά τελικά αυτόν τον τομέα;
Η ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ
Εδώ βρίσκεται μία από τις πιο επικίνδυνες πτυχές της σημερινής πολιτικής:
Η συστηματική αποδυνάμωση των πραγματικών φιλοζωικών δυνάμεων.
Οι εθελοντές και τα σωματεία:
Που στήριξαν τα ζώα, όταν το κράτος απουσίαζε
Που πλήρωσαν από την τσέπη τους
Που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή
σήμερα:
Περιθωριοποιούνται
Αποκλείονται
Απαξιώνονται
Γιατί;
Διότι δεν ελέγχονται.
Διότι δεν εντάσσονται στο “σύστημα”.
Διότι δεν εξυπηρετούν την επιλεκτική διαχείριση της εξουσίας.
ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ: ΕΛΕΓΧΟΣ, ΟΧΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ
Το λεγόμενο “μοντέλο διαχείρισης” που εφαρμόζεται σήμερα, δεν έχει ως στόχο τη λύση του προβλήματος.
Έχει ως στόχο:
Τον έλεγχο των πόρων
Τον έλεγχο των αποφάσεων
Τον έλεγχο της αφήγησης
Τα ζώα δεν είναι στο επίκεντρο.
Είναι παράπλευρες απώλειες.
Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ
Κάθε μέρα που περνά:
Ζώα πεθαίνουν αβοήθητα
Κακοποιήσεις μένουν ατιμώρητες
Ευθύνες διαχέονται
Και την ίδια στιγμή, η κοινωνία καλείται να αποδεχτεί αυτή την κατάσταση ως “κανονικότητα”.
Δεν είναι κανονικότητα.
Είναι ηθική κατάρρευση.
ΤΙ ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ
Το ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ απαιτεί:
Άμεση επιβολή ποινικών κυρώσεων, σε αιρετούς που παρανομούν
Καθαίρεση δημάρχων και υπευθύνων, που εμπλέκονται σε κακοποίηση, ή εγκατάλειψη
Ανεξάρτητο κρατικό έλεγχο και όχι ιδιωτική διαχείριση
Ενίσχυση των εθελοντών και των φιλοζωικών σωματείων
Διαφάνεια στη διαχείριση των κονδυλίων
Δημιουργία πραγματικών sanctuaries, αντί για αποθήκες ψυχών.
Η ΜΑΧΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ
Όσο η πολιτεία επιλέγει:
Να συγκαλύπτει
Να εκχωρεί
Να αδιαφορεί
Εμείς θα συνεχίζουμε:
Να καταγγέλλουμε
Να αποκαλύπτουμε
Να διεκδικούμε
Γιατί τα ζώα δεν έχουν φωνή.
Αλλά έχουν εμάς.
Και αυτή τη φορά, δεν θα σωπάσουμε.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
