Η εικόνα που παρουσιάζεται δεν είναι απλώς ένα ακόμα οπτικό μήνυμα.
Είναι μια κραυγή αγωνίας και ταυτόχρονα ένα κατηγορώ, απέναντι σε μια κοινωνική πραγματικότητα, που πολλοί επιλέγουν να αγνοούν.
«Δύο πραγματικότητες, που δεν πρέπει να αγνοούμε».
Και πράγματι, το περιεχόμενο αυτό αποτυπώνει με σκληρότητα, αλλά και ειλικρίνεια, δύο όψεις της ίδιας τραγικής κατάστασης:
Τη βία που ασκείται στα ζώα και την κοινωνική και πολιτική ανοχή, ή ακόμη χειρότερα, συνενοχή.
Η πρώτη πραγματικότητα αφορά τους «23 βασανιστικούς θανάτους αθώων ψυχών».
Δεν πρόκειται για απλούς αριθμούς.
Κάθε ζώο που χάνει τη ζωή του με αυτόν τον τρόπο, δεν είναι στατιστική
Είναι μια ύπαρξη που ένιωσε πόνο, φόβο, εγκατάλειψη.
Είναι ένα πλάσμα που εξαρτήθηκε από τον άνθρωπο — και προδόθηκε από αυτόν.
Τα αδέσποτα ζώα δεν είναι επιλογή τους να βρίσκονται στον δρόμο.
Είναι αποτέλεσμα ανθρώπινης ανευθυνότητας, εγκατάλειψης και έλλειψης οργανωμένης πολιτικής διαχείρισης.
Και όμως, αντί να αντιμετωπιστεί η ρίζα του προβλήματος, βλέπουμε συχνά την πιο εύκολη και απάνθρωπη «λύση»:
Την εξόντωση.
Η εικόνα του σκύλου που κοιτά με θλίψη, δεν είναι τυχαία.
Αντιπροσωπεύει όλα εκείνα τα πλάσματα, που υπέφεραν σιωπηλά.
Πόσα ζώα δηλητηριάστηκαν, κακοποιήθηκαν, εγκαταλείφθηκαν, χωρίς ποτέ να ακουστεί η ιστορία τους;
Πόσα πέθαναν μακριά από τα βλέμματα της κοινωνίας, χωρίς καμία δικαίωση;
Η φράση, «ζώα που υπέφεραν και χάθηκαν άδικα», συνοψίζει μια πραγματικότητα, που επαναλαμβάνεται καθημερινά σε πόλεις και χωριά.
Η δεύτερη πραγματικότητα είναι ίσως ακόμα πιο ανησυχητική.
«Ακούγονται δημόσια φωνές από πολιτικά πρόσωπα, που προτείνουν τη δηλητηρίαση ζώων».
Εδώ δεν μιλάμε απλώς για αδιαφορία.
Μιλάμε για επικίνδυνη νομιμοποίηση της βίας.
Όταν δημόσια πρόσωπα, που έχουν θεσμικό ρόλο και επιρροή, εκφράζουν τέτοιες απόψεις, στέλνουν ένα σαφές μήνυμα:
Οτι η ζωή των ζώων είναι αναλώσιμη.
Ότι η βία μπορεί να αποτελεί αποδεκτή λύση.
Αυτό δεν είναι απλώς ανήθικο.
Είναι βαθιά επικίνδυνο για την ίδια την κοινωνία.
Η κακοποίηση ζώων έχει αποδειχθεί ότι συνδέεται με ευρύτερα φαινόμενα βίας.
Όταν μια κοινωνία αποδέχεται, ή ανέχεται τη βία απέναντι στα πιο αδύναμα πλάσματα, ανοίγει τον δρόμο για τη γενίκευση της σκληρότητας.
Η φράση «Η βία δεν είναι λύση. Είναι έγκλημα.», δεν είναι σύνθημα.
Είναι μια βασική αρχή, που θα έπρεπε να είναι αυτονόητη.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο, ωστόσο, δεν είναι μόνο οι πράξεις, ή οι δηλώσεις.
Είναι η σιωπή.
Η ανοχή.
Η αδράνεια.
«Όχι άλλη ανοχή.
Οχι άλλη σιωπή».
Αυτή η φράση λειτουργεί ως κάλεσμα αφύπνισης.
Γιατί η σιωπή δεν είναι ουδέτερη στάση.
Είναι έμμεση αποδοχή.
Κάθε φορά που κάποιος γνωρίζει και δεν αντιδρά, κάθε φορά που ένα περιστατικό περνά χωρίς καταγγελία, η βία βρίσκει χώρο να συνεχιστεί.
Το ερώτημα που τίθεται στο τέλος:
«Το κράτος και η δικαιοσύνη ακούνε;»,
είναι καίριο.
Η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο τους πολίτες, αλλά και τους θεσμούς.
Υπάρχουν νόμοι που προστατεύουν τα ζώα.
Υπάρχουν ποινές για την κακοποίηση και τη θανάτωσή τους.
Το ζήτημα είναι η εφαρμογή.
Η ατιμωρησία είναι αυτή που ενθαρρύνει την επανάληψη τέτοιων εγκλημάτων.
Όταν οι δράστες δεν τιμωρούνται, το μήνυμα που δίνεται, είναι ότι μπορούν να συνεχίσουν χωρίς συνέπειες.
Η λύση δεν είναι απλή, αλλά είναι σαφής.
Χρειάζεται συνδυασμός πολιτικής βούλησης, κοινωνικής ευαισθητοποίησης και ενεργής συμμετοχής των πολιτών.
Οι δήμοι οφείλουν να εφαρμόζουν προγράμματα διαχείρισης αδέσποτων με υπευθυνότητα:
Ευζωία, περίθαλψη, υιοθεσίες.
Το κράτος πρέπει να ενισχύσει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς και να διασφαλίσει ότι οι νόμοι εφαρμόζονται στην πράξη.
Και οι πολίτες οφείλουν να μην μένουν αμέτοχοι.
Η παιδεία παίζει επίσης καθοριστικό ρόλο.
Ο σεβασμός προς τα ζώα, πρέπει να καλλιεργείται από μικρή ηλικία.
Δεν πρόκειται απλώς για φιλοζωία.
Πρόκειται για καλλιέργεια ενσυναίσθησης, για την ανάπτυξη μιας κοινωνίας που σέβεται τη ζωή σε όλες της τις μορφές.
Δεν μπορούμε να μιλάμε για πολιτισμό, όταν επιτρέπουμε τέτοιες εικόνες να επαναλαμβάνονται.
Δεν μπορούμε να θεωρούμαστε κοινωνία δικαίου, όταν η βία απέναντι στα ζώα, αντιμετωπίζεται ως κάτι δευτερεύον.
Ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τα πιο αδύναμα πλάσματα, είναι καθρέφτης της ηθικής μας στάθμης.
Το μήνυμα της εικόνας είναι ξεκάθαρο και δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας:
Η αδιαφορία σκοτώνει.
Η σιωπή σκοτώνει.
Η ανοχή σκοτώνει.
Και αν δεν υπάρξει αντίδραση, αυτές οι «δύο πραγματικότητες» θα συνεχίσουν να συνυπάρχουν — με όλο και περισσότερα θύματα.
Ίσως, λοιπόν, το πιο σημαντικό ερώτημα, δεν είναι αν «ακούει» το κράτος.
Αλλά αν είμαστε εμείς έτοιμοι να μιλήσουμε.
Να καταγγείλουμε.
Να απαιτήσουμε.
Να δράσουμε.
Γιατί στο τέλος, η αλλαγή δεν θα έρθει από μόνη της.
Θα έρθει μόνο όταν η κοινωνία αποφασίσει ότι δεν ανέχεται άλλο.
Όταν η φωνή για τα ζώα γίνει τόσο δυνατή, που δεν θα μπορεί να αγνοηθεί.
Όταν η δικαιοσύνη δεν θα είναι απλώς λέξη, αλλά πράξη.
Και τότε, ίσως, δεν θα χρειάζεται πια να μιλάμε για τέτοιες «πραγματικότητες».
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
