Αυτή η εικόνα δεν είναι «στιγμιαίο λάθος».
Είναι ντροπή.
Είναι βία.
Είναι κατάχρηση κύρους.
Όταν άνθρωποι που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν την ηθική και τη συμπόνια, επιλέγουν τη βία απέναντι στους πιο αδύναμους, τότε το πρόβλημα δεν είναι το ζώο.
Είναι η κοινωνία που ανέχεται.
Δεν θα το κανονικοποιήσουμε.
Δεν θα το ξεχάσουμε.
Δεν θα το δικαιολογήσουμε.
Τα αδέσποτα δεν είναι σκουπίδια.
Δεν είναι στόχοι.
Δεν είναι αντικείμενα εκτόνωσης.
Είναι ζωές.
Και κάθε χτύπημα πάνω τους, είναι μια ακόμη απόδειξη ότι η υποκρισία περισσεύει και η ευθύνη απουσιάζει.
Απαιτούμε:
• Δημόσια καταδίκη, χωρίς «ναι μεν αλλά»
• Λογοδοσία — όχι σιωπή
• Σεβασμό απέναντι σε κάθε μορφή ζωής
Γιατί ο πολιτισμός δεν μετριέται στους λόγους.
Μετριέται στις πράξεις.
Και εδώ, οι πράξεις εκθέτουν.
Το περιστατικό που καταγράφηκε στο Αίγιο, με πρωταγωνιστή τον πρ. Μητροπολίτη Αμβρόσιος, δεν είναι απλώς «άκομψο», ή «άτυχο».
Είναι βαθιά προβληματικό — και οφείλει να καταδικαστεί ξεκάθαρα.
Αν σε βίντεο φαίνεται άνθρωπος σε θέση θρησκευτικής και κοινωνικής επιρροής, να χτυπά ένα ανυπεράσπιστο ζώο, τότε δεν μιλάμε για μεμονωμένη «έκρηξη».
Μιλάμε για στάση.
Και οι στάσεις, ειδικά από πρόσωπα με κύρος, διαμορφώνουν συνειδήσεις.
Η εικόνα ενός κληρικού που αντί για προστασία και συμπόνια επιλέγει τη βία, στέλνει ένα επικίνδυνο μήνυμα:
Οτι η κακοποίηση μπορεί να δικαιολογηθεί, να υποβαθμιστεί, ή να περάσει «στα ψιλά».
Αυτό δεν είναι αποδεκτό, σε μια κοινωνία που θέλει να λέγεται πολιτισμένη.
Ας είμαστε καθαροί:
Τα αδέσποτα δεν είναι «ενοχλητικά αντικείμενα».
Είναι ζωντανά όντα.
Η βία απέναντί τους, δεν είναι «παιδαγωγική πράξη».
Είναι κακοποίηση.
Και η σιωπή απέναντι σε τέτοιες πράξεις, ισοδυναμεί με συνενοχή.
Ειδικά όταν πρόκειται για δημόσιο πρόσωπο, η ευθύνη είναι διπλή.
Όχι μόνο για την πράξη, αλλά και για το παράδειγμα που δίνεται.
Το περιστατικό πρέπει να καυτηριαστεί:
Οχι με κραυγές χωρίς περιεχόμενο, αλλά με σαφή απαίτηση για λογοδοσία και αλλαγή νοοτροπίας.
Γιατί το ζήτημα δεν είναι ένα σκυλί.
Είναι το πώς αντιμετωπίζουμε τους πιο αδύναμους.
Και εκεί, φαίνεται ο πραγματικός πολιτισμός μας.
🟥 ΚΑΤΑΓΓΕΛΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Στο Αίγιο, ένα περιστατικό που καταγράφηκε δημόσια δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας:
Ο πρ. Μητροπολίτης Αμβρόσιος, χτύπησε αδέσποτο σκύλο με ποιμαντορική ράβδο, μπροστά σε κοινό και κάμερες.
Δεν πρόκειται για «παρεξήγηση».
Δεν πρόκειται για «στιγμιαία αντίδραση».
Πρόκειται για πράξη βίας.
Και όταν η βία προέρχεται από πρόσωπα με δημόσιο λόγο και επιρροή, τότε μετατρέπεται σε κοινωνικό μήνυμα:
Οτι ο ισχυρός, μπορεί να χτυπά τον ανυπεράσπιστο.
Αυτό το μήνυμα το απορρίπτουμε.
Η κακοποίηση ζώων, δεν είναι περιθωριακή πράξη.
Είναι δείκτης κοινωνικής σήψης.
Και η ανοχή σε αυτήν, είναι συνενοχή.
Η σιωπή θεσμών, φορέων και εκπροσώπων, είναι εξίσου προβληματική με την ίδια την πράξη.
Όταν δεν υπάρχει ξεκάθαρη καταδίκη, ανοίγει ο δρόμος για επανάληψη.
Απαιτούμε:
Άμεση και ξεκάθαρη δημόσια καταδίκη.
Διερεύνηση του περιστατικού, σύμφωνα με τη νομοθεσία περί κακοποίησης ζώων.
Τερματισμό κάθε προσπάθειας υποβάθμισης, ή «κανονικοποίησης» της βίας.
Δεν πρόκειται για «ένα σκυλί».
Πρόκειται για το όριο που βάζει μια κοινωνία απέναντι στη βία.
Και αυτό το όριο έχει ήδη παραβιαστεί.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
Απαράδεκτη συμπεριφορά όχι μόνο για τον καθένα,πόσο μάλλον για έναν άνθρωπο του Θεού ! Η έναρξη της Καινής Διαθήκης με την ενσάρκωση του Ιησού Χριστού συνοδεύεται από μια ιερή εικόνα με ζώα. Οι γκαμήλες των μάγων, τα πρόβατα των ποιμένων, το βόδι και ο ημίονος, σε πλήρη αρμονία και γαλήνη μπροστά στην παναγιότητα του θείου βρέφους, ζεσταίνουν με τα χνώτα τους τον νεογέννητο βασιλέα πάντων των ορατών και αοράτων. Επίσης η φανέρωση του Αγίου Πνεύματος, του ενός εκ των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδας, σε δύο περιπτώσεις (κατά τη βάπτιση του Ιησού Χριστού και κατά τη Μεταμόρφωση του Σωτήρος) με τη μορφή ενός πτηνού, του περιστεριού, δείχνει ότι δεν μπορεί να θεωρείται προσβλητική μια τέτοια προσομοίωση. Φανερώνει επίσης ότι ο Δημιουργός Θεός περιβάλλει με ασύλληπτη αγάπη και καταδεκτικότητα ακόμα και τα άλογα πτηνά, κάθε κτίσμα του. Και όταν ο Θεός καταδέχεται και αγαπά με αυτό τον τρόπο τα ζώα, πόση καταδεκτικότητα και αγάπη θα πρέπει να δείχνει ο άνθρωπος;