Ο Απρίλης μπαίνει φέτος με ένα βάρος που δύσκολα περιγράφεται με λέξεις.
Δεν είναι απλώς μια αλλαγή μήνα
Είναι μια μετάβαση, που μοιάζει να κουβαλά πάνω της απώλειες, σιωπές και μια διάχυτη αίσθηση, ότι κάτι βαθύτερο έχει τραυματιστεί.
Οχι μόνο στον κόσμο γύρω μας, αλλά και μέσα μας.
Μετράμε απώλειες σε όλα τα επίπεδα.
Ζώα που χάνονται μέσα από κακοποιήσεις, εγκατάλειψη, αδιαφορία.
Ζωές που σβήνουν χωρίς φωνή, χωρίς δικαιοσύνη.
Και ταυτόχρονα, αποχαιρετούμε ανθρώπους που σημάδεψαν εποχές, συναισθήματα και συλλογικές μνήμες, όπως η Μαρινέλλα.
Μια φωνή που δεν ήταν απλώς μουσική, αλλά κομμάτι της ίδιας της ελληνικής ψυχής.
Αυτό το διπλό πένθος — για τα ανυπεράσπιστα και για τα εμβληματικά — δημιουργεί ένα κλίμα ασφυκτικό.
Και το ερώτημα έρχεται αβίαστα:
Τι μπορούμε να ελπίζουμε μέσα σε όλα αυτά;
Και ακόμη πιο σημαντικό:
Πώς στεκόμαστε απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, χωρίς να καταρρεύσουμε;
Η πρώτη αλήθεια που πρέπει να ειπωθεί, όσο σκληρή κι αν είναι, είναι ότι δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το σκοτάδι.
Η άρνηση δεν είναι λύση.
Το να κλείνουμε τα μάτια μπροστά στην κακοποίηση ζώων, στη βία, στη φθορά αξιών, δεν μας προστατεύει.
Μας καθιστά μέρος του προβλήματος.
Η επίγνωση είναι επώδυνη, αλλά είναι και η αρχή κάθε ουσιαστικής αλλαγής.
Τα ζώα, αυτά τα σιωπηλά πλάσματα που συνυπάρχουν μαζί μας, αποτελούν ίσως τον πιο καθαρό καθρέφτη της κοινωνίας μας.
Ο τρόπος που τα αντιμετωπίζουμε, δεν είναι απλώς ένα “παράπλευρο” ηθικό ζήτημα.
Είναι δείκτης πολιτισμού.
Όταν μια κοινωνία ανέχεται, ή συγκαλύπτει την κακοποίηση τους, στην ουσία αποδέχεται τη βία ως κανονικότητα.
Και αυτή η κανονικότητα, αργά ή γρήγορα, επιστρέφει και στους ανθρώπους.
Από την άλλη πλευρά, η απώλεια μορφών όπως η Μαρινέλλα, μας υπενθυμίζει κάτι εξίσου σημαντικό:
Οτι η ομορφιά, η τέχνη και η ψυχή, δεν χάνονται πραγματικά.
Μετασχηματίζονται.
Η φωνή της, οι στιγμές που χάρισε, οι μνήμες που δημιούργησε — όλα αυτά συνεχίζουν να υπάρχουν μέσα στους ανθρώπους που συγκινήθηκαν, που ένιωσαν, που αγάπησαν μέσα από εκείνη.
Και αυτό είναι μια μορφή Αθανασίας.
Μέσα λοιπόν σε αυτό το σκοτεινό τοπίο, η Ελπίδα δεν είναι κάτι αφηρημένο, ή παθητικό.
Δεν είναι μια ευχή.
Είναι πράξη.
Είναι επιλογή.
Ελπίδα είναι να αρνηθείς να συνηθίσεις τη βία.
Ελπίδα είναι να μιλάς, όταν οι άλλοι σιωπούν.
Ελπίδα είναι να προστατεύεις, έστω και ένα ζώο, έναν οργανισμό, μια ζωή.
Ελπίδα είναι να απαιτείς ευθύνη, από θεσμούς και ανθρώπους.
Δεν χρειάζεται να αλλάξουμε τον κόσμο μέσα σε μια μέρα.
Αυτό που χρειάζεται, είναι να σπάσουμε τη λογική της αδράνειας.
Γιατί η μεγαλύτερη ήττα, δεν είναι η απώλεια.
Είναι η αποδοχή της ως κάτι φυσιολογικό.
Η αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης, απαιτεί τρία βασικά στοιχεία:
Συνείδηση, Συλλογικότητα και Επιμονή.
Συνείδηση, γιατί χωρίς κατανόηση του προβλήματος, δεν υπάρχει λύση.
Χρειάζεται να ενημερωνόμαστε, να βλέπουμε, να μην αποστρέφουμε το βλέμμα.
Να καταλαβαίνουμε ότι κάθε περιστατικό κακοποίησης δεν είναι “ένα μεμονωμένο γεγονός”, αλλά μέρος ενός ευρύτερου συστήματος ανοχής και αδιαφορίας.
Συλλογικότητα, γιατί κανείς δεν μπορεί να αλλάξει τα πράγματα μόνος του.
Κινήματα, ομάδες, ενεργοί πολίτες.
Εκεί βρίσκεται η δύναμη.
Όταν οι φωνές ενώνονται, γίνονται πίεση.
Και η πίεση φέρνει αλλαγή.
Επιμονή, γιατί τίποτα δεν αλλάζει από τη μία μέρα στην άλλη.
Θα υπάρξουν απογοητεύσεις, ήττες, στιγμές, που θα φαίνεται πως τίποτα δεν έχει νόημα.
Εκεί είναι που δοκιμάζεται η πραγματική στάση ζωής.
Το αν θα συνεχίσουμε, ή αν θα παραιτηθούμε.
Ίσως τελικά το πιο σημαντικό που μπορούμε να κρατήσουμε, είναι αυτό:
Η ευαισθησία δεν είναι αδυναμία.
Σε έναν κόσμο που σκληραίνει, το να συνεχίζεις να νιώθεις, να νοιάζεσαι, να πονάς για τον άλλον — άνθρωπο, ή ζώο — είναι πράξη Αντίστασης.
Και αν κάτι μας διδάσκουν οι μεγάλες απώλειες, είτε πρόκειται για ανυπεράσπιστα πλάσματα, είτε για εμβληματικές προσωπικότητες, είναι ότι ο χρόνος δεν είναι δεδομένος.
Αυτό που κάνουμε σήμερα, ο τρόπος που επιλέγουμε να υπάρχουμε, έχει σημασία.
Δεν μπορούμε να αλλάξουμε το παρελθόν, αλλά μπορούμε να καθορίσουμε το αποτύπωμα που θα αφήσουμε.
Ο Απρίλης, όσο βαρύς κι αν μοιάζει, δεν παύει να είναι και μήνας Άνοιξης.
Και η Άνοιξη δεν έρχεται επειδή όλα είναι καλά.
Έρχεται ακριβώς επειδή η ζωή επιμένει, ακόμα και μετά τον χειμώνα.
Ίσως λοιπόν η ελπίδα να μην βρίσκεται στο να περιμένουμε να αλλάξει ο κόσμος.
Ίσως βρίσκεται στο να αποφασίσουμε ότι, παρά το σκοτάδι, εμείς θα είμαστε από εκείνους που δεν θα το αναπαράγουν.
Να είμαστε από εκείνους που θα προστατεύουν.
Που θα θυμούνται.
Που θα διεκδικούν.
Που θα συνεχίζουν.
Γιατί τελικά, αυτό που μένει δεν είναι μόνο οι απώλειες.
Είναι και το τι κάναμε απέναντι σε αυτές.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
