Εξαφανίσεις αδέσποτων ζώων και εκκωφαντική σιωπή των δήμων. Απαιτούμε άμεσα απαντήσεις

Όταν οι δήμοι σιωπούν για τις τύχες των αδέσποτων, κάτι έχουν να κρύψουν

Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα.

Είναι στάση.

Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι συνενοχή.

Σε κάθε γειτονιά όπου ξαφνικά «εξαφανίζονται» αδέσποτα ζώα, σε κάθε δρόμο όπου μέχρι χθες υπήρχαν γνωστά πρόσωπα – σκύλοι και γάτες που οι κάτοικοι φρόντιζαν, τάιζαν, προστάτευαν – και σήμερα δεν υπάρχει τίποτα, γεννιέται ένα ερώτημα.

Ένα ερώτημα απλό, σαφές, αδιαπραγμάτευτο:

Πού πήγαν τα ζώα;

Και όμως, αυτό το ερώτημα μένει αναπάντητο.

Οι δήμοι, που έχουν όχι μόνο την αρμοδιότητα, αλλά και την υποχρέωση για τη διαχείριση των αδέσποτων, επιλέγουν τη σιωπή.

Όχι άγνοια.

Όχι αδυναμία.

Επιλογή.

Μια επιλογή που προσβάλλει ευθέως τους πολίτες και ταυτόχρονα εγείρει σοβαρότατες υποψίες.

Γιατί όταν τίθενται επανειλημμένα συγκεκριμένα ερωτήματα — όχι φήμες, όχι εικασίες, αλλά καταγεγραμμένα περιστατικά — και η απάντηση είναι μηδενική, τότε η σιωπή μετατρέπεται σε ένδειξη ενοχής.

Δεν μπορεί να εξαφανίζονται ζώα χωρίς ίχνος.

Δεν μπορεί να «αδειάζουν» περιοχές από αδέσποτα και να μην υπάρχει καμία επίσημη ενημέρωση.

Δεν μπορεί να λειτουργεί ένας ολόκληρος μηχανισμός στο σκοτάδι, χωρίς λογοδοσία.

Αν όλα γίνονται νόμιμα, τότε γιατί δεν υπάρχει διαφάνεια;

Αν πρόκειται για περισυλλογές, γιατί δεν υπάρχουν ανακοινώσεις;

Αν τα ζώα μεταφέρονται, πού πηγαίνουν;

Αν υιοθετούνται, γιατί δεν υπάρχουν στοιχεία;

Αν — το χειρότερο σενάριο — γίνονται ευθανασίες, με ποια κριτήρια, από ποιους και με ποια τεκμηρίωση;

Η ευθανασία, ακόμη και όταν προβλέπεται από τον νόμο, είναι μια εξαιρετικά σοβαρή πράξη.

Δεν είναι εργαλείο «διαχείρισης».

Δεν είναι λύση ευκολίας.

Δεν είναι τρόπος «καθαρισμού» των δρόμων.

Και σίγουρα δεν είναι διαδικασία, που μπορεί να γίνεται πίσω από κλειστές πόρτες.

Η απουσία ενημέρωσης, δεν είναι απλώς διοικητική ανεπάρκεια.

Είναι θεσμική εκτροπή.

Δείχνει έναν μηχανισμό, που δεν αισθάνεται την ανάγκη να λογοδοτήσει.

Που δεν θεωρεί τους πολίτες συνομιλητές, αλλά ενοχλητικούς παρατηρητές.

Που αντιμετωπίζει τις ζωές των ζώων, ως αόρατες, αναλώσιμες, αδιάφορες.

Και αυτό είναι βαθιά ανησυχητικό.

Γιατί η στάση απέναντι στα πιο ανυπεράσπιστα όντα μιας κοινωνίας, αντικατοπτρίζει το επίπεδο πολιτισμού της.

Όταν μια διοίκηση αδιαφορεί για τα ζώα, δεν θα σεβαστεί ούτε τους ανθρώπους.

Όταν αποφεύγει να απαντήσει για ζωές που χάθηκαν, δεν θα διστάσει να αποκρύψει και άλλα.

Η σιωπή δεν είναι τυχαία.

Είναι στρατηγική.

Είναι η προσπάθεια να κουραστεί η κοινωνία, να σταματήσει να ρωτά, να αποδεχτεί το «τίποτα» ως απάντηση.

Να συνηθίσει την απουσία.

Αλλά οι πολίτες δεν είναι ούτε αφελείς, ούτε αδιάφοροι.

Βλέπουν.

Καταγράφουν.

Συγκρίνουν.

Και το πιο σημαντικό:

Θυμούνται.

Θυμούνται τα ζώα που χάθηκαν.

Θυμούνται τις ερωτήσεις που έμειναν αναπάντητες.

Θυμούνται την αλαζονεία της εξουσίας, που επέλεξε να μην απαντήσει.

Και όσο η σιωπή συνεχίζεται, τόσο ενισχύεται η πεποίθηση ότι κάτι δεν πάει καλά.

Ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά, αλλά για επαναλαμβανόμενο μοτίβο.

Ότι δεν πρόκειται για «παρεξηγήσεις», αλλά για πρακτικές που δεν αντέχουν στο φως της δημοσιότητας.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το κρίσιμο σημείο:

Η διαφάνεια δεν είναι επιλογή.

Είναι υποχρέωση.

Οι δήμοι δεν είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις.

Δεν λειτουργούν χωρίς έλεγχο.

Δεν αποφασίζουν αυθαίρετα για ζητήματα που αφορούν τη δημόσια ηθική, τη νομιμότητα και τη ζωή.

Οφείλουν να απαντούν.

Οφείλουν να ενημερώνουν.

Οφείλουν να λογοδοτούν.

Και όταν δεν το κάνουν, δεν εκτίθενται μόνο διοικητικά.

Εκτίθενται ηθικά.

Γιατί η σιωπή τους δεν καλύπτει απλώς τα γεγονότα.

Αποκαλύπτει τη νοοτροπία.

Μια νοοτροπία που θεωρεί ότι τα ζώα δεν έχουν αξία.

Μια νοοτροπία που θεωρεί ότι οι πολίτες δεν έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν.

Μια νοοτροπία που φοβάται την αλήθεια.

Αλλά η αλήθεια δεν εξαφανίζεται μαζί με τα ζώα.

Αντίθετα, επιστρέφει πιο δυνατή.

Μέσα από καταγγελίες.

Μέσα από μαρτυρίες.

Μέσα από την πίεση της κοινωνίας.

Και όσο αυτή η πίεση αυξάνεται, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να διατηρηθεί το πέπλο της σιωπής.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν θα δοθούν απαντήσεις.

Το ερώτημα είναι πότε.

Και κυρίως, υπό ποια πίεση.

Γιατί οι πολίτες έχουν ήδη δείξει ότι δεν πρόκειται να σταματήσουν.

Δεν πρόκειται να αποδεχτούν το «δεν ξέρουμε».

Δεν πρόκειται να αρκεστούν σε αοριστίες.

Δεν πρόκειται να ξεχάσουν.

Και κάθε μέρα που περνά χωρίς απαντήσεις, η ευθύνη βαραίνει ακόμη περισσότερο εκείνους που επιλέγουν να σιωπούν.

Η σιωπή τους δεν τους προστατεύει.

Τους εκθέτει.

Και όσο συνεχίζεται, τόσο ενισχύει το πιο επικίνδυνο συμπέρασμα:

Ότι κάτι έχουν να κρύψουν.

Η κοινωνία δεν ζητά πολλά.

Ζητά το αυτονόητο.

Αλήθεια.

Διαφάνεια.

Σεβασμό.

Σεβασμό προς τους πολίτες.

Σεβασμό προς τον νόμο.

Σεβασμό προς τη ζωή.

Κάθε ζωή.

Και μέχρι να δοθούν αυτές οι απαντήσεις, η σιωπή θα συνεχίσει να φωνάζει.

Πιο δυνατά από κάθε λέξη.

Πιο καθαρά από κάθε ανακοίνωση.

Και σίγουρα, πιο καταδικαστικά από οτιδήποτε θα μπορούσαν να πουν.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Θέμα: Εξαφανίσεις αδέσποτων ζώων και εκκωφαντική σιωπή των δήμων — Απαιτούμε άμεσα απαντήσεις

Το τελευταίο διάστημα καταγράφεται ένα ανησυχητικό και επαναλαμβανόμενο φαινόμενο σε πολλές περιοχές της χώρας:

Αδέσποτα ζώα εξαφανίζονται μαζικά, χωρίς καμία επίσημη ενημέρωση, χωρίς καμία εξήγηση, χωρίς καμία ανάληψη ευθύνης.

Πολίτες, εθελοντές και φιλοζωικές ομάδες, θέτουν ξεκάθαρα και συγκεκριμένα ερωτήματα προς τις αρμόδιες δημοτικές αρχές:

Πού βρίσκονται τα ζώα;

Έγιναν περισυλλογές;

Μεταφέρθηκαν;

Υιοθετήθηκαν;

Υποβλήθηκαν σε ευθανασία;

Και αν ναι, με ποια κριτήρια και με ποια τεκμηρίωση;

Αντί απαντήσεων, συναντούν σιωπή.

Ούτε επίσημες ανακοινώσεις.

Ούτε διαφάνεια.

Ούτε στοιχειώδης λογοδοσία.

Η στάση αυτή δεν αποτελεί απλώς διοικητική αμέλεια.

Συνιστά ευθεία προσβολή προς τους πολίτες και εγείρει σοβαρότατα ερωτήματα για τη νομιμότητα των ενεργειών, που λαμβάνουν χώρα στο παρασκήνιο.

Η διαχείριση των αδέσποτων ζώων δεν είναι προαιρετική αρμοδιότητα των δήμων.

Είναι θεσμική υποχρέωση, που διέπεται από συγκεκριμένο νομικό πλαίσιο, το οποίο επιβάλλει:

Την καταγραφή και παρακολούθηση των ζώων.

Τη διαφάνεια στις διαδικασίες περισυλλογής και φιλοξενίας.

Τη σαφή αιτιολόγηση κάθε πράξης ευθανασίας, μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις και με αυστηρά κριτήρια.

Οποιαδήποτε απόκλιση από τα παραπάνω δεν είναι απλώς ανησυχητική.

Είναι ενδεχομένως παράνομη.

Η σιωπή των δήμων δεν καθησυχάζει.

Αντιθέτως, ενισχύει την καχυποψία, ότι επιχειρείται συγκάλυψη πρακτικών, που δεν αντέχουν στον δημόσιο έλεγχο.

Οι πολίτες δεν είναι αμέτοχοι.

Δεν είναι αδιάφοροι.

Και δεν πρόκειται να αποδεχτούν την απουσία απαντήσεων ως κανονικότητα.

Απαιτούμε:

Άμεση και πλήρη ενημέρωση για την τύχη των εξαφανισμένων αδέσποτων ζώων.

Δημοσιοποίηση στοιχείων για περισυλλογές, μεταφορές, υιοθεσίες και ευθανασίες.

Πρόσβαση των πολιτών και των ανεξάρτητων σωματείων και φιλοζωικών οργανώσεων, στα σχετικά δεδομένα.

Διασφάλιση ότι τηρείται το νομικό πλαίσιο και οι αρχές προστασίας των ζώων.

Κάθε καθυστέρηση, κάθε αποφυγή απάντησης, κάθε προσπάθεια υποβάθμισης του ζητήματος βαραίνει αποκλειστικά τους υπεύθυνους.

Η κοινωνία παρακολουθεί.

Και δεν πρόκειται να σιωπήσει.

Γιατί τα ζώα δεν είναι «αόρατα».

Δεν είναι «διαχειρίσιμα αντικείμενα».

Είναι ζωντανά όντα που αξίζουν προστασία, σεβασμό και δικαιοσύνη.

Καλούμε κάθε αρμόδιο φορέα να αναλάβει τις ευθύνες του.

Καλούμε τους πολίτες να συνεχίσουν να διεκδικούν την αλήθεια.

Καλούμε τα μέσα ενημέρωσης να αναδείξουν το θέμα, που κάποιοι επιλέγουν να κρατούν στο σκοτάδι.

Η σιωπή δεν είναι λύση.

Είναι μέρος του προβλήματος.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ