ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
Σήμερα, στην επέτειο της 25η Μαρτίου, στεκόμαστε με σεβασμό απέναντι σε έναν αγώνα που χαράχτηκε με αίμα, θυσίες και την ακατάβλητη ανάγκη για ελευθερία.
Αλλά δεν μπορώ να μη θέσω ένα ερώτημα που βαραίνει τη συνείδησή μας:
Τι σημαίνει ελευθερία, όταν δεν ανήκει σε όλους;
Την ίδια στιγμή που τιμούμε την απελευθέρωση ενός λαού από την καταπίεση, εκατομμύρια ζώα — σε κάθε γωνιά αυτού του πλανήτη — συνεχίζουν να ζουν και να πεθαίνουν μέσα σε έναν αδιάκοπο κύκλο βίας, εκμετάλλευσης και σιωπηλής εξόντωσης.
Και αυτή η βία δεν είναι αόρατη.
Είναι εδώ.
Δίπλα μας.
Στους δρόμους, όπου αδέσποτα ζώα πεθαίνουν από πείνα, αρρώστιες, δηλητήρια και αδιαφορία.
Σε αυλές και υπόγεια, όπου η κακοποίηση κρύβεται πίσω από κλειστές πόρτες.
Σε εκτροφές και σφαγεία, όπου η ζωή μετριέται ως «παραγωγή».
Σε εργαστήρια, όπου ο πόνος βαφτίζεται «επιστήμη».
Και πέρα από όλα αυτά
Στους πολέμους.
Ναι, και στους πολέμους.
Ζώα που δεν επέλεξαν ποτέ καμία σύγκρουση, γίνονται θύματα της πιο ακραίας ανθρώπινης βαρβαρότητας.
Καίγονται σε βομβαρδισμούς.
Πεθαίνουν από εγκατάλειψη.
Χάνονται μέσα σε ερείπια, πεινασμένα και τρομαγμένα.
Χρησιμοποιούνται, ακόμα και σήμερα, ως εργαλεία πολέμου.
Ποια ελευθερία γιορτάζουμε, όταν αυτά τα όντα δεν γνώρισαν ποτέ τι σημαίνει να είναι ελεύθερα;
ΩΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, απευθύνομαι σήμερα σε όλους εσάς — τους ανθρώπους που νιώθετε, που δεν έχετε συνηθίσει τον πόνο, που δεν έχετε αποδεχτεί τη βία ως «φυσιολογική».
Δεν σας ζητώ απλώς να συγκινηθείτε.
Σας ζητώ να σταθείτε.
Να πάρετε θέση.
Γιατί η μεγαλύτερη νίκη της βίας δεν είναι η πράξη της.
Είναι η ανοχή μας απέναντί της.
Δεν μπορούμε να μιλάμε για πολιτισμό, όταν επιτρέπουμε:
Τη μαζική εξόντωση αδέσποτων, με δηλητήρια, ή «ευθανασίες», που βαφτίζονται λύσεις.
Την ατιμωρησία όσων βασανίζουν ζώα.
Τη σιωπή απέναντι σε εγκλήματα που επαναλαμβάνονται καθημερινά.
Την πλήρη απουσία προστασίας για τα ζώα, σε συνθήκες πολέμου και καταστροφών.
Δεν μπορούμε να μιλάμε για δικαιοσύνη, όταν αυτή εφαρμόζεται επιλεκτικά.
Δεν μπορούμε να μιλάμε για ελευθερία, όταν την αρνούμαστε σε όσους δεν έχουν φωνή.
Τα ζώα δεν ζητούν εκδίκηση.
Δεν ζητούν εξουσία.
Δεν ζητούν τίποτα πέρα από το αυτονόητο:
Να ζήσουν.
Να μην βασανίζονται.
Να μην αντιμετωπίζονται ως αντικείμενα.
Να μην πεθαίνουν επειδή είναι «περιττά».
Ζητούν αυτό που κάποτε ζήτησαν και οι άνθρωποι:
Να αναγνωριστούν ως υπάρξεις με αξία.
Η δική μας ευθύνη — η ευθύνη των φιλόζωων — δεν είναι μόνο να αγαπάμε τα ζώα.
Είναι να τα υπερασπιζόμαστε.
Να γινόμαστε η φωνή τους, όταν δεν μπορούν να μιλήσουν.
Να καταγγέλλουμε, ακόμη κι όταν είναι δύσκολο.
Να απαιτούμε νόμους που εφαρμόζονται
Οχι νόμους που απλώς υπάρχουν.
Να μην συμβιβαζόμαστε με τη βία, ούτε να την κανονικοποιούμε.
Η 25η Μαρτίου δεν είναι μόνο μια ανάμνηση.
Είναι μια υπενθύμιση.
Ότι καμία ελευθερία δεν χαρίζεται.
Κατακτάται.
Και σήμερα, η δική μας μάχη, δεν είναι απέναντι σε έναν κατακτητή με όπλα.
Είναι απέναντι σε μια κοινωνία που έχει μάθει να μην βλέπει.
Να μην ακούει.
Να μην αντιδρά.
Αν θέλουμε πραγματικά να τιμήσουμε το νόημα αυτής της ημέρας, πρέπει να επεκτείνουμε την έννοια της ελευθερίας.
Να τη διεκδικήσουμε για όλους.
Για κάθε πλάσμα που νιώθει.
Για κάθε ζωή που υποφέρει σιωπηλά.
Για κάθε ζώο που γεννήθηκε χωρίς καμία προστασία.
Σας καλώ, όχι απλώς να θυμηθείτε — αλλά να δράσετε.
Γιατί η πραγματική επανάσταση της εποχής μας, δεν θα γραφτεί με όπλα.
Θα γραφτεί με συνείδηση.
Και η ιστορία θα κρίνει αν σταθήκαμε στο ύψος της.
Γιατί η Ελευθερία — αν δεν είναι για όλους — δεν είναι ελευθερία.
✍️
ΓΙΑ ΤΟ
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΌ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ
©️ΡΙΤΣΑ ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
