ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
Υπάρχουν εικόνες που δεν φτάνουν ποτέ στα πρωτοσέλιδα.
Εικόνες που δεν χωρούν σε δελτία ειδήσεων, γιατί είναι πολύ άβολες, πολύ σκληρές, πολύ αποκαλυπτικές.
Είναι οι εικόνες της μαζικής θανάτωσης ζώων, στο όνομα της «διαχείρισης ζωονόσων».
Πίσω από τεχνικούς όρους και διοικητικές αποφάσεις, κρύβεται μια πραγματικότητα που σπάνια λέγεται με το όνομά της:
Χιλιάδες ζώα θανατώνονται μαζικά, πολλές φορές χωρίς να έχουν καν νοσήσει.
Η πρακτική αυτή παρουσιάζεται ως αναγκαία, ως επιστημονικά επιβεβλημένη, ως ο μόνος τρόπος προστασίας της δημόσιας υγείας και της αγροτικής οικονομίας.
Αλλά είναι πράγματι έτσι;
Η απάντηση δεν είναι τόσο απλή — και σίγουρα δεν είναι τόσο μονόπλευρη όσο παρουσιάζεται.
Ναι, οι ζωονόσοι αποτελούν υπαρκτό και σοβαρό κίνδυνο.
Ναι, απαιτούν άμεση και αποτελεσματική αντιμετώπιση.
Όμως, η συστηματική προσφυγή στη μαζική θανάτωση ως κύρια λύση, δεν είναι απλώς ένα τεχνικό εργαλείο.
Είναι μια επιλογή, που αντανακλά το πώς αντιλαμβανόμαστε τη ζωή των ζώων, μέσα στο σύγχρονο παραγωγικό σύστημα.
Και αυτή η αντίληψη είναι προβληματική.
Στην καρδιά του ζητήματος, βρίσκεται ένα μοντέλο εντατικής εκτροφής, που μεγιστοποιεί την παραγωγή, συγκεντρώνει τεράστιους αριθμούς ζώων σε περιορισμένους χώρους και δημιουργεί ιδανικές συνθήκες για την ταχεία εξάπλωση ασθενειών.
Όταν το σύστημα αυτό δοκιμάζεται, η αντίδραση δεν είναι η αναθεώρησή του, αλλά η καταστροφή των συνεπειών του.
Με άλλα λόγια:
Αντί να αλλάξουμε το πρόβλημα, εξοντώνουμε τα θύματά του.
Η μαζική θανάτωση παρουσιάζεται ως «πρόληψη».
Στην πράξη, όμως, πρόκειται συχνά για προληπτική εξόντωση —
Για την εξάλειψη κάθε πιθανού κινδύνου, μέσω της εξάλειψης της ίδιας της ζωής.
Είναι μια λογική, που μπορεί να είναι διαχειριστικά αποτελεσματική, αλλά είναι βαθιά προβληματική σε επίπεδο ηθικής και βιωσιμότητας.
Διότι θέτει ένα θεμελιώδες ερώτημα:
Μπορεί μια κοινωνία να αποδέχεται τη μαζική θανάτωση υγιών ζώων ως «κανονικότητα»;
Η απάντηση, ολοένα και περισσότερο, είναι όχι.
Η επιστήμη δεν είναι μονοδιάστατη.
Τα τελευταία χρόνια, ενισχύονται διεθνώς προσεγγίσεις που δίνουν έμφαση στην πρόληψη:
Εμβολιασμοί, αυστηρά μέτρα βιοασφάλειας, έγκαιρη ανίχνευση και ιχνηλάτηση.
Αυτές οι στρατηγικές δεν είναι ουτοπικές.
Είναι εφαρμόσιμες, υπό προϋποθέσεις, και ήδη αξιοποιούνται σε διαφορετικά πλαίσια.
Γιατί, λοιπόν, δεν αποτελούν τον βασικό άξονα πολιτικής;
Η απάντηση αγγίζει ένα πιο δύσκολο πεδίο:
Το κόστος, την ταχύτητα και τη δομή της ίδιας της αγοράς.
Η μαζική θανάτωση είναι συχνά η πιο άμεση λύση.
Είναι γρήγορη, ξεκάθαρη και —σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο— οικονομικά «αποτελεσματική».
Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και η σωστή.
Η κοινωνία δεν είναι πλέον αδιάφορη.
Οι πολίτες ενημερώνονται, βλέπουν, συγκρίνουν και αμφισβητούν.
Δεν αποδέχονται εύκολα πρακτικές, που βασίζονται στη μαζική καταστροφή ζωής, χωρίς πλήρη διαφάνεια και λογοδοσία.
Και εδώ ανακύπτει ένα κρίσιμο ζήτημα:
Η έλλειψη ενημέρωσης.
Πόσοι πολίτες γνωρίζουν πραγματικά, πώς λαμβάνονται αυτές οι αποφάσεις;
Πόσοι έχουν πρόσβαση στα επιστημονικά δεδομένα που τις στηρίζουν;
Πόσοι γνωρίζουν ποιες εναλλακτικές εξετάστηκαν — και γιατί απορρίφθηκαν;
Η διαφάνεια δεν είναι πολυτέλεια.
Είναι προϋπόθεση εμπιστοσύνης.
Και η εμπιστοσύνη, όταν χαθεί, δεν ανακτάται εύκολα.
Το ζήτημα των μαζικών θανατώσεων, δεν αφορά μόνο τα ζώα.
Αφορά το μοντέλο ανάπτυξης που επιλέγουμε, την ποιότητα των αποφάσεων που λαμβάνονται και, τελικά, το επίπεδο της κοινωνίας που θέλουμε να είμαστε.
Μια κοινωνία που επενδύει στην πρόληψη, στη γνώση και στον σεβασμό της ζωής;
Ή μια κοινωνία που επιλέγει τη γρήγορη λύση, ακόμη κι αν αυτή συνεπάγεται μαζική εξόντωση;
Η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί μόνο από τις αρχές.
Πρέπει να δοθεί συλλογικά.
ΤΟ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ δεν αρνείται την ανάγκη προστασίας της δημόσιας υγείας.
Αντιθέτως, ζητά πολιτικές που να είναι πραγματικά αποτελεσματικές, επιστημονικά τεκμηριωμένες και ηθικά υπεύθυνες.
Ζητά:
• Ενίσχυση της πρόληψης και των εμβολιαστικών στρατηγικών
• Διαφάνεια στη λήψη αποφάσεων
• Δημόσιο διάλογο με συμμετοχή επιστημονικών και κοινωνικών φορέων
• Σταδιακή μετάβαση σε βιώσιμα μοντέλα εκτροφής
Η εποχή της σιωπηλής αποδοχής έχει τελειώσει.
Η κοινωνία δεν αγνοεί πλέον.
Η κοινωνία παρακολουθεί.
Και η κοινωνία απαιτεί.
Η διαχείριση των ζωονόσων δεν μπορεί να συνεχίσει να σημαίνει μαζική θανάτωση ως πρώτη επιλογή.
Υπάρχουν εναλλακτικές.
Υπάρχουν λύσεις.
Υπάρχει γνώση.
Το ερώτημα είναι αν υπάρχει και η βούληση.
ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΚΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΜΠΛΕΚΟΜΕΝΟΥΣ
Η μαζική θανάτωση ζώων δεν είναι λύση – Είναι αποτυχία
ΤΟ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ απευθύνει δημόσια έκκληση – και ταυτόχρονα αυστηρή προειδοποίηση – προς όλους τους εμπλεκόμενους φορείς:
Το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, τις κτηνιατρικές αρχές, τους παραγωγικούς φορείς, τους εκπροσώπους της βιομηχανίας και κάθε υπεύθυνο λήψης αποφάσεων.
Η συνεχιζόμενη πρακτική της μαζικής θανάτωσης παραγωγικών ζώων, με αφορμή ζωονόσους, δεν μπορεί πλέον να παρουσιάζεται ως «αναγκαίο κακό».
Είναι μια επιλογή.
Και όπως κάθε επιλογή, φέρει ευθύνη.
Σήμερα, σε ολόκληρο τον κόσμο, αλλά και στη χώρα μας, χιλιάδες ζώα οδηγούνται σε θάνατο, όχι επειδή έχουν αποδεδειγμένα νοσήσει, αλλά επειδή βρίσκονται σε γεωγραφική εγγύτητα με εστίες μόλυνσης.
Η πρακτική αυτή, που βαφτίζεται «πρόληψη», καταλήγει σε μαζική εξόντωση, χωρίς να αντιμετωπίζει ουσιαστικά τις αιτίες που δημιουργούν τις ίδιες τις κρίσεις.
Και η αιτία είναι γνωστή:
Ενα σύστημα εντατικής εκτροφής, που αντιμετωπίζει τα ζώα ως αριθμούς, ως αποθέματα, ως οικονομικές μονάδες.
Σε αυτό το σύστημα, η απώλεια ζωής μετατρέπεται σε “κόστος”, και η μαζική θανάτωση σε «διαχείριση».
Απευθυνόμαστε ξεκάθαρα:
Προς το Υπουργείο:
Δεν μπορείτε να συνεχίζετε να εφαρμόζετε πολιτικές που βασίζονται στην εξόντωση, αντί στην πρόληψη.
Η επίκληση της δημόσιας υγείας δεν αρκεί, όταν δεν συνοδεύεται από διαφάνεια, επιστημονική τεκμηρίωση και εξάντληση όλων των εναλλακτικών.
Προς τις κτηνιατρικές αρχές:
Ο ρόλος σας δεν είναι μόνο εκτελεστικός.
Είναι επιστημονικός και ηθικός.
Η κοινωνία περιμένει από εσάς να υπερασπιστείτε πρακτικές, που μειώνουν τον πόνο και προστατεύουν τη ζωή, όχι να νομιμοποιείτε την ευκολία.
Προς τους παραγωγούς και τη βιομηχανία:
Το σημερινό μοντέλο δεν είναι βιώσιμο.
Οι ίδιες οι δομές του δημιουργούν τις συνθήκες για κρίσεις, οι οποίες στη συνέχεια «λύνονται» με καταστροφικό τρόπο.
Η αλλαγή δεν είναι απειλή.
Είναι αναγκαιότητα.
Προς την κοινωνία και τους πολίτες:
Η σιωπή δεν είναι ουδέτερη στάση.
Είναι αποδοχή.
Η πίεση από την κοινωνία, είναι ο μόνος παράγοντας που μπορεί να επιφέρει πραγματική αλλαγή.
ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ μας θέτει ξεκάθαρες προτεραιότητες:
• Επένδυση στην πρόληψη και στους εμβολιασμούς
• Ενίσχυση των μέτρων βιοασφάλειας
• Διαφάνεια σε κάθε απόφαση που αφορά τη ζωή ζώων
• Σταδιακή μετάβαση σε πιο βιώσιμα και λιγότερο εντατικά μοντέλα εκτροφής
Δεν πρόκειται για μια «φιλοζωική υπερβολή».
Πρόκειται για ζήτημα επιστήμης, ηθικής και κοινωνικής ευθύνης.
Η εποχή που οι αποφάσεις λαμβάνονταν πίσω από κλειστές πόρτες έχει περάσει.
Οι πολίτες ενημερώνονται, αντιδρούν και διεκδικούν.
Και αυτό θα ενταθεί.
Η μαζική θανάτωση ζώων, δεν μπορεί να συνεχίσει να αποτελεί κανονικότητα.
Δεν μπορεί να είναι η πρώτη και βασική λύση.
Δεν μπορεί να γίνεται χωρίς δημόσιο έλεγχο και λογοδοσία.
Απευθύνουμε σαφές μήνυμα:
Η κοινωνία δεν θα παραμείνει θεατής.
Κάθε απόφαση που αφορά τη ζωή, θα κρίνεται.
Κάθε επιλογή, θα αξιολογείται.
Και κάθε ευθύνη, θα αποδίδεται.
Η αλλαγή δεν είναι επιλογή.
Είναι αναπόφευκτη.
https://www.facebook.com/photo/?fbid=1426658526138508&set=pb.100063831219584.-2207520000
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
