Ένα έγκλημα που συνεχίζεται μπροστά στα μάτια μας
Στους δρόμους πολλών ελληνικών πόλεων και χωριών εκτυλίσσεται εδώ και χρόνια μια τραγωδία, που συχνά περνά σχεδόν απαρατήρητη.
Σκύλοι και γάτες βρίσκονται νεκροί σε πεζοδρόμια, χωράφια και πάρκα.
Ζώα που μέχρι χθες περπατούσαν δίπλα στους ανθρώπους, καταρρέουν μέσα σε λίγα λεπτά, θύματα δηλητηριασμένων δολωμάτων.
Οι γνωστές «φόλες» αποτελούν μία από τις πιο βάναυσες μορφές κακοποίησης ζώων.
Πρόκειται για τροφή, μέσα στην οποία έχει τοποθετηθεί δηλητήριο.
Το ζώο που θα την καταναλώσει, πεθαίνει συχνά μέσα σε έντονους σπασμούς, ασφυξία και βασανιστικό πόνο.
Για όσους έχουν βρεθεί μπροστά σε ένα τέτοιο περιστατικό, η εικόνα είναι σοκαριστική:
Ενα ζώο να παλεύει για τη ζωή του, χωρίς να μπορεί να σωθεί.
Το φαινόμενο αυτό δεν είναι σπάνιο, ούτε περιορίζεται σε μία περιοχή.
Αντίθετα, εμφανίζεται σε ολόκληρη τη χώρα και επαναλαμβάνεται εδώ και δεκαετίες.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, μέσα σε λίγες ώρες βρίσκονται δηλητηριασμένα πολλά ζώα, στην ίδια γειτονιά.
Σε άλλες περιπτώσεις, εξαφανίζονται ολόκληρες ομάδες αδέσποτων από μια περιοχή.
Η εικόνα αυτή δημιουργεί εύλογα το ερώτημα:
Πώς είναι δυνατόν να συνεχίζεται ένα τόσο σοβαρό έγκλημα, χωρίς να προκαλεί την αντίδραση που θα περίμενε κανείς από μια σύγχρονη κοινωνία;
Τα θύματα της αδιαφορίας
Τα περισσότερα από τα ζώα που δηλητηριάζονται, δεν είναι επιθετικά, ή επικίνδυνα.
Πολλά είναι ζώα, που έχουν ζήσει για χρόνια στις ίδιες γειτονιές.
Κάτοικοι τα ταΐζουν, τα φροντίζουν και πολλές φορές τα έχουν στειρώσει και εμβολιάσει.
Παρά ταύτα, κάποιοι αποφασίζουν ότι αυτά τα ζώα δεν έχουν θέση στη γειτονιά.
Η φόλα γίνεται έτσι το μέσο μιας σιωπηλής εκκαθάρισης.
Το τραγικό είναι ότι τα ζώα αυτά δεν έχουν καμία δυνατότητα να προστατευτούν.
Δεν μπορούν να αναγνωρίσουν το δηλητήριο, ούτε να αποφύγουν τον κίνδυνο.
Η μοίρα τους εξαρτάται αποκλειστικά από τις πράξεις των ανθρώπων.
Ένα πρόβλημα με βαθύτερες ρίζες
Το φαινόμενο των δηλητηριάσεων, συνδέεται συχνά με το ευρύτερο πρόβλημα των αδέσποτων ζώων στην Ελλάδα.
Κάθε χρόνο εγκαταλείπονται χιλιάδες κατοικίδια.
Σκύλοι και γάτες, που κάποτε ζούσαν σε σπίτια, βρίσκονται ξαφνικά στους δρόμους.
Πολλά από αυτά τα ζώα αναπαράγονται, δημιουργώντας νέους πληθυσμούς αδέσποτων.
Όταν ο αριθμός των ζώων αυξάνεται σε μια περιοχή, ορισμένοι κάτοικοι αντιδρούν με εχθρότητα.
Αντί όμως να αναζητηθούν υπεύθυνες λύσεις, κάποιοι επιλέγουν την πιο βίαιη και παράνομη πρακτική:
Τη δηλητηρίαση.
Όταν όμως υπάρχει πογκρόμ μαζικών δηλητηριάσεων οι δράστες και οι ηθικοί αυτουργοί παραπέμπουν ξεκάθαρα στο ζωοκτονο παρακράτος, που έχει σαν στόχο την μείωση του πληθυσμού των αδέσποτων ζώων, με φθηνούς, απανθρωπους και ανηθικους τρόπους.
Η φόλα δεν αποτελεί λύση στο πρόβλημα.
Απλώς το μεταθέτει προσωρινά και δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο βίας.
Οι φόλες δεν σκοτώνουν μόνο ζώα
Ένα από τα πιο επικίνδυνα στοιχεία αυτής της πρακτικής, είναι ότι τα δηλητήρια τοποθετούνται σε δημόσιους χώρους.
Πάρκα, πεζοδρόμια και παιδικές χαρές μπορεί να μετατραπούν σε παγίδες θανάτου.
Ένα παιδί μπορεί να αγγίξει ένα δηλητηριασμένο δόλωμα.
Ένα κατοικίδιο μπορεί να πεθάνει μέσα σε λίγα λεπτά, κατά τη διάρκεια μιας βόλτας.
Οι φόλες αποτελούν επομένως και σοβαρό κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια.
Παράλληλα, το δηλητήριο μπορεί να περάσει στην τροφική αλυσίδα.
Πολλά άγρια ζώα δηλητηριάζονται, όταν καταναλώσουν δηλητηριασμένα πτώματα.
Έτσι, μια φόλα μπορεί να προκαλέσει πολλαπλούς θανάτους στη φύση.
Η κουλτούρα της ατιμωρησίας
Ένας από τους βασικούς λόγους που το φαινόμενο συνεχίζεται είναι η δυσκολία εντοπισμού των δραστών.
Οι φόλες τοποθετούνται συνήθως κρυφά και χωρίς μάρτυρες.
Οι δράστες σπάνια συλλαμβάνονται.
Η έλλειψη τιμωρίας, δημιουργεί ένα επικίνδυνο μήνυμα:
Οτι η δηλητηρίαση ζώων μπορεί να συμβεί χωρίς συνέπειες.
Η πραγματικότητα όμως είναι, ότι κάθε τέτοια πράξη αποτελεί σοβαρή μορφή κακοποίησης ζώων και καταδικάζεται από την κοινωνία και τη νομοθεσία.
Μια κοινωνία κρίνεται από το πώς φέρεται στους πιο αδύναμους
Η στάση μιας κοινωνίας απέναντι στα ζώα, αποκαλύπτει πολλά για τις αξίες της.
Τα ζώα δεν έχουν φωνή.
Δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.
Η προστασία τους εξαρτάται από την ευθύνη και την ευαισθησία των ανθρώπων.
Μια κοινωνία που επιτρέπει τη βία απέναντι σε ανυπεράσπιστα πλάσματα κινδυνεύει να χάσει ένα σημαντικό κομμάτι της ανθρωπιάς της.
Η αντιμετώπιση του προβλήματος των αδέσποτων απαιτεί υπευθυνότητα, συνεργασία και σεβασμό προς τη ζωή.
Η εγκατάλειψη ζώων πρέπει να σταματήσει.
Τα προγράμματα ευζωιας, πρέπει να ενισχυθούν.
ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΕΝ ΚΡΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ, ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΟ ΣΤΟΥΣ ΠΙΟ ΑΔΥΝΑΜΟΥΣ
Η βία απέναντι στα ζώα δεν είναι ένα «μικρό ζήτημα».
Είναι καθρέφτης της κοινωνίας.
Μια κοινωνία που συνηθίζει τον βασανισμό ανυπεράσπιστων πλασμάτων, χάνει σταδιακά την ανθρωπιά της.
Η προστασία των ζώων δεν είναι πολυτέλεια.
Είναι δείκτης πολιτισμού.
Η κοινωνία πρέπει να απορρίψει τη βία ως «λύση».
Γιατί κάθε ζωή έχει αξία.
Και γιατί ο πολιτισμός μιας κοινωνίας, φαίνεται από το πώς φέρεται στους πιο αδύναμους. 🐾
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
