Περιοχή Μόζα: Η «επανένταξη» ως άλλοθι – Η εγκατάλειψη ως πρακτική

Η περιοχή Μόζα στον Βόλο δεν αποτελεί απλώς ένα προβληματικό σημείο διαχείρισης αδέσποτων.

Αποτελεί σύμπτωμα μιας βαθιάς θεσμικής αποτυχίας, όπου η έννοια της «επανένταξης» έχει απογυμνωθεί από κάθε περιεχόμενο και χρησιμοποιείται ως προπέτασμα καπνού, για τη συστηματική εγκατάλειψη ζώων.

Οι εικόνες που έχουν καταγραφεί δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας:

Σκύλοι παρατημένοι χωρίς επαρκή τροφή και καθαρό νερό, χωρίς σκίαση, χωρίς προστασία από τις καιρικές συνθήκες, χωρίς εμφανή ιατρική παρακολούθηση.

Ζώα που υποτίθεται ότι «επανεντάχθηκαν» σε ένα περιβάλλον, το οποίο δεν πληροί ούτε τις ελάχιστες προϋποθέσεις επιβίωσης, πόσο μάλλον ευζωίας.

Αυτό που παρουσιάζεται ως φιλοζωική πολιτική, στην πράξη λειτουργεί ως μηχανισμός απόκρυψης του προβλήματος:

Τα ζώα απομακρύνονται από τον αστικό ιστό, για να πάψουν να είναι ορατά, και εγκαταλείπονται σε μια βιομηχανική/απομονωμένη περιοχή, χωρίς έλεγχο, χωρίς φροντίδα, χωρίς λογοδοσία.

Στο επίκεντρο των καταγγελιών βρίσκονται το Γραφείο Αδέσποτων του Δήμου Βόλου και ο ανάδοχος που έχει αναλάβει τη διαχείριση και φροντίδα των ζώων.

Οι ευθύνες δεν είναι αφηρημένες, ούτε συλλογικές.

Είναι συγκεκριμένες, διακριτές και βαριές.

Η επανένταξη, σύμφωνα με το ισχύον θεσμικό πλαίσιο, προϋποθέτει:

Ελεγχο καταλληλότητας του χώρου

Τεκμηριωμένη επιλογή σημείου

Συνεχή παρακολούθηση των ζώων

Εξασφάλιση τροφής, νερού και ασφάλειας

Και δυνατότητα άμεσης παρέμβασης σε περίπτωση κινδύνου.

Όταν τίποτα από τα παραπάνω δεν διασφαλίζεται, τότε δεν μιλάμε για αστοχία, αλλά για παράβαση καθήκοντος.

Και όταν αυτή η πρακτική επαναλαμβάνεται, τότε μιλάμε για συστημική κακοδιοίκηση, με θύματα ανυπεράσπιστα ζώα.

Τα κρίσιμα ερωτήματα που τίθενται δεν είναι ρητορικά:

Πού βρίσκονται οι εκθέσεις ελέγχου και οι αυτοψίες;

Ποιος πιστοποίησε ότι η Μόζα είναι κατάλληλος χώρος επανένταξης;

Ποια μέτρα λαμβάνονται για τη συνεχή σίτιση και παρακολούθηση;

Πόσα ζώα έχουν μεταφερθεί και πόσα από αυτά έχουν χαθεί, τραυματιστεί, ή πεθάνει;

Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη, αν αποδειχθεί ότι τα ζώα εγκαταλείφθηκαν συνειδητά;

Η διαχείριση των αδέσποτων δεν είναι «αγγαρεία», ούτε εργολαβία χαμηλού κόστους.

Είναι νομική υποχρέωση και δείκτης πολιτισμού.

Όταν οι αρμόδιοι αποτυγχάνουν, η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα.

Είναι συνενοχή.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μόζα Βόλου: Καταγγελίες για θεσμική εγκατάλειψη αδέσποτων με πρόσχημα την “επανένταξη”

Φιλοζωικοί φορείς και πολίτες προχωρούν σε δημόσια και τεκμηριωμένη καταγγελία, για την κατάσταση που επικρατεί στην περιοχή Μόζα, η οποία χρησιμοποιείται ως σημείο επανένταξης αδέσποτων ζώων.

Σύμφωνα με τις καταγγελίες, ζώα μεταφέρονται και αφήνονται στην περιοχή χωρίς ουσιαστική φροντίδα, χωρίς συστηματική σίτιση και χωρίς συνεχή έλεγχο της κατάστασής τους.

Οι εικόνες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, αποτυπώνουν συνθήκες που παραπέμπουν σε εγκατάλειψη και όχι σε υπεύθυνη διαχείριση.

Στο επίκεντρο της κριτικής βρίσκονται οι αρμόδιες δημοτικές υπηρεσίες και ο ανάδοχος διαχείρισης, οι οποίοι –κατά τους καταγγέλλοντες– δεν τηρούν τις συμβατικές και θεσμικές τους υποχρεώσεις, υποβαθμίζοντας την επανένταξη σε απλή μεταφορά του προβλήματος εκτός ορίων ορατότητας.

Οι καταγγέλλοντες ζητούν:

Αμεση και ανεξάρτητη αυτοψία στην περιοχή

Δημοσιοποίηση όλων των συμβάσεων, ελέγχων και αναφορών

Αμεση λήψη μέτρων για την προστασία των ζώων

Και απόδοση διοικητικών και ποινικών ευθυνών όπου προκύπτουν.

Η υπόθεση της Μόζας δεν είναι ζήτημα επικοινωνίας.

Είναι ζήτημα νομιμότητας, διαφάνειας και σεβασμού στη ζωή.

Όταν η επανένταξη μετατρέπεται σε εγκατάλειψη, τότε η κοινωνία έχει δικαίωμα – και υποχρέωση – να απαιτήσει απαντήσεις.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ