Η αληθεια που διαστρεβλωνουν οι ασχετοι των βοθροκαναλων κι οι ακομη πιο ασχετοι αμαθεις πολιτες.
Κοιτα την αληθεια καταματα!!!
Κοιτα ποιος ειναι ο ΦΟΝΙΑΣ της ψυχης του ζωου που αντισταθηκε και απαιτησε την παραδειγματικη τιμωρια ολων των ενοχων…
“Το ροτβάιλερ της Καλαμάτας δεν επιτέθηκε∙ αμύνθηκε — κι εμείς πρέπει να τολμήσουμε να δούμε την αλήθεια
Το περιστατικό με το ροτβάιλερ στην Καλαμάτα άνοιξε ξανά τη συζήτηση για τις «επικίνδυνες φυλές» και τα όρια της ανθρώπινης ευθύνης.
Ένα άρθρο γνώμης που επιχειρεί να δει πίσω από τους τίτλους των ειδήσεων και να αναζητήσει τις πραγματικές αιτίες μιας τραγωδίας.
Δεν υπάρχουν «κακά» σκυλιά∙ υπάρχουν πληγωμένα πλάσματα που έμαθαν τον κόσμο μέσα από τον φόβο.
Το ροτβάιλερ της Καλαμάτας δεν επιτέθηκε — προσπάθησε να αμυνθεί.
Κι αυτή είναι μια ιστορία που λέει πολλά περισσότερα για εμάς, παρά για εκείνο.
Το περιστατικό με το ροτβάιλερ στην Καλαμάτα δεν είναι απλώς μια ακόμη είδηση.
Είναι μια σκληρή υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε πράξη βίας ενός ζώου κρύβεται συχνά η ανθρώπινη αδιαφορία, η άγνοια και η κακομεταχείριση.
Ήρθε η ώρα να κοιτάξουμε την αλήθεια κατάματα.
Η τραγωδία δεν είναι αποτέλεσμα μιας «επικίνδυνης φυλής», αλλά μιας επικίνδυνης αλήθειας:
Της ανθρώπινης αδιαφορίας απέναντι στα ζώα που δηλώνουμε ότι αγαπάμε.
Η είδηση από την Καλαμάτα, όπου ένα ροτβάιλερ τραυμάτισε σοβαρά τον ιδιοκτήτη του, παρουσιάστηκε από τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης με τον συνήθη, εύκολο τρόπο: «Ροτβάιλερ επιτέθηκε στον άνθρωπό του».
Όμως πίσω από τον τίτλο κρύβεται μια πραγματικότητα πολύ πιο σύνθετη και, δυστυχώς, πολύ πιο ανθρώπινη.
Δεν ήταν ένα «ξέσπασμα επιθετικότητας»∙ ήταν μια πράξη άμυνας.
Στο βίντεο που κυκλοφόρησε, φαίνεται καθαρά ο άνθρωπος να χτυπά το ζώο με μια αλυσίδα λίγα δευτερόλεπτα πριν την επίθεση.
Εκείνη τη στιγμή, ο σκύλος δεν γίνεται «δολοφόνος».
Γίνεται ένα πλάσμα που αντιδρά στον φόβο, στον πόνο και στη βία που δέχεται.
Οι πραγματικοί ένοχοι
Το περιστατικό αυτό δεν αποδεικνύει ότι τα ροτβάιλερ είναι επικίνδυνα∙
Αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν επικίνδυνοι όταν αγνοούν τις ανάγκες ενός ζώου.
Το συγκεκριμένο σκυλί, όπως φαίνεται, ζούσε σε πλήρη απομόνωση, κλεισμένο σ’ έναν εγκαταλελειμμένο χώρο, χωρίς βόλτες, χωρίς κοινωνικοποίηση, χωρίς φροντίδα.
Ένα ζώο χωρίς επαφή με τον κόσμο, χωρίς ευκαιρίες για εκτόνωση ή αγάπη, δεν μεγαλώνει – φυτοζωεί μέσα στον φόβο.
Και ο φόβος, όταν συσσωρεύεται, κάποια στιγμή ξεσπά.
Ο μύθος των «επικίνδυνων φυλών»
Καμία φυλή δεν γεννιέται επικίνδυνη.
Η επιθετικότητα δεν είναι χαρακτηριστικό του DNA, αλλά προϊόν περιβάλλοντος, μεταχείρισης και εμπειριών.
Όταν ένα ζώο γνωρίζει μόνο τη βία, θα τη μάθει ως γλώσσα επικοινωνίας.
Κι όταν φοβάται για τη ζωή του, θα αμυνθεί με τον μόνο τρόπο που ξέρει.
Το να ρίχνουμε το φταίξιμο στη φυλή είναι απλώς μια εύκολη υπεκφυγή για να μη μιλήσουμε για τον πραγματικό υπαίτιο — τον άνθρωπο που κακομεταχειρίστηκε, απομόνωσε ή αγνόησε το ζώο του.
Ο σεβασμός δεν είναι μονόπλευρος
Η αναγνώριση της ευθύνης μας απέναντι στο ζώο δεν σημαίνει αδιαφορία για τον ανθρώπινο πόνο.
Μπορεί κανείς να θρηνεί για τον τραυματισμό ενός ανθρώπου και ταυτόχρονα να εξοργίζεται για την κακοποίηση ενός ζώου.
Αυτά τα συναισθήματα δεν αλληλοαναιρούνται – αποτελούν την ουσία της ανθρωπιάς.
Η συζήτηση που χρειαζόμαστε δεν είναι ποιος «φταίει περισσότερο», αλλά πώς θα αποτρέψουμε το επόμενο περιστατικό.
Και η απάντηση είναι μία: με σεβασμό, εκπαίδευση, υπευθυνότητα και επίγνωση του τι σημαίνει να έχεις ένα ζωντανό πλάσμα υπό τη φροντίδα σου.
Στο τέλος της ημέρας
Τα ζώα δεν εκδικούνται.
Δεν σχεδιάζουν, δεν μισούν, δεν αποζητούν εκδίκηση.
Αντιδρούν.
Κι όταν τα κλείνουμε μέσα στον φόβο, στην απομόνωση και στη σιωπή, η «έκρηξή» τους είναι απλώς η φωνή που δεν τους επιτρέψαμε να έχουν.
Πριν λοιπόν αποφασίσουμε να αποκτήσουμε ένα ζώο, ας το σκεφτούμε τρεις φορές.
Όχι αν θα μας φυλάει, αν θα μας αγαπά ή αν θα δείχνει ωραίο στο πάρκο, αλλά αν μπορούμε πραγματικά να το σεβαστούμε.
Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ποτέ το ζώο — είναι ο άνθρωπος που το κάνει να φοβάται”.
Takhs Dhmhtriou
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
