Ο Λουκάνικος δεν ήταν απλώς ένας σκύλος.
Δεν ήταν απλώς ένα αδέσποτο, που βρέθηκε «τυχαία» στο επίκεντρο της ιστορίας.
Ήταν κάτι πολύ πιο βαθύ, πιο ουσιαστικό και πιο ενοχλητικό, για μια κοινωνία που έχει μάθει να ξεχνά.
Ήταν το ζωντανό αποτύπωμα μιας αλήθειας, που δεν θέλουμε να κοιτάξουμε κατάματα:
Οτι τα αδέσποτα δεν είναι επιλογή.
Είναι αποτέλεσμα.
Στους δρόμους της Αθήνας, μέσα σε καπνούς, συγκρούσεις και φωνές, ο Λουκάνικος δεν δίστασε.
Δεν κρύφτηκε.
Δεν έφυγε.
Εκεί που άνθρωποι λύγιζαν, εκείνος στεκόταν.
Όχι γιατί καταλάβαινε ιδεολογίες, αλλά γιατί καταλάβαινε κάτι πιο θεμελιώδες:
Την παρουσία, τη συλλογικότητα, την ανάγκη να μην είσαι μόνος απέναντι στη βία.
Ένας σκύλος που δεν είχε κηδεμόνα-ιδιοκτήτη, αλλά είχε θέση.
Που δεν είχε σπίτι, αλλά είχε ρόλο.
Και όμως, όσο τον θαυμάζαμε, όσο τον φωτογραφίζαμε, όσο τον κάναμε σύμβολο διεθνώς, χιλιάδες άλλοι σαν κι αυτόν συνέχιζαν —και συνεχίζουν— να ζουν και να πεθαίνουν στην αφάνεια.
Αυτό είναι το παράδοξο.
Και αυτή είναι η υποκρισία.
Η “Ημέρα Αδέσποτων Ζώων “, δεν είναι μια μέρα γιορτής.
Δεν είναι μια ευκαιρία για όμορφες αναρτήσεις και συγκινητικά λόγια.
Είναι μια μέρα που μας εκθέτει.
Μας φέρνει αντιμέτωπους με τις επιλογές μας ως κοινωνία.
Γιατί τα αδέσποτα δεν εμφανίζονται από το πουθενά.
Δεν είναι φυσικό φαινόμενο.
Δεν είναι «μοίρα».
Είναι το αποτέλεσμα της εγκατάλειψης, της ανευθυνότητας, της έλλειψης παιδείας, της απουσίας ελέγχου και της ατιμωρησίας.
Κάθε ζώο που βρίσκεται στον δρόμο, πεινασμένο, φοβισμένο, άρρωστο ή τραυματισμένο, είναι μια ιστορία που ξεκίνησε με έναν άνθρωπο.
Κάποιον που το βαρέθηκε.
Κάποιον που δεν μπορούσε να αναλάβει την ευθύνη.
Κάποιον που το πέταξε σαν αντικείμενο.
Και αυτή η πράξη, όσο κι αν προσπαθούμε να την υποβαθμίσουμε, είναι βία.
Είναι εγκατάλειψη ζωής.
Είναι η αρχή μιας αλυσίδας πόνου, που δεν τελειώνει εύκολα.
Ο Λουκάνικος στάθηκε απέναντι στη βία των δρόμων.
Αλλά η βία που βιώνουν καθημερινά τα αδέσποτα, είναι πιο σιωπηλή και πολλές φορές, πιο σκληρή.
Είναι τα δηλητηριασμένα δολώματα που σκοτώνουν αργά και βασανιστικά.
Είναι οι ιδιωτικές εταιρείες μπογια που περισυλλεγουν παράνομα τα αδέσποτα, οδηγώντας τα ατυχα ζώα στα κολαστηρια, όπου υποβάλλονται σε ευθανασία.
Είναι οι δήμοι-δήμιοι που απάνθρωπα και ξεδιάντροπα αποφασίζουν μέσω των 5μελων επιτροπών να εξορισουν τα βασανισμενα πλάσματα στα όρη και τα βουνά, για να αφήσουν την τελευταία τους πνοή αβοήθητα, υποβάλλοντας τα σε ευθανασία πείνας-δίψας.
Είναι τα χτυπήματα «για να φύγουν από εδώ».
Είναι η αδιαφορία, όταν ένα ζώο υποφέρει λίγα μέτρα πιο πέρα.
Είναι η σιωπή των γειτόνων, των αρχών, της κοινωνίας.
Και εδώ είναι που το μήνυμα του Λουκάνικου γίνεται πιο επίκαιρο από ποτέ.
Αν μπορούσε να μιλήσει, δεν θα μας ζητούσε να τον θυμόμαστε.
Δεν θα ζητούσε δόξα.
Δεν θα ζητούσε αναγνώριση.
Θα μας ζητούσε κάτι πολύ πιο δύσκολο:
Να αλλάξουμε.
Να σταματήσουμε να θεωρούμε τα ζώα αναλώσιμα.
Να σταματήσουμε να γυρίζουμε το βλέμμα αλλού.
Να σταματήσουμε να δικαιολογούμε τη βία με τη σιωπή μας.
Γιατί η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα.
Είναι συνενοχή.
ΤΟ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, δεν γεννήθηκε από θεωρίες.
Γεννήθηκε από ανάγκη.
Από την ανάγκη να καλυφθεί ένα κενό, που άφησε η πολιτεία και η κοινωνία.
Από ανθρώπους που δεν άντεξαν άλλο να βλέπουν και να μην κάνουν τίποτα.
Από ανθρώπους που αποφάσισαν ότι η ζωή —κάθε ζωή— έχει αξία.
Και μέσα σε αυτό το ΚΙΝΗΜΑ, ο Λουκάνικος έγινε κάτι περισσότερο από μια εικόνα.
Έγινε υπενθύμιση.
Ότι ακόμα και ένα αδέσποτο, χωρίς φωνή, χωρίς δικαιώματα, χωρίς προστασία, μπορεί να σταθεί πιο «όρθιο» από μια ολόκληρη κοινωνία.
Αλλά το ερώτημα παραμένει:
Τι κάνουμε εμείς σήμερα;
Δεν αρκεί να συγκινούμαστε.
Δεν αρκεί να μοιραζόμαστε εικόνες.
Δεν αρκεί να λέμε «τι κρίμα».
Χρειάζεται πράξη.
Χρειάζεται να στηρίζουμε την ευζωία.
Να καταγγέλλουμε την κακοποίηση.
Να πιέζουμε για εφαρμογή των νόμων.
Να εκπαιδεύουμε τις επόμενες γενιές.
Να αναλαμβάνουμε ευθύνη.
Γιατί χωρίς ευθύνη, τίποτα δεν αλλάζει.
Η Ελλάδα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει ένα τεράστιο πρόβλημα με τα αδέσποτα ζώα.
Και όσο κι αν υπάρχουν προσπάθειες, όσο κι αν υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται καθημερινά, η πραγματικότητα παραμένει σκληρή.
Οι δομές δεν επαρκούν.
Οι έλεγχοι είναι ανεπαρκείς.
Οι ποινές, πολλές φορές, δεν εφαρμόζονται.
Και έτσι, ο κύκλος συνεχίζεται.
Ο Λουκάνικος δεν μπορεί να επιστρέψει.
Αλλά το μήνυμά του μπορεί να μείνει ζωντανό.
Και το μήνυμα αυτό δεν είναι ρομαντικό.
Είναι σκληρό, άμεσο και ξεκάθαρο:
Κάθε φορά που ένα ζώο κακοποιείται και δεν αντιδρούμε, είμαστε μέρος του προβλήματος.
Κάθε φορά που βλέπουμε και σωπαίνουμε, ενισχύουμε τη βία.
Κάθε φορά που αδιαφορούμε, δίνουμε χώρο στην επόμενη κακοποίηση.
Αν θέλουμε πραγματικά να τιμήσουμε τον Λουκάνικο, δεν πρέπει να τον κάνουμε απλώς σύμβολο.
Πρέπει να τον κάνουμε ευθύνη.
Γιατί το να αγαπάς τα ζώα, δεν είναι συναίσθημα.
Είναι στάση.
Είναι επιλογή.
Είναι πράξη καθημερινή, δύσκολη, επίμονη.
Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το πιο επαναστατικό μήνυμα που μας άφησε:
Ότι η ανθρωπιά δεν φαίνεται στις μεγάλες στιγμές.
Φαίνεται στις μικρές, καθημερινές επιλογές.
Στο αν θα σταματήσεις να βοηθήσεις.
Στο αν θα μιλήσεις όταν πρέπει.
Στο αν θα προστατεύσεις εκείνον που δεν μπορεί να προστατευτεί.
Ο Λουκάνικος στάθηκε δίπλα στους ανθρώπους, όταν εκείνοι το χρειάζονταν.
Το ερώτημα είναι:
Θα σταθούμε εμείς δίπλα στα ζώα;
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, ο τρόπος που φερόμαστε στα πιο αδύναμα πλάσματα, δεν δείχνει απλώς ποιοι είμαστε.
Δείχνει τι κοινωνία έχουμε επιλέξει να είμαστε.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
